Εργατικό κίνημα
Ενάντια στα εγκλήματα της Lamda Development

9/12. Συγκέντρωση στην Lamda Development μετά την απεργιακή κινητοποίηση στο εργοτάξιο του Ελληνικού. Φωτό: ΣΕΚ Ελληνικού

Ένας ακόμα εργάτης, ο Άχμεντ Γκολάμπ, σκοτώθηκε στο εργοτάξιο της Lamda Development στο Ελληνικό το Σάββατο 6/12. Οι συνάδελφοί του απάντησαν με 48ωρη απεργία την Τρίτη 9 και την Τετάρτη 10 Δεκέμβρη, επεκτείνοντας κατά μία μέρα νωρίτερα, την ήδη ανακοινωμένη 24ωρη απεργία της Ομοσπονδίας Οικοδόμων. Απεργιακή συγκέντρωση έγινε το πρωί της Τρίτης στην πύλη του Little Athens, ενώ η Ομοσπονδία Οικοδόμων καλεί σε πανοικοδομικό απεργιακό συλλαλητήριο την Τετάρτη 10/12, στις 11πμ, στην Πλατεία Κάνιγγος.

Ο 27χρονος εργάτης, μετανάστης από την Αίγυπτο, δούλευε στο εργοτάξιο του Little Athens, όταν έπεσε από ύψος πολλών μέτρων. Πρόκειται για ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα. Σύμφωνα με το σωματείο εργαζομένων, στο σημείο δεν είχαν τοποθετηθεί βασικά μέσα ατομικής και συλλογικής προστασίας, όπως κουπαστές ή κιγκλιδώματα που προβλέπει η ισχύουσα νομοθεσία, γεγονός που –όπως υποστηρίζουν– θα μπορούσε να είχε αποτρέψει το ατύχημα. 

Είναι συγκλονιστική η καταγγελία εργατών για το πως έχασε τη ζωή του ο Αχμεντ Γκολάμπ. Συγκεκριμένα σε συνάντηση με την ΚΕΕΡΦΑ, παρουσία διερμηνέα, ανέφεραν ότι «το αφεντικό ζήτησε, όχι για πρώτη φορά, να ανέβει στο δεύτερο όροφο και να αφαιρέσει σίδερα από την κουπαστή για να τα βάλει σε σενάζι σε τοίχο που έχτιζαν για να αποφύγει την επιπλέον προμήθεια σιδήρου! Ενω η κουπαστή αποτελεί μέτρο ασφάλειας, για την εργοδοσία αποτέλεσε μέσο για την εξοικονόμιση κόστους σε σίδερο. Αυτές είναι οι προδιαγραφές μέτρων ασφάλειας στο εργοτάξιο του έργου “Little Athens” που αποτελεί μέρος των μεγαλεπήβολων σχεδίων ανάπλασης του Ελληνικού».

Οι εργαζόμενοι καταγγέλλουν επίσης ότι, βάσει των συμβάσεών τους, προβλέπεται πενθήμερη απασχόληση και ότι η εργασία τα Σάββατα δεν θεωρείται νόμιμη. 

«Αυτά είναι τα αποτελέσματα της δουλειάς Δευτέρα με Κυριακή που έχει επιβάλει η εργοδοσία στο Ελληνικό για να βγουν τα χρονοδιαγράμματά της» επισημαίνει το σωματείο των εργαζόμενων στο χώρο. «Πρόκειται για τον δεύτερο θάνατο εργαζόμενου μέσα σε λίγες μέρες» καταγγέλει.

Μόλις μια εβδομάδα πριν ένας άλλος εργάτης είχε σκοτωθεί στο εργοτάξιο της Ριβέρα Γκαλερία. «Το μοτίβο πλέον γνωστό, Σάββατο απόγευμα μετά από συνεχόμενες ημέρες εργασίας και υπερωριακής απασχόλησης. Δεν πρόκειται απλά για ένα τυχαίο ή μεμονωμένο γεγονός, αλλά για ένα ακόμη επεισόδιο στην μακρά αλυσίδα ατυχημάτων ή παραλίγο ατυχημάτων - προπομπών για ένα πιο σοβαρό ατύχημα, όπως δυστυχώς και έγινε».

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Ο θάνατος του εργάτη στο ναρκοπέδιο του Ελληνικού δεν εξέπληξε κανέναν. Τα σωματεία των εργαζόμενων άλλωστε έχουν εδώ και καιρό προειδοποιήσει αρκετές φορές για την έλλειψη μέτρων ασφαλείας ή την μη τήρησή τους από τους εργολάβους που έχουν οδηγήσει και σε “δεκάδες μικροατυχήματα και παρ’ ολίγον ατυχήματα”.  
 
Η έλλειψη αυτή όμως δεν αρκεί για να καταλάβουμε γιατί στην Ελλάδα έχουμε σχεδόν φτάσει τα 150 θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα το 2025, με το 30% περίπου να αφορά παραδοσιακά θανάτους από πτώση.
 
Το άλλο μισό της εικόνας είναι η εκπαίδευση των εργαζόμενων στη σωστή χρήση των μέσων ατομικής και συλλογικής προστασίας. Η εκπαίδευση ασφαλούς εργασίας σε ύψος για παράδειγμα, που από το νόμο είναι υποχρεωτική, παρέχεται από ιδιώτες και πληρώνεται από τους εργοδότες. Αποτελεί και αυτή δηλαδή ένα πεδίο συναλλαγής και κέρδους.
 
Για τον πάροχο, κριτήριο είναι να είναι ελκυστική στον εργολάβο: να είναι σύντομη για να μη μείνουν εκτός εργασίας περισσότερες μέρες οι εργάτες, να γίνεται στον χώρο του -κι ας μην είναι κατάλληλος- και να καθιστά σαφές στους εργάτες ότι κύριοι υπεύθυνοι σε περίπτωση ατυχήματος είναι οι ίδιοι που δεν πρόσεχαν -κι ας ούρλιαζε “κάνε γρήγορα” ο εργοδηγός.
 
Για το κάθε αφεντικό από την άλλη, κριτήριο προφανώς δεν είναι η ποιότητα της εκπαίδευσης και οι γνώσεις που θα πάρουν για την ασφάλειά τους οι εργαζόμενοι, αλλά το πόσο φθηνά θα αγοράσει το πιστοποιητικό ώστε να είναι καλυμμένο σε περίπτωση ατυχήματος. Στην καλύτερη οι εργαζόμενοι “εκπαιδεύονται” μια μόνο μέρα, κάθε τρία χρόνια να χρησιμοποιούν εξοπλισμό ατομικό και συλλογικό που πιθανότατα δεν θα φτάσει ποτέ στα χέρια τους ή στον χώρο τους και να κάνουν διασώσεις φασόν που στο πεδίο δουλειάς τους δεν έχουν καμία απολύτως πρακτική εφαρμογή.

Η εμπορευματοποίηση της εκπαίδευσης ασφαλούς εργασίας την έχει βασικά καταστήσει σε έναν ύπουλο μηχανισμό προστασίας των αφεντικών από τις διεκδικήσεις των εργαζομένων μετά από το κάθε ατύχημα. Αυτό το ξέρουν και μας το λένε και οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και με αυτόν τον τρόπο απαξιώνεται στα μάτια τους και η ίδια η αξία της εκπαίδευσης.  

Η ουσιαστική εκπαίδευση για την προστασία της ζωής τους πέφτει στα χέρια των εκπαιδευτών που προσπαθούμε παρά τις αντιξοότητες να κάνουμε σωστά τη δουλειά μας. Που θέλουμε η παροχή της να είναι δημόσια και υποχρεωτική για να μην φοβόμαστε την αρνητική αξιολόγηση του εργολάβου. Που θέλουμε να έχει επαρκή διάρκεια και συχνότητα αλλά και περιεχόμενο προσαρμοσμένο στη δουλειά του καθενός, όχι ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε.

Οι εκπαιδευτές, όπως και οι εργάτες, ξέρουμε ότι η εκπαίδευση για την ασφαλή εργασία πάει χέρι-χέρι με τις εργατικές διεκδικήσεις. Ότι πρέπει το κέρδος των εργολάβων να θυσιάζεται στον βωμό της ασφάλειάς μας και όχι το αντίθετο. Σε αυτή την μάχη που δίνουμε όλοι οι εργαζόμενοι για τις ζωές μας απέναντι στ' αφεντικά, τα καλύτερα ΜΑΠ είναι τα σωματεία και οι απεργιακοί μας αγώνες.  

Δημήτρης Δ., εκπαιδευτής εργαζομένων σε ύψος