Όλες τους τις δυνάμεις για να οργανωθεί η 48ωρη απεργία στις 27 και 28 Φλεβάρη, στα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών, δίνουν οι αγωνιστές και οι αγωνίστριες του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης. Με εξορμήσεις, εκδηλώσεις, αφισοκολλήσεις σε εργατικούς χώρους και γειτονιές πρωτοστατούν στη μάχη για την κλιμάκωση του απεργιακού αγώνα, τη μόνη δύναμη που μπορεί να γκρεμίσει την κυβέρνηση και το δολοφονικό σύστημά της.
Η καμπάνια για τη 48ωρη απεργία βρίσκει μεγάλη ανταπόκριση στη βάση των εργαζόμενων και όπου μπαίνει ως πρόταση κερδίζει γενικές συνελεύσεις, σωματεία και συλλόγους. Ήδη σχετική απόφαση έχουν πάρει τα Σωματεία Εργαζόμενων στα Νοσοκομεία Παμμακάριστος και Έλενα Βενιζέλου, ο Σύλλογος Ειδικευόμενων Ιατρών ΨΝΑ Δαφνί, η Ε’ ΕΛΜΕ Αθήνας, η ΕΛΜΕ Καλλιθέας, η ΕΛΜΕ Περιστερίου, η Β’ ΕΛΜΕ Αθήνας, η Α’-Γ’ ΕΛΜΕ Ανατολικής Αττικής και η ΕΛΜΕ Χανίων.
Σύμφωνα με τον Πάρη Ιωάννου, γιατρό στην Παμμακάριστο, η αγανάκτηση για τις συνθήκες εργασίας μετατράπηκε σε οργανωμένη δράση, μέσα από συζητήσεις και τη δημιουργία απεργιακής επιτροπής. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε σε μία τεράστια συνέλευση πάνω απο 90 εργαζόμενων μέσα στο νοσοκομείο που έφτασε να αποφασίζει την οργανωμένη συμμετοχή στο απεργιακό διήμερο στις 27 και 28 Φλεβάρη.
Το πόσο μεγάλη σημασία έχει η απεργιακή κλιμάκωση, το δείχνουν η αναβάθμιση του κατηγορητηρίου και η εκ νέου σύλληψη του ιδιοκτήτη της Βιολάντα, Τζιωρτζιώτη, ο οποίος σκανδαλωδώς αρχικά είχε αφεθεί ελεύθερος χωρίς περιοριστικούς όρους. Τα νέα στοιχεία γύρω από το έγκλημα που στοίχισε τη ζωή των πέντε εργατριών επιβεβαιώνουν ότι για τα αφεντικά αλλά και για την κυβέρνηση της ΝΔ που τους κάνει πλάτες το μόνο που μετράει είναι το κέρδος.
Όπως και στα Τέμπη, η κυβέρνηση προσπαθεί να καλύψει τις ευθύνες των υπουργών της που ξεκινάνε από το 2007 -όταν ο Δημήτρης Παπαστεργίου, σημερινός υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης, έβαζε ως ηλεκτρολόγος μηχανικός τότε την υπογραφή στις μελέτες βάσει των οποίων εκδόθηκε η άδεια λειτουργίας του εργοστασίου- και φτάνουν μέχρι σήμερα που ο Τζιωρτζιώτης είχε χτίσει μια ωρολογιακή βόμβα χωρίς κανέναν απολύτως έλεγχο. Η απεργιακή σύγκρουση είναι ο μόνος τρόπος και για να πληρώσουν όλοι οι ένοχοι και για να μην επαναληφθούν Τέμπη και Βιολάντες.
Δυναμική
Οι τοπικές εκδηλώσεις του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης ξεκίνησαν την Τετάρτη 11 Φλεβάρη από τα Πετράλωνα. Λίγο πριν την έναρξη της συζήτησης, έγινε γνωστό ότι η Ε' ΕΛΜΕ Αθήνας, το σωματείο των καθηγητών στη γειτονιά, υιοθέτησε τη 48ωρη και θα την κατέθετε μαζί με τις άλλες ΕΛΜΕ ως πρόταση στη Γενική Συνέλευση των Προέδρων της ΟΛΜΕ.
Με αυτή τη δυναμική έγινε η κουβέντα που άνοιξαν εισηγητικά η Δέσποινα Ζούλια, εργαζόμενη στην ΕΡΤ και ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός, μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ. Το λόγο στη συνέχεια πήραν εργαζόμενοι/ες από πολλούς χώρους, νοσοκομεία, σχολεία, εργοστάσια, ΜΜΕ.
Ακολούθησε την επόμενη μέρα, Πέμπτη 12 Φλεβάρη, η Γενική Συνέλευση στο Έλενα Βενιζέλου. Με την Παμμακάριστο να έχει κάνει την αρχή, και οι εργαζομενοι/ες στο Έλενα αποφάσισαν συμμετοχή στη 48ωρη απεργία με στάση εργασίας την πρώτη μέρα και οργανωμένη παρουσία στα συλλαλητήρια. Ο χαιρετισμός του Πάνου Ρούτσι στην έναρξη της διαδικασίας, καθώς και η παρέμβαση δύο μαθητριών από το Καλλιτεχνικό Σχολείο Αμπελοκήπων που βρισκόταν σε κατάληψη και δήλωσαν ότι θα είναι κομμάτι του ξεσηκωμού στις 27 και 28 Φέβάρη, συνέβαλαν στην αγωνιστική απόφαση.
Με ανάλογη επιτυχία έγινε την Παρασκευή 13 Φλεβάρη και η εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη. Τις εισηγήσεις έκαναν ο Γιάννης Μήτζιας, μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων ΕΥΑΘ, η Σοφία Στεφανίδου, γραμματέας της Ε’ ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης και μέλος του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, ο Γιάννης Κούτρας, μέλος ΔΣ του Σωματείου Εργαζόμενων Ιπποκράτειου Νοσοκομείου και ΔΣ της ΕΝΙΘ και ο Γιώργος Κουλάλης, μέλος ΔΣ της Πανελλήνιας Ένωσης Προσωπικού Έλξης (ΠΕΠΕ). Ακολούθησε πλούσια συζήτηση με συμμετοχές εργαζομένων από τους δήμους, τα νοσοκομεία, τον ΟΣΕΘ, την ΕΡΤ, τις σχολές.
Δημοσιεύουμε εδώ αποσπάσματα από εισηγήσεις και παρεμβάσεις.
Οι εκδηλώσεις, οι εξορμήσεις, οι συνελεύσεις συνεχίζονται όλες τις επόμενες μέρες. Στο Νοσοκομείο Άγιος Σάββας η συνέλευση είναι προγραμματισμένη για την Πέμπτη 19 Φλεβάρη. Στις σχολές, οι φοιτητές πάνε για τριήμερο με συλλαλητήριο στις 26 Φλεβάρη με τη Φιλοσοφική Αθήνας να έχει συνέλευση στις 25/2. Περισσότερα στο άρθρο "Καμπάνια για Απεργία 27-28 Φλεβάρη"
12/2. Ο Πάνος Ρούτσι και μαθήτριες από το Καλλιτεχνικό σχολείο Αμπελοκήπων στη Γενική Συνέλευση του νοσοκομείου Έλενα Βενιζέλου.Φωτό: Ορέστης Ηλίας
Τα Τέμπη ήταν αποτέλεσμα της καταστροφικής πολιτικής των ιδιωτικοποιήσεων. Το μοτίβο είναι γνωστό. Μια κερδοφόρα επιχείρηση όπως ο σιδηρόδρομος απαξιώνεται μέσω της ελλιπούς συντήρησης των υποδομών, της υποστελέχωσης, των χαμηλών αμοιβών, της εντατικοποίησης της εργασίας. Μετά ξεκινά η τμηματική παραχώρησή της σε ιδιώτες και εργολάβους που καμιά διάθεση δεν έχουν να επενδύσουν στα τρένα.
Έτσι φτάσαμε στα Τέμπη, στην καταπλάκωση εργάτη στον ΗΣΑΠ, το παρολίγον δυστύχημα ξανά σε γραμμή της Hellenic Train με δέντρο που έπεσε σε τρένο ή στα τόσα ατυχήματα στο Ελληνικό όπου συστηματικά καταπατούνται κανόνες ασφάλειας και εργατικά δικαιώματα. Έτσι φτάσαμε και στη Βιολάντα όπου έχασαν τη ζωή τους οι πέντε εργάτριες. Σε έναν χώρο όπου, όπως κατήγγειλαν οι εργαζόμενοι, η δημοκρατία τέλειωνε στις πύλες του εργοστασίου.
Την ίδια στιγμή έχουμε τη βίαιη φτωχοποίηση μέσω της ανεξέλεγκτης ανόδου των τιμών από την ιδιωτικοποιημένη ενέργεια, τη μετατροπή της κατοικίας σε επενδυτικό προϊόν και τα σχέδια για πλήρη ιδιωτικοποίηση Παιδείας και Υγείας. Αυτό είναι το σχέδιο, να ξεπουλήσουν κάθε δημόσιο αγαθό. Στον χώρο μου, την ΕΡΤ, παλεύουμε για μόνιμη και σταθερή δουλειά και ενάντια στη φιμωμένη δημοσιογραφία και τον προπαγανδιστικό μηχανισμό κυβέρνησης και εργοδοτών. Γι' αυτό κλιμακώνουμε και βάζουμε στα σωματεία την πρόταση για 48ωρη στις 27 και 28 Φλεβάρη.
Δέσποινα Ζούλια,
εργαζόμενη ΕΡΤ
Τρία χρόνια μετά τα Τέμπη, δικαιοσύνη δεν έχει υπάρξει. Για μας δικαιοσύνη είναι να ξεκουμπιστεί η Hellenic Train χωρίς καμία αποζημίωση, να επανακρατικοποιηθεί ο σιδηρόδρομος με εργατικό έλεγχο. Αυτό είναι υπόθεση του εργατικού κινήματος. Από εμάς βγάζουν το κέρδος, εμείς έχουμε τη δύναμη να τα παραλύσουμε όλα. Κάναμε την επιλογή ότι η φετινή μαύρη επέτειος πρέπει να είναι 48ωρη απεργία, το ξεκινήσαμε σαν καμπάνια και τα καλά νέα έρχονται.
Το συνέδριο του ΕΚΑ πήρε απόφαση ότι στις 28/2 μαζί με τους συγγενείς των θυμάτων θα κάνει 24ωρη απεργία, δηλαδή θα παραλύσει ο ιδιωτικός τομέας. Και η γραμμή είναι όλα τα Εργατικά Κέντρα της χώρας να κάνουν το ίδιο. Στην ΑΔΕΔΥ συνεχίζουμε να πιέζουμε με αποφάσεις πρωτοβάθμιων σωματείων για 24ωρη στις 27/2.
Μετά τα Τέμπη ήρθε η Πύλος, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, προχθές η Χίος με 15 νεκρούς όχι από πνιγμό αλλά σύγκρουση που προκάλεσε το ελληνικό λιμενικό. Στη Βιολάντα είχαμε διπλό έγκλημα: και διαρροή προπανίου κλπ αλλά και εργάτριες που δούλευαν νύχτα, γιατί το σύστημα λέει “δούλευε νύχτα για να φροντίζεις παιδιά και οικογένεια τη μέρα”. Το ίδιο κάνουν οι νοσηλεύτριες στα νοσοκομεία. Έχουμε μια νέα αγροτιά που σκοτώνεται στη δουλειά και την ίδια ώρα οι Φραπέδες τρώνε δισεκατομμύρια.
Η επέτειος των Τεμπών έχει όλα αυτά μαζί. Διεθνώς, η Παλαιστίνη, το σκάνδαλο Έπσταϊν, ο Τραμπ, συνολικά το κυνήγι του κέρδους, οι ιδιωτικοποιήσεις, ο σεξισμός, ο ρατσισμός, ο πόλεμος, ο ιμπεριαλισμός, ξεσηκώνουν εκατομμύρια κόσμο. Σε αυτό το περιβάλλον βάζουμε την 48ωρη. Ήδη υπάρχουν σωματεία που καλούν, μπορούμε να ξεσηκώσουμε όλους τους χώρους.
Χρίστος Αργύρης,
γιατρός, μέλος ΓΣ ΑΔΕΔΥ
Από την πρώτη στιγμή πριν τρία χρόνια, και σαν Σωματείο και σαν Νοσοκομείο συνδεθήκαμε με την οργή για τη δολοφονία των 57 ανθρώπων στα Τέμπη, ένα έγκλημα στο οποίο οδήγησε η κυβερνητική πολιτική.
Σήμερα είναι καθαρό ότι αν αφήσουμε αυτούς τους δολοφόνους, τα Τέμπη θα τα ζούμε κάθε μέρα. Όπως στη Βιολάντα όπου πέντε εργάτριες δολοφονήθηκαν γιατί δεν γίνονταν έλεγχοι, γιατί ο εργοδότης δεν επέτρεπε τον συνδικαλισμό και οι εργαζόμενοι/ες δούλευαν πάνω σε μια βόμβα προπανίου, την ίδια ώρα που ο ίδιος μόστραρε με τις επιδοτήσεις των ΟΠΕΚΕΠΕδων.
Πρόκειται για σαπίλα μιας κυβέρνησης που είναι σε διάλυση, είναι μισητή από το 80% της κοινωνίας. Τα ίδια κάνουν στα νοσοκομεία. Η ιδιωτικοποίηση, η πολιτική που λέει τα ξεπουλάω όλα στους ιδιώτες φίλους, οδηγεί σε ανάλογα εγκλήματα. Και ταυτόχρονα δολοφονούν τους πρόσφυγες. Από την Πύλο και τη Χίο, τα Τέμπη βρίσκονται σε κάθε βήμα αυτής της κυβέρνησης. Πρέπει να την γκεμίσουμε, να την ρίξουμε. Και μπροστά μας έχουμε μια ευκαιρία, στις 27 και 28 Φλεβάρη να πλημμυρίσουμε απεργιακά ξανά όλη τη χώρα.
Κώστας Καταραχιάς,
γραμματέας Σωματείου Εργαζόμενων Έλενα Βενιζέλου
Το 2023 δύο γεγονότα συνέβαλαν για να ακυρωθεί το σχέδιο που άνοιγε μια διαδικασία ιδιωτικοποίησης του νερού, “στο δρόμο της ΔΕΗ” όπως το έλεγαν. Το πρώτο ήταν το κίνημα που ξέσπασε αμέσως μετά τα Τέμπη -όλη αυτή η πλημμύρα που βγήκε στους δρόμους, όλος αυτός ο κόσμος που έκανε σύνθημά του ότι οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν και πρέπει να τις σταματήσουμε.
Το δεύτερο ήταν η μεγάλη συναυλία στις 2 Απριλίου στην πλατεία Αριστοτέλους, δείχνοντας ότι μπορούμε να πετυχαίνουμε νίκες και να αντιστρέφουμε την πορεία των πραγμάτων όταν καταφέρνουμε να κινητοποιήσουμε πάρα πολύ κόσμο και να είμαστε ενωμένοι γύρω από τους στόχους μας.
Πέρσι τέτοια εποχή ξανά, με το σχέδιο νόμου για τη συνένωση των ΔΕΥΑ, όλα έδειχναν ότι βαίνουμε σε μία νέα σύγκρουση. Όμως τέλη Φλεβάρη υπήρχαν ξανά κινητοποιήσεις για τα Τέμπη και η κυβέρνηση έπρεπε να αντιμετωπίσει μια μεγάλη κρίση. Αναγκάστηκαν να προβούν σε ανασχηματισμό και ένα από τα “θύματα” ήταν ο υπουργός Σκυλακάκης που ήταν και ο εμπνευστής του νομοσχεδίου.
Αυτά μας φέρνουν στο σήμερα και στο γιατί είναι πάρα πολύ κρίσιμο -συμφωνώ απόλυτα- να υπάρχει 48ωρη απεργία. Είναι η ευκαιρία να αντεπιτεθούμε, να δείξουμε στο δρόμο τη δύναμή μας και το πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις. Ό,τι και να λένε τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ, οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, στην πράξη υπάρχει ένα μαζικό πλειοψηφικό ρεύμα που λέει ως εδώ και απαιτεί να γυρίσουν πίσω οι επιχειρήσεις που έχουν ιδιωτικοποιηθεί. Το 27-28 Φλεβάρη είναι ένας τέτοιος σταθμός και θα είναι βαρόμετρο για τη συνέχεια.
Γιάννης Μήτζιας,
μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζόμενων ΕΥΑΘ
Θα ξεκινήσω με αυτό που είπε ο Κώστας Καταραχιάς, ότι είναι μια ευκαιρία, και δεν πρέπει να κάνουμε πίσω. Τρία χρόνια τώρα έχουμε δει πώς λειτουργούν και πώς συμπεριφέρονται στον απλό κόσμο, σε μας που χάσαμε τα παιδιά μας. Το μόνο που τους νοιάζει είναι τα λεφτά τους. Οι συγγενείς των θυμάτων είμαστε όλοι μαζί στον αγώνα και σε αυτό παίζετε ρόλο κι εσείς. Να είμαστε ενωμένοι όπως δείξαμε πέρσι τον Φλεβάρη που δεν είχε ξαναγίνει τέτοια διαδήλωση στην Ελλάδα.
Έτσι πρέπει να γίνει και φέτος. Να είμαστε μια γροθιά. Δεν μου αρέσει να μιλάω σαν πολιτικός, θέλω να μιλάω απλά. Πρέπει να είμαστε μαζί σε αυτό τον αγώνα. Γιατί και στην απεργία πείνας που ήμουν 23 μέρες φάνηκε τι φοβούνται. Εμάς φοβούνται γιατί είμαστε πολλοί. Γι’ αυτό έδωσαν και την άδεια για την εκταφή.
Αν δεν προχωρά η εκταφή, δεν είναι από μας. Πρώτον έχει κολλήσει από τον εισαγγελέα Λάρισας που δεν προτείνει εμπειρογνώμονα. Το δεύτερο είναι ότι αρνούνται όλες τις εξετάσεις που ζήτησα με την απεργία πείνας. Αλλά βγαίνει ο Γεωργιάδης και κατηγορεί εμένα ότι δεν κάνω τις εκταφές.
Στις 27 και 28 Φλεβάρη όλα τα συνδικάτα θα είναι στους δρόμους. Αυτό που μας μένει είναι να μη φοβόμαστε. Αυτό κάνουν τρία χρόνια τώρα, εκφοβισμούς. Το τι έχουμε περάσει εμείς, κι εγώ ειδικά, δεν μπορώ να σας τα πω. Αυτά θα τα πούμε στο δικαστήριο με στοιχεία.
Πάνος Ρούτσι,
Σύλλογος Συγγενών Θυμάτων Τεμπών
Το σχέδιό τους στο εκπαιδευτικό σύστημα είναι ένα κομμάτι των δημόσιων σχολείων να δοθεί σε ιδρύματα, οργανισμούς και ιδιώτες -και έχει γίνει το πρώτο βήμα με τα Ωνάσεια. Το άλλο κομμάτι των σχολείων θα είναι τα πιο υποβαθμισμένα, δεν θα χρηματοδοτούνται, αλλά γονείς και εκπαιδευτικοί θα πρέπει να αναλάβουν να βρίσκουν χρηματοδότηση. Είναι η λεγόμενη αυτονομία των σχολικών μονάδων, που ονομάζεται επίσης αξιολόγηση γύρω από την οποία δίνουμε μια τεράστια μάχη τα τελευταία έξι χρόνια.
Την ίδια στιγμή, επειδή είμαστε στην εποχή του Rearm Europe και της πολεμικής οικονομίας, στα σχολεία αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αναπτυχθεί ο εθνικισμός, ο μιλιταρισμός, ο ρατσισμός και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστείτε. Για να γίνουν όλα αυτά πρέπει να ελεγχθούν απόλυτα οι εκπαιδευτικοί, να χτυπηθεί το εκπαιδευτικό κίνημα, να διαλυθούν οι εργασιακές σχέσεις.
Παραπέμπω στη δήλωση ότι η νέα συνταγματική αναθεώρηση θα προβλέπει άρση της μονιμότητας, αλλά και στη διαδικασία των πειθαρχικών διώξεων. Δύομιση χιλιάδες εκπαιδευτικοί, μεταξύ των οποίων κι εγώ, διώκονται όχι μόνο για την αξιολόγηση αλλά γιατί μπορεί να έχω στην τσάντα μου τη σημαία της Παλαιστίνης ή κάποιοι να μίλησαν για την Παλαιστίνη στην τάξη τους ή στο προσωπικό τους μπλογκ να έκαναν αντικυβερνητική κριτική.
Εκπροσωπώντας το σωματείο μου θεωρούμε ότι το εργατικό και εκπαιδευτικό κίνημα πρέπει να έχει σαφές τι ζητάει. Είναι καταστροφική η γραμμή τι δημόσιο τι ιδιωτικό. Εμείς λέμε αποκλειστικά δημόσιο δωρεάν σχολείο για όλα τα παιδιά με αποκλειστική χρηματοδότηση από το κράτος.
Δεύτερον για να ανατρέψουμε αυτή την εγκληματική πολιτική χρειάζεται ένας απεργιακός αγώνας διαρκείας. Είναι επίσης καταστροφική η τακτική που έχει επιλέξει το επίσημο συνδικαλιστικό κίνημα που πχ στο Δημόσιο όλες οι παρατάξεις καταψήφισαν την πρόταση των Παρεμβάσεων για απεργία στις 27-28 Φλεβάρη. Το Σωματείο μας έχει πάρει απόφαση και Δευτέρα καλεί σε σύσκεψη τα εκπαιδευτικά σωματεία, φοιτητικούς συλλόγους και μαθητές για να διοργανώσουμε ένα τριήμερο εκδηλώσεων/δράσεων στις 26 με 28 Φλεβάρη.
Σοφία Στεφανίδου,
γραμματέας της Ε' ΕΛΜΕ Θεσσαλονίκης
Η πρωτοβουλία μας σαν Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης για 48ωρη απεργία στις 27-28 Φλεβάρη πατά στην εμπειρία των προηγούμενων χρόνων και ιδιαίτερα της περσινής χρονιάς με τα εκατομμύρια πανελλαδικά στους δρόμους, αλλά και στην ανάγκη κλιμάκωσης για να εκφραστεί το κύμα οργής για την κυβέρνηση και τους εργοδότες.
Η κυβέρνηση λέει ότι αυξήσαμε τον προϋπολογισμό του Υπουργείου Υγείας, στην πράξη σε ποσοστό είναι χειρότερο. Αυτό που πάει πραγματικά στο δημόσιο σύστημα Υγείας είναι λιγότερο, τα περισσότερα είναι δωράκια σε ημέτερους, εργολάβους, προμηθευτές φαρμακευτικές εταιρείες κλπ.
Υπάρχει η αντίσταση των εργαζόμενων κι αυτός είναι ο τρόπος για να σώσουμε ζωές. Όπως οι σιδηροδρομικοί κατήγγελαν την κατάσταση στο σιδηρόδρομο για να ξέρει η κοινωνία τι γίνεται, εμείς έχουμε αποτρέψει απολύσεις, κλεισίματα, συγχωνεύσεις. Χρειάζεται να βάζουμε σαν αίτημα την κρατικοποίηση του σιδηρόδρομου ή το η Υγεία να είναι αποκλειστικά δημόσια. Και μαζί να θέτουμε το ζήτημα του εργατικού ελέγχου, ώστε το κριτήριο να μην είναι το κέρδος αλλά οι ανάγκες των ανθρώπων.
Η μάχη για την 48ωρη απεργία, για να οργανωθεί στους χώρους δουλειάς, για να σταματήσει η παραγωγή, είναι πάρα πολύ σημαντική. Και εδώ στη Θεσσαλονίκη μπορούμε να βάλουμε στόχο, παρότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες το αρνούνται, να τη κερδίσουμε σε σωματεία, σε ΔΣ, σε γενικές συνελεύσεις για απεργιακά συλλαλητήρια και τις δυο μέρες.
Γιάννης Κούτρας,
μέλος ΔΣ ΕΝΙΘ και Σωματείου Ιπποκρατείου
Έχοντας σαν σιδηροδρομικός ζήσει όλες τις καταστάσεις στο πετσί μου, έχω να πω ότι όπως και εσείς, έτσι διωκόμαστε και εμείς με ένα πογκρόμ διώξεων. Το σημαντικότερο ήταν η απόλυση του Γενηδούνια, του προέδρου του Σωματείου μας, η οποία κρίθηκε παράνομη αλλά βέβαια η εταιρεία συνεχίζει τις διώξεις στους μηχανοδηγούς. Ένας είμαι κι εγώ, που αυτή τη στιγμή είμαι εκτός υπηρεσίας. Φαίνεται άλλωστε και στη συμπεριφορά τους απέναντι σε αιτήματα που έχουμε.
Η ιδιωτικοποίηση ήταν μία πολιτική απόφαση που άλλαξε ριζικά όλο το χαρακτήρα του σιδηροδρόμου. Μας την παρουσίαζαν ως εξέλιξη αλλά φάνηκε ότι κάθε χρόνο τα πράγματα γίνονταν όλο και χειρότερα: καθυστερήσεις στα δρομολόγια, βλάβες, μειώσεις στα δρομολόγια, τώρα κόψανε και το δρομολόγιο Σερρών και άλλα, με αποτέλεσμα περιφερειακά χωριά της Ελλάδος να μείνουν χωρίς συγκοινωνίες. Να μην ξεχνάμε ότι έχοντας κόψει αυτά τα δρομολόγια, τα έχουν αντικαταστήσει με λεωφορεία, ενώ η σιδηροδρομική εταιρεία παίρνει τις επιχορηγήσεις οι οποίες είναι 50 εκατομμύρια χωρίς να υπάρχει τρένο.
Έχουμε φτάσει να έχουμε δύο τρένα Αθήνα-Θεσσαλονίκη, να μην εξυπηρετείται κανένα χωριό με τρένο και αυτοί να έχουν βρει τη χρυσή κότα με τα χρυσά αυγά. Σήμερα οφείλουμε να ρωτήσουμε, πού είναι ο εκσυγχρονισμός, πού είναι οι επενδύσεις, ποια είναι η ασφάλεια στον σιδηρόδρομο. Το τροχαίο υλικό είναι πολύ παλιό και υπάρχουν συνεχώς προβλήματα και γενικά ο σιδηρόδρομος φθίνει όλο και περισσότερο. Τον βλέπουν σαν σούπερ μάρκετ ενώ είναι μια κοινωνική υποδομή που εξυπηρετεί πολύ κόσμο. Δεν κάνουν προσλήψεις, ίσα ίσα διώχνουν κόσμο.
Η κατάσταση τώρα θυμίζει πάρα πολύ την περίοδο προ Τεμπών που φωνάζαμε και είχαμε στείλει πόσα εξώδικα και έμπαιναν στο συρτάρι. Οφείλουμε στις 28 Φλεβάρη να κάνουμε μία δυναμική κινητοποίηση ώστε να ακουστούν για μία ακόμα μία φορά και τα αιτήματά μας σαν σιδηροδρομικοί και τα δικά σας. Διότι τότε μας έλεγαν τι φωνάζετε, κάντε τη δουλειά σας. Όμως αποδεδειγμένα τα εξώδικα τα βγάζουμε για κάποιο λόγο. Όταν κάνουμε κινητοποιήσεις ή απεργίες, δεν τις κάνουμε γιατί είμαστε τεμπέληδες, έχουμε λόγους. Είμαι τυχερός που σήμερα άκουσα ανθρώπους από την ΕΥΑΘ, τα σχολεία.
Διαχρονικά το σωματείο μας παλεύει από την ίδρυση του ως και τώρα. Γιατί όταν μιλάμε για ράγες, δεν μιλάμε απλά για σίδερο, μιλάμε για ζωές. Οπότε θεωρώ ότι πρέπει να βάλουμε πολύ παραπάνω τις ζωές από τα κέρδη τους.
Γιώργος Κουλάλης,
μέλος ΔΣ Πανελλήνιας Ένωσης Προσωπικού Έλξης