Είσαι μια από τους 29 ακτιβιστές/ριες που συνελήφθησαν στη συγκέντρωση αλληλεγγύης για την Palestine Action, το περασμένο Σάββατο στο Λονδίνο. Πες μας τι έγινε;

Συγκεντρωθήκαμε στο άγαλμα του Γκάντι στην Πλατεία του Κοινοβουλίου. Είχαμε μπροστά μας τη Βουλή, δίπλα μας το άγαλμα του Μαντέλα και πίσω μας ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο. Οπότε ήταν το τέλειο σημείο. Κρατούσαμε πλακάτ που έλεγαν «Είμαστε ενάντια στη γενοκτονία – Στηρίζουμε το Palestine Action». Και ήταν αρκετά ήρεμα. Επίσης πολλοί δημοσιογράφοι ήταν παρόντες. Και προφανώς η αστυνομία. Είχαμε ήδη γράψει στην Μητροπολιτική Αστυνομία και τους είχαμε εξηγήσει γιατί θα το κάναμε αυτό, πού θα το κάναμε και πότε θα το κάναμε. Δεν είπαμε ακριβώς πού, αλλά είπαμε στην Πλατεία του Κοινοβουλίου. Ουσιαστικά, η επιστολή έλεγε, και μπορώ να σας στείλω ένα αντίγραφό της αν θέλετε, ότι αν παίρνετε στα σοβαρά αυτή την απαγόρευση, θα μας συλλάβετε. Και αν δεν το κάνετε, τότε τέλεια, γιατί δεν είμαστε τρομοκράτες ή κάτι τέτοιο. Ουσιαστικά, τους λέγαμε αν μας θεωρείτε τρομοκρατική οργάνωση, ορίστε, συλλάβετέ μας.

Τι έχει συμβεί με την Palestine Action;

Η Palestine Action είναι μια ακτιβίστικη οργάνωση υπέρ της Παλαιστίνης. Πριν μερικές ημέρες το δικαστήριο την έθεσε εκτός νόμου με τον αντιτρομοκρατικό νόμο. Όπως το έγραψε κι ένας βρετανός πρώην διπλωμάτης, ήταν μια δίκη παρωδία. Δεν υπάρχει κανένας τρόπος ο δικαστής να άκουσε όλες τις καταθέσεις σε τρεις - τέσσερις ώρες ακροαματικής διαδικασίας. Και μετά από δύο ώρες επέστρεψε με αυτή την τεράστια γραπτή απόφαση, η οποία βασικά έλεγε ότι η οργάνωση έπρεπε να απαγορευτεί. Θα υπάρξει άλλη μια έφεση, νομίζω, στα τέλη Ιουλίου, που θα προχωρήσει. Μπορεί ακόμη και να φτάσει τελικά στο Ανώτατο Δικαστήριο. Αλλά το θέμα είναι ότι όλα έγιναν πολύ, πολύ βιαστικά. Οι άνθρωποι της Palestine Action και οι δικηγόροι τους, έπρεπε να ετοιμάσουν μια υπόθεση πολύ, πολύ γρήγορα σε ένα απόγευμα.

Η Palestine Action φτιάχτηκε πριν από μερικά χρόνια και κυρίως ανέπτυξε τη δράση της ενάντια σε ισραηλινών συμφερόντων βιομηχανίες όπλων που υπάρχουν στη Βρετανία, όπως την Elbit. Εκείνη την εποχή υπήρχαν περίπου 10 διαφορετικά ισραηλινά εργοστάσια όπλων σε όλο το Ηνωμένο Βασίλειο. Η δράση ήταν ακτιβίστικη –μη βίαιη προς τους ανθρώπους- όπως μπογιές σε γραφεία, μπλοκαρίσματα, σκαρφάλωμα σε στέγες, κάποια σπασμένα παράθυρα και γραφεία κλπ. Επειδή οι ακτιβισμοί της Palestine Action ήταν επιτυχημένοι, η οργάνωση απέκτησε φήμη. Το τελευταίο που άκουσα ήταν ότι χίλια άτομα περιμένουν να συμμετάσχουν στις δράσεις της Palestine Action.

Να σου φέρω ένα παράδειγμα, ζω σε μια αγροτική περιοχή 300 κατοίκων στην κεντρική Ουαλία. Εδώ κοντά υπάρχει ένα εργοστάσιο το Lab Tech που έχει εξαγοραστεί από την Τeledyne, μια μεγάλη βρετανική εταιρεία εξαγωγής όπλων που φτιάχνει drones, πυραύλους, εξαρτήματα και κάθε είδους υλικό για τον σκοπό αυτό. Η Palestine Action επιτέθηκε σε αυτό το εργοστάσιο στο χωριό μας πριν από περίπου τρία χρόνια. Τη δράση της συγκεκριμένης εταιρείας δεν την ξέραμε. Τη μάθαμε μόνο χάρη στις ενέργειες της Palestine Action. Τέσσερις γυναίκες εισέβαλαν σε αυτή τη μικρή μονάδα παραγωγής τις πρώτες πρωινές ώρες. Έσπασαν παράθυρα. Έσπασαν υπολογιστές. Έβαψαν τα πάντα με κόκκινο χρώμα. Και μετά κλειδώθηκαν μέσα, αλυσοδέθηκαν και συνελήφθησαν. Μετά από κάθε δράση όλοι οι ακτιβιστές συλλαμβάνονταν και πολλοί από αυτούς βρίσκονται στη φυλακή με μακροχρόνιες ποινές. Αλλά αυτό που έχουν κάνει είναι το ίδιο που πολλοί από εμάς στο κίνημα για την ειρήνη και το περιβάλλον κάνουμε εδώ και δεκαετίες.

Για παράδειγμα το 1996, κάναμε μια δράση εναντίον ενός αεροσκάφους British Aerospace Hawk, προκαλώντας ζημιές αξίας 1,5 εκατομμυρίου λιρών, και αθωωθήκαμε επειδή μας επιτράπηκε να παρουσιάσουμε την υπόθεσή μας σωστά. Διαλύσαμε ένα μέρος του συστήματος Trident. Μεγάλη ζημιά, την οποία δεν αποκαλούμε ζημιά, την αποκαλούμε αποστρατιωτικοποίηση. Ξέρετε, η διαφορά μεταξύ ημών και ενός τρομοκράτη είναι ότι είμαστε πολύ προσεκτικοί να μην θέτουμε ποτέ κανέναν σε κίνδυνο. Είμαστε πολύ υπεύθυνοι ως προς αυτό. Επίσης θέτουμε το ζήτημα του διεθνούς δικαίου. Στις μέρες μας, η δράση αφορά τη γενοκτονία στη Γάζα. Η κυβέρνηση θα έπρεπε να εφαρμόσει τον νόμο για τη γενοκτονία. Δεν ξέρω για την Ελλάδα, αλλά η Διεθνής Σύμβαση για τη Γενοκτονία ενσωματώθηκε στο βρετανικό δίκαιο ως νόμος για τη γενοκτονία. Η αστυνομία και η κυβέρνηση δεν κάνουν τίποτα γι' αυτό, τον παραβιάζουν. Έτσι, χαρακτηρίζουμε τις ενέργειές μας ως υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου.

Υπάρχει μια σειρά επιθέσεων στο κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Στη Βρετανία σε διάστημα λίγων εβδομάδων, μια ακτιβίστικη οργάνωση τέθηκε εκτός νόμου, ασκήθηκαν διώξεις σε καλλιτέχνες, το BBC άσκησε ευθεία λογοκρισία. Γιατί συμβαίνει αυτό;

Χρησιμοποιείται η κατηγορία περί αντισημιτισμού από το ίδιο το Ισραήλ, πατώντας πάνω στην ευρωπαϊκή ενοχή για το Ολοκαύτωμα και οι κυβερνήσεις ευθυγραμμίζονται. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για κανέναν αντισημιτισμό. Είναι ο σιωνισμός αυτό που αντιπαλεύουμε. Αλλά επιτίθενται στο κίνημα αλληλεγγύης για να απλώνουν την τρομοκρατία σε βάρος όποιου αντιστέκεται στη γενοκτονία. Έτσι επιτέθηκαν στον Τζέρεμι Κόρμπιν με την κατηγορία του αντισημίτη για παράδειγμα.

Γνωρίζουμε από πολλές αναφορές ότι ο Ισραηλινός πρέσβης εδώ ασκεί πίεση στην κυβέρνηση. Ισραηλινοί αξιωματούχοι μπαινοβγαίνουν στα κυβερνητικά γραφεία και έχει ασκηθεί μεγάλη πίεση στη Δικαιοσύνη. Ακόμα και στην τελευταία δικαστική διαδικασία για το Palestine Action την Παρασκευή, υπήρξε συζήτηση για το γεγονός ότι συμβουλεύονταν τις ισραηλινές αρχές. Και είπαν, φυσικά, θα το κάναμε, είναι σύμμαχοί μας.

Το Ισραήλ βρίσκεται βαθιά χωμένο μέσα στις χώρες μας. Πωλούν εξοπλισμό παρακολούθησης, αναπτύσσουν την τεχνητή νοημοσύνη, πωλούν τα όπλα που έχουν δοκιμαστεί σε επιθέσεις στη Γάζα κλπ. Βρίσκονται βαθιά μέσα στο σύστημά μας. Είναι πλήθος οιισραηλινές εταιρείες και επιχειρήσεις που κάνουν δουλειές στις χώρες μας.  Και έτσι έχουν ανοιχτή την πόρτα για να έρχονται να παίζουν ρόλο και σε πολιτικό επίπεδο. Εδώ έχουν δημιουργήσει τους Φίλους του Ισραήλ, μια ομάδα στην οποία εντάσσονται βουλευτές και διαμορφώνουν πολιτική υπέρ των σιωνιστών. Στο ΒΒC οι δεσμοί με το Ισραήλ είναι πολύ σαφείς. Ο επικεφαλής του Γραφείου Μέσης Ανατολής είναι σιωνιστής. Κι αυτά δεν συμβαίνουν μόνο στη Βρετανία, ούτε καν μόνο στην Ευρώπη. Γιατί τόσες πολλές αραβικές χώρες δεν υποστηρίζουν τη Γάζα, παρόλο που ο λαός τους το επιθυμεί; Και πάλι, είναι επειδή οι ισραηλινές εταιρείες είναι βαθιά χωμένες στα συστήματα ασφαλείας, στα αμυντικά τους συστήματα κλπ.

Παρόλες τις διώξεις και την προπαγάνδα, το μαζικό κίνημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό συνεχίζει. Δώσε μας αυτή την εικόνα.

Ω ναι, γίνονται τεράστιες διαδηλώσεις. Συστηματικά, τουλάχιστον κάθε δύο εβδομάδες, στο Λονδίνο διαδηλώνουν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Δεν έχουμε ξαναδεί κάτι τέτοιο από την εποχή του πολέμου στο Ιράκ. Τότε που πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι κατέβηκαν στο δρόμο. Αλλά σήμερα υπάρχει διάρκεια και συστηματικότητα. Το να οργανώνονται τόσο μαζικά συλλαλητήρια ανά δεκαπέντε μέρες απαιτεί τεράστια αφοσίωση.

Σε αυτές τις διαδηλώσεις επίσης, συμμετέχει ένα αρκετά αντιπροσωπευτικό δείγμα του πληθυσμού. Έχεις για παράδειγμα ολόκληρη την εβραϊκή κοινότητα να συμμετέχει, κάτι για το οποίο ο Τύπος δεν θέλει να μιλάει. Πλήθος εβραίοι συμμετέχουν στις διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης, όπως και μουσουλμάνοι κι άνθρωποι από όλη τη χώρα. Είναι απλά εκπληκτικό. Προφανώς προσπαθούν με αστυνομικά μέτρα να σταματήσουν κι αυτές τις διαδηλώσεις. Με συνέλαβαν για παράδειγμα τον Ιανουάριο επειδή συμμετείχα σε μια διαδήλωση έξω από το BBC. Αλλά παρ’ όλα αυτά οι διαδηλώσεις συνεχίζονται. Και δεν είναι μόνο οι κεντρικές διαδηλώσεις στο Λονδίνο. Γίνονται σε μικρά χωριά και πόλεις. Έτσι, αυτό που συνέβη τα τελευταία δύο χρόνια, είναι ότι οι άνθρωποι τελικά συνειδητοποιούν ότι δεν ξεκίνησε την 7^η Οκτώβρη. Πρόκειται για μια μακροχρόνια αποικιοκρατική κατοχή. Και οι άνθρωποι μαθαίνουν για αυτό, επειδή συναντιούνται, συζητούν και κατανοούν, όχι μόνο στις πανεθνικές διαδηλώσεις αλλά και σε κινητοποιήσεις στις πόλεις και τα χωριά τους.

Ακόμα και οι διώξεις της κυβέρνησης εναντίον του Palestine Action ή των Kneecap  έχουν γυρίσει εναντίον της. Το κύμα συμπαράστασης είναι μεγάλο. Τώρα όλοι μιλάνε γι' αυτό. Επίσης, η Μητροπολιτική Αστυνομία δέχεται μεγάλη πίεση, επειδή χρησιμοποιεί πόρους της αντιτρομοκρατικής για μια προφανώς μη βίαιη –ή μάλλον φιλειρηνική, όπως προτιμούν τον όρο- οργάνωση ή για κάποιους ράπερ.

Αυτό το κίνημα έχει αντίκτυπο και σε πολιτικό επίπεδο, σωστά; Είδαμε την πρόσφατη κρίση στο κυβερνών κόμμα των Εργατικών.

Ναι απολύτως. Ο αριθμός των ανθρώπων που υπερασπίζονται την Παλαιστίνη και διαγράφησαν από το κόμμα είναι τεράστιος. Κι όσο αυτή η εκστρατεία προχώραγε περισσότερος κόσμος εγκατέλειπε τους Εργατικούς με δική του πρωτοβουλία. Αυτό έφτασε πλέον στην πρωτοβουλία για ένα νέο κόμμα με τη Ζάρα Σουλτάνα και τον Τζέρεμι Κόρμπιν. Κι όχι μόνο. Δεκάδες βουλευτές των Εργατικών έκαναν ανταρσία στο πρόσφατο νομοσχέδιο των περικοπών. Δεν θυμάμαι τον ακριβή αριθμό, είναι πολλοί, κι έχει ανοίξει η συζήτηση αν θα διαγραφούν από την κοινοβουλευτική ομάδα και θα φύγουν από το κόμμα. Το οποίο εξαιρετικό. Γιατί ήδη υπάρχει μια σημαντική δύναμη ανεξάρτητων βουλευτών στα αριστερά του Εργατικού Κόμματος που μπορεί να δυναμώσει κι άλλο.

Ποια νομίζεις ότι πρέπει να είναι τα επόμενα βήματα του κινήματος;

Η συνέχεια είναι ήδη ξεκινημένη. Αύριο περισσότεροι άνθρωποι θα πάνε στο ίδιο άγαλμα, του Γκάντι, με τα ίδια πλακάτ. Και το ίδιο θα γίνει στο Μάντσεστερ και στο Κάρντιφ. Και χθες ήμουν σε μια κλήση με εκατοντάδες άτομα που είναι έτοιμα να οργανώσουν αντίστοιχες κινητοποιήσεις σε διαφορετικά μέρη. Επίσης κόσμος του Palestine Action ετοιμάζει δράσεις και πρωτοβουλίες.

Το κίνημα δεν μπορεί να σβήσει τώρα, όχι μόνο γιατί δεν περνάει η τρομοκρατία, αλλά κι επειδή όλο και περισσότερος κόσμος αντιλαμβάνεται ότι το υπάρχον πολιτικό σύστημα δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τους κινδύνους που έχει μπροστά της η ανθρωπότητα, την κλιματική αλλαγή, την εξαφάνιση της βιοποικιλότητας, τον πόλεμο, την στρατιωτικοποίηση. Η Βρετανία, δεν ξέρω αν το γνωρίζετε, αποφάσισε ότι θα έχει μια νέα πλατφόρμα για τα πυρηνικά, η οποία θα ελέγχεται από τις ΗΠΑ. Όλα αυτά περί ανεξαρτησίας μετά το Brexit ήταν παραμύθια. Όχι μόνο δεν είμαστε ανεξάρτητοι, αντίθετα ελεγχόμαστε όλο και περισσότερο από τις ΗΠΑ. Κι αυτό ο κόσμος το καταλαβαίνει.

Τώρα αν σε κάποιο κόσμο πιάσει η απειλή της 14ετούς φυλάκισης δεν το ξέρω. Αλλά να σου πω και κάτι… ούτε οι ίδια η αστυνομία δεν μπορεί να το στηρίξει. Όταν με συνέλαβαν το Σάββατο δεν περίμενα να βγω με εγγύηση. Νόμιζα ότι θα μας κατηγορούσαν βάσει του νόμου περί τρομοκρατίας, το οποίο σίγουρα θα σήμαινε ότι θα μπορούσαμε να πάμε σε δίκη με ενόρκους και να αντιμετωπίσουμε 14 χρόνια φυλάκισης. Φαίνεται ότι θα μας κατηγορήσουν βάσει του άρθρου 13, το οποίο σημαίνει πιθανώς μόνο έξι μήνες φυλάκιση. Δεν μας έχουν αποδώσει τις κατηγορίες ακόμα. Αυτό θα γίνει λίγο αργότερα, όταν σκεφτούν τι θα κάνουν. Έχουμε λοιπόν ένα χρονικό περιθώριο που, αν έχουμε αρκετούς ανθρώπους πρόθυμους να ξεσηκωθούν και να ρισκάρουν, τότε θα είμαστε πάρα πολλοί για να μας αντιμετωπίσουν. Να κάνουν αυτό που έπρεπε να είχαν ήδη κάνει: να δουν τους πραγματικούς τρομοκράτες και να αφήσουν τον κόσμο που διαμαρτύρεται. Γιατί η δημοκρατία πεθαίνει χωρίς τη διαμαρτυρία.