Οι αποκαλύψεις για την εμπλοκή του προέδρου της ΓΣΕΕ Παναγόπουλου στις κομπίνες με τα κονδύλια των προγραμμάτων «κατάρτισης» φέρνουν στην επιφάνεια άλλο ένα καραμπινάτο κυβερνητικό σκάνδαλο.

Όπως στην περίπτωση των επιδοτήσεων του ΟΠΕΚΕΠΕ που κατέληγαν στους κομματικούς φίλους της Νέας Δημοκρατίας με εικονικά βοσκοτόπια, έτσι και σε αυτή την περίπτωση τα κονδύλια κατέληγαν σε κλειστό κύκλωμα κάτω από τον έλεγχο του υπουργείου Εργασίας σε συνεργασία με τον Παναγόπουλο. Βγαίνουν στη φόρα τα στοιχεία για το ρόλο της Γενικής Γραμματείας του υπουργείου, της εταιρείας που «διευκόλυνε» τις μεταβιβάσεις και του προέδρου της ΓΣΕΕ που επέλεγε τους «αποδέκτες». Όσο για τους υπουργούς που πέρασαν απο το Εργασίας, αυτοί «δεν ήξεραν τίποτα»...

Κι όμως, το σκάνδαλο ξεκινάει από εκεί.  Μια κυβέρνηση που συρρικνώνει το δημόσιο τομέα με τις ιδιωτικοποιήσεις, που κλαδεύει τις θέσεις μονίμων και αναθέτει ολόκληρους τομείς σε εργολάβους,  που προωθεί τις «ευέλικτες σχέσεις εργασίας» με το 13ωρο και με τη διάλυση κάθε εποπτείας από την Επιθεώρηση Εργασίας, μια κυβέρνηση που φτάνει στο σημείο να θέλει και αναθεώρηση του Συντάγματος για την κατάργηση της μονιμότητας, παριστάνει ότι φροντίζει για να βρουν καλύτερη δουλειά οι άνεργοι μέσα από «προγράμματα κατάρτισης».

Εκτός από υποκριτικός μηχανισμός «παρηγοριάς», όμως, αυτά τα προγράμματα μεθοδεύονται ώστε να είναι και μηχανισμός προώθησης της ενσωμάτωσης των συνδικάτων, φτάνοντας και στη διαφθορά συνδικαλιστών. Γιατί η «κατάρτιση» γίνεται υπόθεση του ιδιωτικού τομέα και όχι της δημόσιας Παιδείας; Γιατί να επιλέγει η ΓΣΕΕ εταιρείες «κατάρτισης» και να μην πηγαίνουν τα κονδύλια στα δημόσια σχολεία για προσλήψεις εκπαιδευτικών και προγράμματα κατάρτισης;

Το προπατορικό αμάρτημα του Παναγόπουλου είναι ότι ποτέ δεν συγκρούστηκε με αυτές τις πολιτικές, αντίθετα πάντα συνεργάστηκε με τους «εκσυγχρονιστές», πρώτα του ΠΑΣΟΚ και ύστερα του Μητσοτάκη. Αυτός ο κατήφορος οδήγησε τον επικεφαλής της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας μέχρι το βόθρο των σκανδάλων που τώρα βγαίνουν στην επιφάνεια. Η κάθαρση απαιτεί συνολική ρήξη και με την κυβέρνηση που διαχείζεται το σύστημα όπου το κέρδος είναι uber alles, και με τους γραφειοκράτες της ταξικής συνεργασίας.