Τον τελευταίο καιρό, η καταστροφή των ελατοδάσων στον Πάρνωνα εντείνεται με ανελέητους ρυθμούς για την εγκατάσταση βιομηχανικών αιολικών πάρκων (ΒΑΠΕ). Παράλληλα, το Υπουργείο Περιβάλλοντος επιχειρεί να εμφανιστεί ως «προστάτης του βουνού», κηρύσσοντας επικοινωνιακά τον Πάρνωνα δήθεν «απάτητο». Η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική: προστατεύεται μόνο η ψηλότερη κορυφή του 'Μεγάλη Τούρλα', ενώ το υπόλοιπο βουνό παραδίδεται για να χτιστούν 52 αιολικά πάρκα -έχουν κατασκευαστεί 7 από αυτά- με πάνω από 240 ανεμογεννήτριες. Δηλαδή σε έκταση 518 στρεμμάτων  θα γίνουν εκχερσώσεις, βαριές επεμβάσεις διάνοιξης δρόμων και τσιμεντοποίησης για να δημιουργηθούν δίκτυα μεταφοράς ρεύματος, αποθήκευσης και σταθεροποίησης, άλλο ένα έγκλημα που περιμένει τη δική μας δράση για να σταματήσει.

Στο μαρτυρικό χωριό του Κοσμά, δίπλα στο μνημείο της μάχης Φεστούτσου, όπου η Εθνική Αντίσταση απέκρουσε τις ιταλικές δυνάμεις πριν το κάψουν ολοσχερώς οι Γερμανοί ναζί, η εταιρία CNI προβλέπει την εγκατάσταση τεσσάρων ανεμογεννητριών μεγάλης κλίμακας, με διάνοιξη δρόμων μέσα από το αδιατάρακτο εδώ και αιώνες οικοσύστημα του Πάρνωνα. 

Η καταστροφή είναι ήδη ορατή: μηχανήματα δουλεύουν, έλατα κόβονται, το οικοσύστημα πληγώνεται ανεπανόρθωτα. Η περιοχή από τον Κοσμά έως το Κυπαρίσσι αποτελεί την πρώτη στεριά που συναντούν αποδημητικά πουλιά στο πέρασμά τους από την Αφρική και την Ασία στην Ευρώπη και η παρουσία 91 μεταλλικών φτερών σε ύψος 150μ είναι δολοφονική για τα ίδια. Είναι ρυπογόνα για το έδαφος όταν σε 20 χρόνια θα χρειαστεί να χωνευτούν σ’ αυτό ή όταν θα παραμείνουν στο σημείο γιατί δεν έχει κέρδος η διαχείριση των αποβλήτων. Είναι ενεργή απειλή φωτιών καθώς εύκολα αυτοαναφλέγονται αποβάλλοντας τοξικά αέρια, γι' αυτό και απαιτούν εiδικό πυροσβεστικό εξοπλισμό για να σβήσουν (!) καθώς περιέχουν μπαταρίες λιθίου, ευαίσθητες στις αλλαγές της θερμοκρασίας. Οι φωτιές αυτές οδηγούν σε μόνιμες εκκενώσεις περιοχών σε απόσταση 15χλμ. κι ας μη τις προσθέσουμε στις φωτιές που κατακαίνε την χώρα κάθε καλοκαίρι.

Τα αιολικά πάρκα μετατρέπουν μία οικολογική και οικιστική περιοχή σε βιομηχανική ζώνη. Αλλοιώνουν τον υδροφόρο ορίζοντα, η φθορά των πτερυγίων απελευθερώνει μικροπλαστικά και BPA μία χημική ουσία που προκαλεί από ενδοκρινικές διαταραχές μέχρι καρκίνο και γι' αυτό τείνει να απαγορευτεί η χρήση της. Η όχληση οπτική και ακουστική σε ζώα και ανθρώπους, κατέγραψε ένα σύνολο συμπτωμάτων όπως πονοκέφαλοι, αυπνία, ζάλη κα, που πλέον περιγράφεται σαν “σύνδρομο ανεμογεννητριών”.

Η μετατροπή ενός τόπου σε βιομηχανική ζώνη καταστρέφει κάθε σχέση ζωής, καταστρέφει την μέχρι τώρα αρμονική συμβίωση των ανθρώπων των χωριών του Πάρνωνα με τη φύση.

Η αλλαγή του περιβαλλοντικού νόμου το 2020 έδωσε το πράσινο φως στις εταιρίες ενέργειας να προχωρήσουν παρακάμπτοντας τις διαδικασίες δημοσίου διαλόγου.

Η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων και Ενέργειας και το δασαρχείο έδωσαν την άδεια παρότι οι κάτοικοι βρίσκονται σε δικαστική διαμάχη με την εταιρία κι έχουν προσφύγει ήδη 3 φορές στο ΣτΕ, όμως η νομοθεσία όλο αλλάζει υπέρ των εταιριών εγκλωβίζοντάς τους σε ένα δικαστικό αγώνα.

Από τις 11 Δεκεμβρίου, κάτοικοι, συλλογικότητες και αλληλέγγυοι στήνουν καθημερινό μπλόκο στο βουνό, λέγοντας «ως εδώ». Η παρουσία τους έχει αποδείξει κάτι απλό και κρίσιμο: όταν είμαστε εκεί, τους σταματάμε· όταν λείπουμε, προχωρούν. 

Η απάντηση της κυβέρνησης δεν είναι η προστασία του δάσους αλλά η καταστολή. Στον Κοσμά, η αστυνομία κατέλαβε το σημείο του μπλόκου, άνοιξε τον δρόμο στους εργολάβους και απαγόρευσε την ελεύθερη διέλευση κατοίκων σε δημόσιο δασικό δρόμο, φυλάσσοντας ουσιαστικά τα κέρδη της εταιρίας. Έτσι αποκαλύπτεται τι σημαίνει στην πράξη η λεγόμενη «πράσινη ανάπτυξη»: ΜΑΤ στο βουνό και αποκλεισμός των ανθρώπων από τον τόπο τους.

Βιοποικιλότητα

Ο Πάρνωνας δεν είναι απλώς ένα τοπίο. Περιλαμβάνει περιοχές Natura 2000, μοναδική βιοποικιλότητα, ιστορικούς τόπους και παραδοσιακούς οικισμούς. Παρ’ όλα αυτά, αντιμετωπίζεται ως «Περιοχή Απόλυτης Προτεραιότητας» για αιολικά, με αδειοδοτήσεις που αφορούν σχεδόν όλες τις περιοχές, από τον Κοσμά και το Λεωνίδιο έως τα Πελετά και το Κυπαρίσσι. Από το 2025 αποτελεί «Απόθεμα Βιόσφαιρας» της UNESCO και με βάση αυτό διεκδικείται η αναθεώρηση των αδειοδοτήσεων.

Η κινητοποίηση των συλλογικοτήτων, των ορειβατικών και αναρριχητικών συλλόγων, τοπικών φορέων κλπ έχει καταφέρει να ανακόψει την καταστροφή του βουνού και να σταματήσει τις εταιρίες από το να παίζουν στο χρηματιστήριο ενέργειας την οικολογική συνδεσιμότητα αιώνων. Σημαντικό βήμα αποτέλεσαν και τα ομόφωνα ψηφίσματα κατά των ανεμογεννητριών του Δημοτικού Συμβουλίου Νότιας Κυνουρίας και της Περιφέρειας Πελοποννήσου. Ήδη μετράμε νίκες όπως αυτή που αφορούσε το σταμάτημα της τοποθέτησης ανεμογεννητριών στην περιοχή των Πουλίθρων σε τοπικό επίπεδο ή των Αγράφων, της Τήνου και της Σκύρου. 

To Σάββατο 3/12 διαδήλωσαν 200 άτομα και το επόμενο Σάββατο 10/11 συλλογικότητες και φορείς καλούν ξανά στο σημείο με το σχολείο του Κοσμά να είναι διαθέσιμο για να φιλοξενήσει όποι@ θέλουν να στηρίξουν με φυσική παρουσία.

Αντιστέκονται στην εκβιομηχάνιση της φύσης με τον πιο παράλογο τρόπο, λέγοντας ψέματα για την παραγωγή φθηνότερου και οικολογικότερου ρεύματος. Δεν υπάρχει διεθνής μελέτη που να επιβεβαιώνει πως οι ανεμογεννήτριες αντισταθμίζουν το ποσοστό διοξειδίου του άνθρακα που παράγεται για να παραχθούν, να εγκατασταθούν, να λειτουργήσουν κλπ. Η παρουσία αιολικών πάρκων σημαίνει τσιμεντοποίηση και βιομηχανοποίηση του βουνού, με τα έξοδά της φορεμένα στους λογαριασμούς των παρόχων ενέργειας κι αυτό είναι λεηλασία από τη μεριά τους σε όλα τα επίπεδα και της κυβέρνησης που τις στηρίζει. 

Έχουμε τη δύναμη να σταματήσουμε την κυβέρνηση της καταστροφής και την πολιτική της που βάζει τους ανθρώπους και τα οισοσυστήματα κάτω από τα κέρδη. Η δική μας ενεργή παρουσία, ο συλλογικός αδιάκοπος έλεγχος και η σύνδεση μας με όλα τα κινήματα και τις συλλογικότητες μπορεί γρήγορα να σταματήσει όλες τις καταστροφές. Οι μπουλντόζες των αγροτών μπορούν να φράξουν το δρόμο στους εκσκαφείς δολοφόνους της ΤΕΡΝΑ, της CNI , της MORE και του ΜΟΡΕΑΣ . H ενέργεια οφείλει να είναι δημόσιο αγαθό και όχι εμπόρευμα για κερδοσκοπία, γι' αυτό και χρειάζεται να κρατικοποιηθούν όλοι οι πάροχοι ενέργειας, σε ένα δημόσιο φορέα, χωρίς αποζημιώσεις για τα αφεντικά, να κλείσουν οι λιγνιτικές μονάδες και να αντικατασταθούν από διαφορετικές ΑΠΕ μικρότερης κλίμακας με βάση τις κοινωνικές ανάγκες.  

Στην επόμενη πανεργατική απεργία να βρεθούμε ενωμένα, στο δρόμο.

Ζαννέτα Λυσικάτου