Διαδηλώσεις 8 ΜΑΡΤΗ
Η Λίλιαν Μπουρίτη από την Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη μιλά στην Εργατική Αλληλεγγύη και τη Λένα Βερδέ.
Ποια η σημασία της φετινής 8 Μάρτη;
Η φετινή 8 Μάρτη γίνεται μια βδομάδα μετά το απεργιακό διήμερο 27 και 28 Φλεβάρη στην επέτειο των 3 χρόνων από το έγκλημα στα Τέμπη. Η φετινή απεργία και διαδήλωση ήταν τεράστια και είχε στον πυρήνα της το ζήτημα ότι οι ιδιωτικοποιήσεις σκοτώνουν κι ότι πρέπει να ανατρέψουμε τους δολοφόνους, δηλαδή την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις είναι μια μάχη που αφορά όλη την τάξη, αλλά ιδιαίτερα τις γυναίκες της τάξης μας που αναγκάζονται να επωμίζονται τα βάρη από τη διάλυση του κράτους πρόνοιας.
Ταυτόχρονα, η φετινή 8 Μάρτη έρχεται λίγες μέρες μετά την πολεμική επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ στο Ιράν. Ήδη, δολοφόνησαν πάνω από 150 μαθήτριες από χτύπημα σε δημοτικό σχολείο στο νότιο Ιράν. Είναι μια 8 Μάρτη αντιπολεμική, για να μην αφήσουμε τη νεολαία και την εργατική τάξη να γίνει κρέας για τα κανόνια και τις βόμβες τους. Είναι μια ευκαιρία να απαιτήσουμε να σταματήσουν να κόβουν λεφτά από τις ανάγκες μας για σχολεία, νοσοκομεία και κοινωνικό κράτος και να τα δίνουν για εξοπλισμούς.
Η φετινή 8 Μάρτη επίσης είναι αφιερωμένη στις πέντε νεκρές εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα που έχασαν τη ζωή τους στο βωμό του κέρδους. Το εργοστάσιο ήταν χτισμένο πάνω σε μια βόμβα από προπάνιο, αλλά τα αφεντικά αγνοούσαν τις καταγγελίες των εργαζόμενων. Μπορούσαν να μεθοδεύουν αυτό το έγκλημα με τις πλάτες της Νέας Δημοκρατίας, χάρη στους στενούς δεσμούς της οικογένειας των αφεντικών με το κυβερνητικό κόμμα, με τον πρώην Περιφερειάρχη Αγοραστό και τον υπουργό Παπαστεργίου που σαν μηχανικός υπέγραφε τις «μελέτες». Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη είναι συνένοχη και σε αυτό το έγκλημα.
Η φετινή 8 Μάρτη γίνεται την ώρα που η Αμερική συγκλονίζεται από τις αποκαλύψεις γύρω από το σκάνδαλο Έπστάιν. Κάθε μέρα βγαίνουν στη φόρα αποκαλύψεις που σοκάρουν, για βιασμούς και δολοφονίες ανηλίκων γυναικών και παιδιών, αναδεικνύοντας το φρικαλέο πρόσωπο των πλούσιων βιαστών, τη σαπίλα της άρχουσας τάξης. Στα εκατοντάδες έγγραφα που αναγκάστηκε να δώσει στη δημοσιότητα το υπουργείο Δικαιοσύνης εμφανίζεται το όνομα του Τραμπ χιλιάδες φορές. Όσο κι αν προσπαθούν να τον βγάλουν λάδι, ο Τραμπ που έχει εξαπολύσει επίθεση στην εργατική τάξη, στις γυναίκες, στις μετανάστριες, στα ΛΟΑΤΚΙ και στις τρανς περνάει τεράστια κρίση μόλις ένα χρόνο μετά την εκλογή του.
Τι αναδεικνύουν αυτά τα εγκλήματα;
Το πρώτο που αναδεικνύουν αυτά τα εγκλήματα είναι ότι από την Αμερική ως την Ελλάδα έχουμε να κάνουμε με κυβέρνηση και άρχουσα τάξη δολοφόνων που χρειάζεται να τους ανατρέψουμε. Σκοτώνουν κορίτσια στο Ιράν, γυναίκες στη Γάζα, σκοτώνουν γυναίκες και παιδιά με ρατσιστικά εγκλήματα όπως στο ναυάγιο στη Χίο, εργάτριες στη Βιολάντα, δολοφονούν στα Τέμπη με τις ιδιωτικοποιήσεις. Δολοφόνησαν τη Ρενέ Γκουντ και τον Αλεξ Πρέτι στη Μινεσότα. Βιάζουν και δολοφονούν γυναίκες για να μην μαρτυρήσουν για τα κυκλώματα των πλούσιων βιαστών.
Αυτό σημαίνει σύστημα και κυβέρνηση δολοφόνων, σεξιστών. Σήμερα, περισσότερο από ποτέ αναδεικνύεται ποια είναι η ρίζα της γυναικείας καταπίεσης, που είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός, το σύστημα του κέρδους, που για να συνεχίζει να επιβάλλει την εκμετάλλευση χρειάζεται να διαιωνίζει και την καταπίεση. Και όχι οι άντρες της τάξης μας με τους οποίους παλεύουμε μαζί.
Πρόσφατα δημοσιεύτηκε άρθρο για 46 νοσοκομεία της περιφέρειας της Ελλάδας που αρνούνται να κάνουν έκτρωση. Με λίγα λόγια στην πράξη κάνουν τις εκτρώσεις παράνομες μετά απο 40 χρόνια. Αυτό είναι το αποτέλεσμα των περικοπών και της διάλυσης της δημόσιας Υγείας, της διάλυσης γυναικολογικών τμημάτων, των διοικητών των νοσοκομείων που είναι αντιδραστικά καθάρματα και της κυβέρνησης της ΝΔ που από την αρχή της διακυβέρνησής της η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην έκτρωση άρχισε να εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στον δημόσιο λόγο.
Η διάλυση του ΕΣΥ, η επίθεση στα δημόσια σχολεία, η ακρίβεια στα τρόφιμα και στη στέγη μεταφράζονται σε αφόρητες πιέσεις πάνω στις γυναίκες της τάξης μας. Η εργατική οικογένεια στον καπιταλισμό είναι θεσμός που εξασφαλίζει στο σύστημα την αναπαραγωγή της εργατικής τάξης και εκεί βρίσκεται η ρίζα της καταπίεσης των γυναικών.
Οι πέντε εργάτριες που βρήκαν τραγικό θάνατο ήταν πέντε μητέρες, δούλευαν στη νυχτερινή βάρδια για να μπορούν την ημέρα να φροντίζουν τα παιδιά και τους ηλικιωμένους στην οικογένειά τους. Η εργατική τάξη είχε κατακτήσει το δικαίωμα των γυναικών να απαγορεύεται να δουλεύουν βραδινές βάρδιες. Αλλά η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ήρθε να ξηλώσει ό,τι είχε απομείνει από τις κατακτήσεις προωθώντας τις «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις.
Πώς μπορούμε να ανατρέψουμε αυτή τη βαρβαρότητα;
Χρειάζεται να ξεκινήσουμε από τη διαπίστωση ότι το κίνημα metoo, που ξεκίνησε το 2006 με τις καταγγελίες για τους βιασμούς μαύρων γυναικών στις ΗΠΑ και έφτασε το 2017 να πάρει τεράστιες διαστάσεις, έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Τότε γνωστές γυναίκες ηθοποιοί στο Χόλιγουντ βγήκαν και κατήγγειλαν τον πανίσχυρο παραγωγό Γουαϊνστάιν κι άνοιξαν οι ασκοί του αιόλου για τις απανωτές ιστορίες σεξουαλικών παρενοχλήσεων, όχι μόνο στο Χόλιγουντ, αλλά σε όλους τους εργατικούς χώρους. Χάρη σε αυτό το κίνημα μπήκε ο Έπστάιν στη φυλακή και έτσι ξετυλίχθηκε το κουβάρι σήμερα με όλες τις αποκαλύψεις για τους βιασμούς και τις δολοφονίες γυναικών και παιδιών από τους πλούσιους βιαστές.
Το κίνημα αυτό απλώθηκε παγκόσμια, και στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα το κίνημα για την απελευθέρωση των γυναικών συνδέθηκε με τα συνδικάτα. Από το 2019 και μετά, η δύναμη του εργατικού κινήματος και πάνω από όλα των γυναικών της εργατικής τάξης οδήγησε στο να καταφέρουμε η 8 Μάρτη να είναι μέρα απεργιακή.
Με πρωτοβουλία της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη άρχισαν να οργανώνονται συζητήσεις που έδωσαν τη δυνατότητα σε γυναίκες από πολλούς χώρους να φέρουν στην επιφάνεια την έκταση των σεξιστικών επιθέσεων με πρωταγωνιστές θιασάρχες και διευθυντές, προϊσταμένους και υπουργικά στελέχη, κομματάρχες της ΝΔ, όπως η περίπτωση του παιδοβιαστή Μίχου. Όλο το τελευταίο διάστημα το εργατικό κίνημα δίνει πολύ μεγάλες μάχες, εργατικές, αντιπολεμικές, αντιφασιστικές κλπ.
Η δύναμη του γυναικείου κινήματος δεν είναι η ιδιαιτερότητά του, αλλά η σύγκρουση με ένα σύστημα που είχε ξεσηκώσει τη νεολαία και την εργατική τάξη. Μάλιστα εκεί που οι γυναικείες οργανώσεις συνδέθηκαν με τους αγώνες των εργατών, εκεί οι κατακτήσεις ήταν περισσότερες και η διάρκειά τους μεγαλύτερη. Αυτό συνέβη σε κάθε επαναστατική περίοδο, το 1936, στην Αντίσταση, στο Μάη του ‘68 και πάνω από όλα στη Ρωσία το 1917. Εμπνεόμαστε από τις γυναίκες της Πετρούπολης που το 1917 μπήκαν μπροστά και έκαναν την 8 Μάρτη αφετηρία της νικηφόρας επανάστασης στη Ρωσία.
Η νίκη της εργατικής επανάστασης στη Ρωσία τον Οκτώβρη του 1917 σήμαινε άλματα για την απελευθέρωση των γυναικών, άλματα που έγιναν συνειδητά. Ο Λένιν είχε διακηρύξει ότι “κάθε μαγείρισσα μπορεί να κυβερνάει”. Η κατάργηση της νυχτερινής εργασίας για τις γυναίκες ήταν αίτημα της Παρισινής Κομμούνας και το υλοποίησε η εργατική εξουσία. Οι γυναίκες κέρδισαν το δικαίωμα στο ελεύθερο διαζύγιο και στην έκτρωση που δεν υπήρχε πουθενά στον κόσμο.
Πάμε για μια 8 Μάρτη με τα συνδικάτα μπροστά. Με την αυτοπεποίθηση ότι η δύναμή μας είναι μεγαλύτερη από τη δική τους. Με σκοπό να ανατρέψουμε την κυβέρνηση των δολοφόνων και συνολικά το σύστημα της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.
28/2, Πανεργατική απεργία, Αθήνα. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
Οι γυναίκες αναγκαζόμαστε να κάνουμε περισσότερα στον εργασιακό χώρο για να αποδείξουμε ότι αξίζουμε και να πάρουμε έναν αξιοπρεπή μισθό. Τι να πρωτοθυμηθώ από την προσωπική μου εμπειρία; Τα 420€, τα 560€ ή όταν έφυγα από έναν εργοδότη που στη θέση μου πήρε τρεις;
Πάντα ανασφάλεια για τη ζωή και το μέλλον. Τρομερό άγχος για το θέμα της μητρότητας με ξεφτιλίκι στις συνεντεύξεις για το αν είμαι παντρεμένη ή άγαμη, αν έχω παιδιά κι αν όχι τι σκοπούς έχω για να μην πληρώνουν επιδόματα και άδειες. Και κάθε φορά με επέλεγαν γιατί ήμουν σόλο κι όχι παντρεμένη, χωρισμένη, με παιδάκι ή με τέτοια άμεσα σχέδια. Κατά τα άλλα μας λένε ότι δεν γεννάτε αρκετά, χανόμαστε, κινδυνεύει το έθνος.
Σε διάφορες εταιρίες επίσης μου έλεγαν ότι θα έρχεσαι στο Κορωπί, το Σχηματάρι, τα Οινόφυτα, θα πληρώνεις διόδια μόνη σου και θα ξεκινήσεις, παρά τις σπουδές, από τη γραμμή παραγωγή για να πας κάποια στιγμή σε πιο καλή θέση. Οπότε μια ζωή ήμουν στην εστίαση, σε ζαχαροπλαστεία, σε εστιατόρια, σε ξενοδοχεία. Εκεί έβλεπες διακρίσεις σε βάρος των γυναικών με βάση την εμφάνισή τους, κάτι που δεν υπήρχε για τους άντρες. Είχαν άλλη αντιμετώπιση και άλλους μισθούς από μας.
Στο αεροδρόμιο που δούλευα κάποια στιγμή, έβλεπες γυναίκες νυχτερινή βάρδια όπως στη Βιολάντα να σχολάνε και να πηγαίνουν ξημερώματα για το νοικοκυριό, να ετοιμάσουν τα τάπερ για τα παιδιά να πάνε σχολείο, να ψωνίσουν στο σούπερ μάρκετ, να μαγειρέψουν και ίσως να κοιμηθούν μέχρι να σχολάσουν τα παιδιά. Ζήτημα αν κοιμούνται ένα τετράωρο κι όχι τη νύχτα που είναι το υγιές. Όσο αφορά τη Βιολάντα ήταν σοκαριστικό, μεγάλες βιομηχανίες με όνομα να λειτουργούν ανεξέλεγκτα, χωρίς βασικές ασφάλειες, πυρασφάλειες κλπ. Το προσωπικό που λένε ότι εκπαιδεύεται; Μα ποτέ! Πάντα υπογράφουν ότι έχει εκπαιδευτεί, ενημερωθεί κλπ αλλά δεν έχει γίνει ποτέ.
Ξέρουν μόνο να κερδοφορούν και να κάνουν μετοχές. Και βέβαια την ίδια στιγμή, με τόση εξουσία και χρήμα, κυριαρχεί η χυδαιότητα όπως έδειξαν οι φάκελοι Έπστάιν. Δεν υπάρχει ταβάνι ούτε πάτος στην ασυδοσία του πλούτου. Και όλα αυτά τα θεωρούν νορμάλ. Αν δεν τα κάνουν, τότε είναι που δεν ανήκουν στην ελίτ. Πουλάνε μετριοπάθεια σε μας τους δουλοπάροικους για να μπορούν αυτοί να εγκληματούν χωρίς τιμωρία.
Μαριάννα Ζήση,
ιδιωτικός υπάλληλος
Εμείς οι μαίες του Έλενα Βενιζέλου διαδηλώνουμε για το έγκλημα των Τεμπών και κάνουμε κάλεσμα για τις 8 Μάρτη την Ημέρα της Γυναίκας. Αγωνιζόμαστε για τη γυναίκα και το παιδί. Βοηθούμε όλες τις γυναίκες, ελληνίδες, μετανάστριες, προσφύγισσες να γεννήσουν στο νοσοκομείο μας, να φέρουν παιδιά στη ζωή υγιή. Δεν θα σταματήσουμε ποτέ, πάντα θα διαδηλώνουμε και θα διαμαρτυρόμαστε για τα δικαιώματα της γυναίκας και για τα δικαιώματα όλων των ανθρώπων.
Μαρία Ζησιμάτου,
πρόεδρος Σωματείου Εργαζόμενων Έλενα Βενιζέλου
Και από τα νοσοκομεία θα είμαστε στις 8 Μάρτη στην πλατεία Κλαυθμώνος στη 1μμ για να διαδηλώσουμε ενάντια στο σύστημα και ενάντια στην κυβέρνηση που διαλύει και ιδιωτικοποιεί τα νοσοκομεία και επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τις γυναίκες.
Μαρία Χαρχαρίδου,
μέλος ΔΣ Σωματείου Εργαζόμενων ΓΝΑ Γεννηματάς
Οι εκπαιδευτικοί συμμετέχουμε στην απεργιακή συγκέντρωση στις 8 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα των Γυναικών. Ο κλάδος μας, που στην πλειοψηφία του αποτελείται από γυναίκες, αυτή τη στιγμή δέχεται σκληρή επίθεση από την κυβέρνηση με διώξεις και πειθαρχικά, γιατί αγωνιζόμαστε για ένα δημόσιο δωρεάν σχολείο χωρίς αποκλεισμούς που να χωράει όλα τα παιδιά, για να μην τα βρίσκουμε στις λίστες του Μίχου, του Λιγνάδη και του Έπστάιν. Σας καλούμε στην απεργιακή συγκέντρωση στις 8 Μάρτη όλες και όλους για να παλέψουμε ενάντια στο σύστημα των σεξιστών, των παιδοβιαστών και των ρατσιστών.
Η 8 Μάρτη δεν είναι μια μέρα που τιμάμε τον βιολογικό ρόλο της γυναίκας. Είναι μια μέρα που υψώνουμε τη γροθιά μας ενάντια στους Τραμπ και Έπστάιν αυτού του κόσμου. Παλεύουμε για την απελευθέρωση και cis και trans γυναικών κόντρα στην καταπίεση.
τρανς ακτιβίστρια
Οι φοιτητές/ριες παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν Παιδεία, ενάντια στην καταπίεση και τον σεξισμό και αυτή την κυβέρνηση. Στις 8 Μάρτη όλοι/ες/α στην πλατεία Κλαυθμώνος στη 1μμ.
Διαδηλώνουμε στις 8 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ενάντια στη σεξουαλική παρενόχληση, τις σεξιστικές διακρίσεις. Διεκδικούμε άδεια δυσμηνόροιας, κάτι που το έχει κερδίσει το δικό μας Σωματείο, να επεκταθεί και στα υπόλοιπα Σωματεία.
Δίνουμε συνέχεια στις 8 Μάρτη, μια μέρα μάχης και απεργίας. Διεκδικούμε λεφτά για δημόσια δωρεάν Υγεία και Παιδεία και όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς.
κοινωνική λειτουργός
Διεκδικούμε δικαιοσύνη για τα Τέμπη, δικαιοσύνη για τη Βιολάντα και να πέσει αυτή η κυβέρνηση που δολοφονεί. Ο αγώνας γίνεται στους δρόμους με απεργίες, με καταλήψεις, με διαδηλώσεις. Όλα τα εγκλήματα, από τα Τέμπη, μέχρι τον σεξισμό και τη γυναικεία καταπίεση συνδέονται. Είναι προϊόντα του συστήματος και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε συνολικά. Γι’ αυτό στη σχολή μας οργανώνουμε το κατέβασμά μας στις 8 Μάρτη, την Παγκόσμια Ημέρα της γυναίκας. Θα κάνουμε εκδήλωση στις 4 Μάρτη στη σχολή μας, με ομιλήτριες την Άννα Λάζου, καθηγήτρια στη σχολή και από την Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη.
φοιτήτρια ΦΛΣ ΕΚΠΑ
Οι εργαζόμενοι και εργαζόμενες στην Teleperfomance και φέτος στα 3 χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη ουσιαστικά διεκδικούμε τη ζωή μας. Βλέπουμε ότι η εντατικοποίηση αυξάνεται, δεν μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι από τις κλήσεις. Ταυτόχρονα, η υγεία μας χειροτερεύει και ξέρουμε ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε ασφαλείς στα σπίτια μας με όλα όσα συμβαίνουν στις δημόσιες υποδομές. Πρόσφατα είχαμε δίπλα στα γραφεία μας τη φωτιά στα καζάνια στο Πέραμα που αντίστοιχα με ένα τσακ θα μπορούσε να έχει εκραγεί όλη η περιοχή.
Απέναντι σε όλα αυτά εμείς λέμε: «Φτάνει πια», όπως γράφει και το πανό μας και παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας, παλεύουμε για τις ζωές μας ενάντια στα κέρδη τους και συνεχίζουμε στις 8 Μάρτη στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Όπως και σε όλους τους κλάδους η γυναίκα είναι διπλά εκμεταλλευόμενη. Έχει διπλές δυσκολίες και αυτό φαίνεται και σε εμάς σε μία εταιρεία όπου η μεγάλη πλειοψηφία είναι γυναικείος πληθυσμός.
Από την πρώτη μέρα που παλεύουμε στην Teleperfomance μιλάμε για όλα αυτά, έχουμε βάλει και τα αντίστοιχα αιτήματα στο πλαίσιο της Συλλογικής μας Σύμβασης. Δηλαδή να καλύπτονται οι ιδιαίτερες ανάγκες της υγείας, οι ανάγκες της μητρότητας, αδειών και επιδομάτων. Παλεύουμε μαζί με τις μετανάστριες συναδέλφους οι οποίες δεν μπορούσαν να παίρνουν το επίδομα μητρότητας. Οπότε σταθερά, έχουμε τα αιτήματα αυτά στο μέτωπο του αγώνα μας και φέτος θα βρισκόμαστε στις αντίστοιχες εκδηλώσεις.
Είμαστε σήμερα εδώ στην πανεργατική απεργία για το αποτρόπαιο φρικιαστικό έγκλημα των Τεμπών για το οποίο δεν έχει υπάρξει ακόμα δικαιοσύνη, αντίθετα συνεχίζουν να προσπαθούν να το συγκαλύψουν. Ως Ανατρεπτική Συσπείρωση Ηθοποιών είμαστε παρόντες και παρούσες, τα θέατρα σήμερα δεν λειτουργούν, είναι κι αυτό ένα σημαντικό βήμα.
Συνεχίζουμε τον αγώνα, με πρώτο σταθμό την διαδήλωση στις 8 Μάρτη. Έχει τεράστια σημασία και γιατί οι πέντε εργάτριες στο εργοστάσιο Βιολάντα έδειξαν ότι τα εργοδοτικά ατυχήματα-εγκλήματα βαραίνουν και τις γυναίκες και γιατί συνεχίζουμε να δεχόμαστε όλες τις επιθέσεις, παρενοχλήσεις, σεξιστικές διακρίσεις όπως ότι δεν πληρωνόμαστε ισότιμα με τους άντρες.
Το ΣΕΗ θα έπρεπε εκείνη τη μέρα να κηρύξει απεργία και να πει ότι συντάσσεται στο πλευρό όλων, ότι συμμετέχει στην πορεία, ότι κλείνει ξανά τα θέατρα. Σαν σχήμα εννοείται ότι θα το προτείνουμε στο ΔΣ και θα κάνουμε τα αδύνατα δυνατά για να γίνει πράξη.
Η 8 Μάρτη είναι μέρα απεργίας και εξέγερσης. Είναι η μέρα που οι γυναίκες της εργατικής τάξης βγαίνουν μπροστά και συγκρούονται με το σύστημα που γεννά εκμετάλλευση, σεξισμό και φτώχεια. Το έγκλημα στη Βιολάντα με τις πέντε νεκρές εργάτριες δεν ήταν ατύχημα, ήταν αποτέλεσμα της εντατικοποίησης και μιας πολιτικής που θυσιάζει ζωές για τα κέρδη.
Η ίδια πολιτική χτυπά και την εκπαίδευση. Η διάλυση του δημόσιου σχολείου, η υποχρηματοδότηση και η ελαστική εργασία βαραίνουν ιδιαίτερα τις αναπληρώτριες εκπαιδευτικούς. Γυρίζουν από περιοχή σε περιοχή χωρίς σταθερότητα και δουλεύουν με συμβάσεις που λήγουν. Η 9μηνη άδεια ανατροφής παιδιού ισχύει μόνο για τις μόνιμες και δεν παρέχεται ισότιμα στις αναπληρώτριες. Αυτή η πολιτική μετατρέπει τη μητρότητα σε «κόστος» και τιμωρεί όσες δεν έχουν μόνιμη σχέση εργασίας.
Την ίδια στιγμή, οι μονογονεϊκές γυναίκες παλεύουν μόνες με την ακρίβεια, τα ενοίκια, τη διάλυση των παιδικών σταθμών και την έλλειψη ουσιαστικής κρατικής στήριξης. Το σύστημα βασίζεται στην ανασφάλεια και στην απλήρωτη φροντίδα. Στις 8 Μάρτη ενώνουμε τον αγώνα ενάντια στη σεξιστική βία με τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια, τις ιδιωτικοποιήσεις και τη διάλυση των δημόσιων αγαθών.
Απαντάμε συλλογικά, με οργάνωση στα σωματεία, με απεργία και διαδηλώσεις, διεκδικούμε μόνιμη και σταθερή εργασία, πλήρη δικαιώματα μητρότητας, δημόσιους και δωρεάν παιδικούς σταθμούς. Η απελευθέρωση των γυναικών περνά μέσα από τη δύναμη της εργατικής τάξης και τη μάχη για να ανατρέψουμε το σύστημα που γεννά καταπίεση και εκμετάλλευση.
Σήλια Ροδίτη,
μέλος Συλλόγου Ειδικού Εκπαιδευτικού Προσωπικού Ειδικής Αγωγής Αττικής (ΣΕΕΠΕΑΑ)