Η έκρηξη της μαζικής οργής των αγροτών τσακίζει και τα τελευταία απομεινάρια της κυβερνητικής προπαγάνδας περί «πολιτικής σταθερότητας που εξασφαλίζεται μόνο από τη Νέα Δημοκρατία». Ξανά και ξανά ο Μητσοτάκης και οι υπουργοί του προσπαθούν να δικαιολογήσουν το γάντζωμα στις καρέκλες τους με αυτό το «επιχείρημα» και με τη «θεωρία» ότι η στροφή στην «καθημερινότητα» θα φέρει δημοσκοπική ανάκαμψη για τη ΝΔ. Αλλά η απάντηση έρχεται συντριπτικά από τους δρόμους.

Τι είδους «πολιτική σταθερότητα» υπάρχει όταν η αστυνομία τρώει ξύλο από τους εξαγριωμένους αγρότες και τα περιπολικά της ανατρέπονται μέσα στα χωράφια; Ακόμα και η «καραμέλα» ότι οι διαδηλωτές αποτελούν «εγκληματική οργάνωση» γίνεται μπούμερανγκ καθώς επικρατεί μαζικά η άποψη ότι εγκληματική οργάνωση είναι η κυβέρνηση των σκανδάλων του ΟΠΕΚΕΠΕ και των εγκλημάτων των Τεμπών.

Όσο για το παραμύθι ότι οι υπουργοί φροντίζουν για την «καθημερινότητα των πολιτών», αυτό δεν το τρώνε ούτε οι αγρότες που βουλιάζουν στα χρέη ούτε ο κόσμος της δουλειάς στις πόλεις που τσακίζεται από την ακρίβεια. Αμήχανα τα κυβερνητικά παπαγαλάκια προσπαθούν να πουν ότι το Μαξίμου είναι ανοιχτό στον διάλογο, αλλά φέτος τα αγροτικά μπλόκα είναι «ανεξέλεγκτα» και δεν έχουν σοβαρές ηγεσίες με τις οποίες θα μπορούσε να συνομιλήσει η κυβέρνηση.

Εμπειρίες

Πραγματικά οι αγρότες, ιδιαίτερα οι νέοι, κουβαλούν εμπειρίες ριζοσπαστικοποίησης γιατί πέρα από την οργή για την οικονομική λεηλασία σε βάρος τους κουβαλούν και τις εμπειρίες από την πολυεπίπεδη κρίση των θεσμών: ξέρουν ότι οι εξεταστικές επιτροπές της Βουλής δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν το «μπάζωμα»  ούτε για τα Τέμπη ούτε για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Ξέρουν ότι η Δικαιοσύνη και η αστυνομία δεν καταφέρνουν να ακουμπήσουν ούτε τις μαφίες, ούτε τις μίζες.

Η σύνδεση του εργατικού κινήματος με τον ξεσηκωμό των αγροτών είναι πιο ώριμη από κάθε άλλη φορά. Όταν νέοι οικοδόμοι σκοτώνονται στις σκαλωσιές των Λάτσηδων στο Ελληνικό, η οργή είναι κοινή και φωνάζει δυνατά ότι είναι ώρα για κοινή κλιμάκωση μέχρι την ανατροπή.

Αυτή η κλιμάκωση είναι εφικτή, αλλά μπορεί να οργανωθεί μόνο από τα κάτω με τη βοήθεια της επαναστατικής Αριστεράς. Οι ηγεσίες της αντιπολίτευσης μοιάζουν χαμένες στο διάστημα. Οι πρώην πρωθυπουργοί της Δεξιάς, ο Καραμανλής και ο Σαμαράς βρήκαν ευκαιρία να ψελλίσουν κάτι απέναντι στον Μητσοτάκη, αλλά ο Τσίπρας περιμένει να τελειώσουν τα αγροτικά μπλόκα για να κάνει περιοδείες για το βιβλίο του. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είχαν αποφασίσει ότι φέτος δεν χρειάζεται απεργία ενάντια στον προϋπολογισμό, το πολύ-πολύ κάποιο απογευματινό συλλαλητήριο. Ευτυχώς, όμως, η αδράνεια σπάει από τα κάτω.

Βαδίζουμε προς Πανεργατική απεργία στις 16 Δεκέμβρη τη μέρα που ψηφίζεται ο προϋπολογισμός στη Βουλή. Απλώνεται η πρωτοβουλία που ξεκίνησε από τον Συντονισμό Εργατικής Αντίστασης και παίρνει διαστάσεις καθώς πρώτα οι εργαζόμενοι στους Δήμους, αλλά και οι εργαζόμενοι στα Σχολεία και τα Νοσοκομεία πιέζουν την ΑΔΕΔΥ να μπει στην απεργία. Οι Ηθοποιοί κλείνουν τα θέατρα και οι Ναυτικοί τα καράβια. Αυτή είναι η δύναμη που μπορεί να κλείσει και τα λιμάνια και τα αεροδρόμια μαζί με τους αγρότες και να πολιορκήσει τη Βουλή κατεβάζοντας όλο τον κόσμο στο Σύνταγμα.

Αυτός είναι ο δρόμος για τη νίκη. Λεφτά υπάρχουν, αλλά τα τρώνε οι τραπεζίτες με τους τόκους και οι πολεμικές συμμαχίες με το Ισραήλ που κοστίζουν απέραντα σε εξοπλισμούς. Ώρα να πέσει η κυβέρνηση της λεηλασίας και να βαδίσουμε προς μια κοινωνία όπου τον έλεγχο θα έχουν αυτοί που παράγουν τον πλούτο.