«Η Παλαιστίνη θα είναι ελεύθερη και μια μέρα θα κάνουμε ένα μεγάλο φεστιβάλ στη μέση της Γάζας, όπου θα μιλάμε για την πολιτική πριν από το σινεμά».

Aυτά είπε όταν ανέβηκε για να παραλάβει το βραβείο της Berlinale για την ταινία «Chronicles From a Siege», γυρισμένης στην Αλγερία αλλά για την Παλαιστίνη, ο Αμπντάλα Αλχατίμπ. Το κοινό ξέσπασε σε χειροκροτήματα την ώρα που υπουργός της γερμανικής κυβέρνησης αποχωρούσε σε ένδειξη διαμαρτυρίας από την αίθουσα. Ανεβαίνοντας στη σκηνή με παλαιστινιακή σημαία, μίλησε προς τη γερμανική κυβέρνηση: «Μου είπαν να είμαι προσεκτικός… Δεν με νοιάζει. Είστε συνέταιροι στη γενοκτονία της Γάζας από το Ισραήλ και επιλέγετε να μη νοιάζεστε».

Η απονομή των βραβείων της Berlinale, του κινηματογραφικού φεστιβάλ του Βερολίνου, σημαδεύτηκε για ακόμη μια χρονιά από την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη εξευτελίζοντας τους διοργανωτές και τη γερμανική κυβέρνηση που επιστράτευσαν τον Βιμ Βέντερς στο τιμόνι της κριτικής επιτροπής, προκειμένου να περάσουν στο «ντούκου» τη γραμμή «no Politica» στο φεστιβάλ. Στην εναρκτήρια συνέντευξη Τύπου  απαντώντας σε ερωτήσεις για τη γενοκτονία στη Γάζα και την υποστήριξη της γερμανικής κυβέρνησης σε αυτήν, ο Βέντερς είπε: «Πρέπει να μείνουμε έξω από την πολιτική, γιατί αν κάνουμε ταινίες που είναι αποκλειστικά πολιτικές, μπαίνουμε στο πεδίο της πολιτικής», είπε. «Αλλά εμείς είμαστε το αντίβαρο της πολιτικής, είμαστε το αντίθετο της πολιτικής. Πρέπει να κάνουμε τη δουλειά των ανθρώπων, όχι τη δουλειά των πολιτικών». Την ώρα που λεγόντουσαν αυτά, μάλιστα, υπήρξε «τεχνικό πρόβλημα» στη διαδικτυακή μετάδοση της συνέντευξης Τύπου.

Αλλά ούτε η Παλαιστίνη ούτε το «no Politica», σε ένα από τα πιο πολιτικοποιημένα φεστιβάλ κινηματογράφου, πέρασαν στο ντούκου. Η πρώτη αντίδραση ήρθε από την Ινδή συγγραφέα Αρουντάτι Ρόι, η οποία επρόκειτο να παρουσιάσει την κωμωδία της του 1989 «In Which Annie Give It Those Ones» στο τμήμα Classics του φεστιβάλ, η οποία ανακοίνωσε ότι αποσύρεται δηλώνοντας: «Το να τους ακούς να λένε ότι η τέχνη δεν πρέπει να είναι πολιτική είναι κάτι που σου κόβει την ανάσα. Είναι ένας τρόπος να μπει φρένο σε μια συζήτηση για ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας… 

Γενοκτονία

Αυτό που συνεχίζει να συμβαίνει, είναι μια γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το κράτος του Ισραήλ. Στηρίζεται και χρηματοδοτείται από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Γερμανίας… Αν οι σπουδαιότεροι κινηματογραφιστές και καλλιτέχνες της εποχής μας δεν μπορούν να σταθούν και να το πουν, θα πρέπει να ξέρουν ότι η ιστορία θα τους κρίνει. Είμαι σοκαρισμένη και αηδιασμένη».

Ακολούθησαν δεκάδες ηθοποιοί και σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων οι Χαβιέρ Μπαρδέμ και Τίλντα Σουίντον, οι οποίοι σε κοινή τους δήλωση, καταδίκασαν το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για τον «αντιπαλαιστινιακό ρατσισμό» του και κάλεσαν τους διοργανωτές να δηλώσουν ξεκάθαρα την αντίθεσή τους στη «γενοκτονία του Ισραήλ» στη Γάζα.  Όπως κατήγγειλαν ανάμεσα σε άλλα: 

«Πέρυσι, κινηματογραφιστές που μίλησαν υπέρ της ζωής και της ελευθερίας των Παλαιστινίων από τη σκηνή της Berlinale ανέφεραν ότι δέχθηκαν επιθετικές επιπλήξεις από ανώτερους προγραμματιστές του φεστιβάλ. Στεκόμαστε στο πλευρό των συναδέλφων μας στην απόρριψη αυτής της θεσμικής καταπίεσης και του αντιπαλαιστινιακού ρατσισμού». Προσθέτοντας ότι «πέρσι, μεγάλα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου – συμπεριλαμβανομένου του μεγαλύτερου φεστιβάλ ντοκιμαντέρ στον κόσμο στο Άμστερνταμ – ενέκριναν ένα πολιτιστικό μποϊκοτάζ του Ισραήλ, ενώ περισσότεροι από 5.000 εργαζόμενοι στον κινηματογράφο δεσμεύτηκαν να αρνηθούν να συνεργαστούν με ισραηλινές κινηματογραφικές εταιρείες και ιδρύματα».

Η οργή εκφράστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια του φεστιβάλ και στην απονομή όπου πολλά από τα βραβεία κατέληξαν σε πολιτικές ταινίες. Το Chronicles From a Siege κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Πρώτης Ταινίας. Η Χρυσή Άρκτος απονεμήθηκε στον Ίλκερ Τσατάκ για το «Yellow Letters», όπου ένα ζευγάρι στοχοποιείται από το τουρκικό κράτος γιατί κάνει πολιτική μέσα από το θέατρο. Ο γερμανός, τουρκικής καταγωγής, σκηνοθέτης είπε «είχα ετοιμάσει μια πολιτική ομιλία αλλά δεν θα την εκφωνήσω. Η ταινία στέλνει από μόνη της πολιτικό μήνυμα». Ο Εμίν Άλπερ που πήρε το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής για το «Salvation», που αναφέρεται στους Κούρδους στην Τουρκία αφιέρωσε το βραβείο «στους Παλαιστινίους στη Γάζα» και «στους ανθρώπους στο Ιράν που υποφέρουν υπό τυραννία».

Στο τέλος οι διοργανωτές προσπάθησαν να τα μπαλώσουν. Η καλλιτεχνική διευθύντρια της Μπερλινάλε, Τρίσια Τάτλ, είπε: «Η κριτική και η διαφωνία είναι μέρος της δημοκρατίας». Ο δε Βέντερς δήλωσε: «Ποια είναι η κοινή γλώσσα στη Μπερλινάλε; Είναι η γλώσσα του κινηματογράφου. Η γλώσσα της πολιτικής ήταν επίσης πάντοτε παρούσα, καθώς το Βερολίνο ήταν—και παραμένει ένας βαθιά πολιτικοποιημένος τόπος. Η γλώσσα του κινηματογράφου είναι ενσυναίσθητη, η γλώσσα του κοινωνικού ακτιβισμού είναι αποτελεσματική. Η αξιοπρέπεια και η προστασία της ανθρώπινης ζωής είναι και δικές μας υποθέσεις. Κάνετε αναγκαίο και θαρραλέο έργο αλλά πρέπει να είναι σε ανταγωνισμό με το δικό μας; Πρέπει οι φωνές μας να συγκρούονται;».

Τoo little too late, που λένε και οι αγγλοσάξονες, σε μια χώρα που το να σηκώσεις την παλαιστινιακή σημαία ή να πεις τη γνώμη σου για το κράτος του Ισραήλ, μεταφράζεται σε σύλληψη.