Η 6η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ γίνεται σε συνθήκες εκρηκτικές στις οποίες φανερώνονται ταυτόχρονα η κρίση και η καταστροφική βαρβαρότητα του καπιταλισμού αλλά και η δύναμη κι ο ριζοσπαστισμός της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν συμπυκνώνει και τα δυο αυτά στοιχεία. Ο Τραμπ, ο Νετανιάχου κι από δίπλα οι πιστοί σύμμαχοί τους όπως ο Μητσοτάκης απλώνουν το φριχτό έγκλημα του γενοκτονικού τους πολέμου στη Γάζα στις μαθήτριες της Μινάμπ στους εργάτες χαλυβουργίας στην Αχβάζ του Ιράν. Ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός θέλει να ελέγξει τη Μ. Ανατολή για να στείλει ένα μήνυμα ισχύος σε εχθρούς (Κίνα) και «φίλους» (Ε.Ε).
Κι ένα μήνα μετά, παρά τη συντριπτική υπεροπλία τους, βρίσκονται στριμωγμένοι στη γωνία. Αντί μιας γρήγορης νίκης βρίσκονται αντιμέτωποι με τον εφιάλτη της αποσταθεροποίησης μιας παγκόσμιας οικονομίας που έτσι κι αλλιώς αγκομαχούσε, κουβαλώντας και το βάρος της κερδοσκοπίας στα χρηματιστήρια και των γιγάντιων εξοπλιστικών προγραμμάτων. Και ταυτόχρονα, η αποσταθεροποίηση απλώνεται σε όλο το σύστημα συμμαχιών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Όμως, αυτή η εικόνα μένει μισή χωρίς τον ρόλο που παίζει η δικιά μας πλευρά. Τα συλλαλητήρια της 28 Μάρτη στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο τον αναδεικνύουν. Τα εκατομμύρια που βγήκαν στους δρόμους των αμερικάνικων πόλεων θυμίζουν έντονα το κίνημα ενάντια στον πόλεμο στο Βιετνάμ. Το ίδιο οργισμένο μείγμα που τροφοδοτείται από την πάλη ενάντια στον ρατσισμό, ενάντια στις επιθέσεις στις γυναίκες και τα ΛΟΑΤΚΙ. Κι αν τότε το κίνημα πήρε χρόνια να αποκτήσει μαζικές διαστάσεις, τώρα βάζει άμεσα την προοπτική Γενικής Απεργίας για την Πρωτομαγιά.
Σε τέτοιες συνθήκες οξύνεται η πολιτική κρίση και εδώ. Ό,τι και να κάνει η κυβέρνηση της ΝΔ είναι φανερό ότι πρόκειται για μια κυβέρνηση απομονωμένη, πολιορκημένη από το μίσος για τα αίσχη και τα εγκλήματά της. Το έδειξαν τα αγροτικά μπλόκα, οι απεργοί των νοσοκομείων που κυνηγάνε τον Γεωργιάδη, τα απεργιακά συλλαλητήρια για την επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών, οι χιλιάδες που διαδήλωσαν στις 8 Μάρτη, στις 28 Μάρτη. Σε μια τέτοια κατάσταση, πληθαίνουν τα σενάρια για πρόωρες εκλογές.
Ταυτόχρονα, όμως, η κρίση έχει αποκτήσει μεγάλες διαστάσεις και στα κόμματα της Αριστεράς. Ο Τσίπρας εμφανίζεται σαν ο πόλος που διεκδικεί να συμμαζέψει τα θραύσματα του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΕ.ΑΡ πότε μιλώντας για τον «πατριωτισμό των επιχειρηματιών» πότε για τις αγωνιστικές παραδόσεις της Αριστεράς. Το ΚΚΕ προβάλει τον εαυτό του σαν τη μόνη συγκροτημένη αντιπολίτευση στα αριστερά με τις επιτυχίες του στα συνδικάτα.
Όμως κανένα κόμμα και κομμάτι της ρεφορμιστικής Αριστεράς δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις πολιτικές αναζητήσεις και τις μαχητικές διαθέσεις των εργαζόμενων και της νεολαίας που αναζητάνε προοπτική ρήξης με το σύστημα και νίκης για τους αγώνες τους. Είναι όλα τους πίσω και δεξιά από τον κόσμο που δίνει τις μάχες. Αυτός ο κόσμος δεν είναι απλά «ευκαιριακοί ψηφοφόροι» που άγονται και φέρονται, είναι ο κόσμος που έκανε πλειοψηφική την αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη, απέργησε και διαδήλωσε γιατί το «κέρδος σκοτώνει» και στα Τέμπη και παντού, που τώρα τάσσεται ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν.
Δυνατότητες
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται μπροστά στην πρόκληση να γίνει πόλος συσπείρωσης όλου αυτού του δυναμικού που πάει πολύ πέρα από τα μέλη και την άμεση επιρροή της. Οι δυνατότητες υπάρχουν. Τις δείχνει «φωτογραφικά» η πρόσφατη δημοσκόπηση της Metron Analysis, με το 2,1% σε εκτίμηση ψήφου για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι μια αποτύπωση του που φτάνουν οι αναζητήσεις του κόσμου της Αριστεράς. Αυτό γίνεται ακόμα πιο σαφές με το 3,5% της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε όσους/ες θέλουν πρόωρες εκλογές που όπως επισημαίνει η δημοσκόπηση είναι «αριστεροί και κεντροαριστεροί ψηφοφόροι».
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει πλέον μια παρουσία στο κίνημα και την Αριστερά που μετράει 17 χρόνια. Έχει αφήσει το σημάδι της σε όλες τις μάχες αυτών των χρόνων, με τα αιτήματά της και τη μαχητική στάση των αγωνιστών/τριών της. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Γεωργιάδης ανακαλύπτει «δάκτυλον» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ κάθε φορά που φεύγει τσαλακωμένος από ένα νοσοκομείο.
Όμως, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να ανταποκριθεί στις ελπίδες και τις απαιτήσεις που γεννάει σε έναν ολόκληρο κόσμο η σύγκρουση με την κυβέρνηση της ΝΔ, χρειάζεται να κάνει μια αποφασιστική στροφή. Πρέπει να αναπτύξει ενωτικά, με όλον τον κόσμο που παλεύει και αναζητάει, χωρίς περιχαρακώσεις, τις πρωτοβουλίες της και ταυτόχρονα να τις κάνει αιχμηρές πολιτικά.
Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Το μέτωπο της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς χρειάζεται να προβάλλει και να δουλεύει μέσα στους αγώνες ένα πρόγραμμα αιτημάτων που συνδέουν τις αιχμές που έχουν αναδείξει οι αγώνες, συνδέουν τις εμπειρίες και τις ιδέες των πιο προχωρημένων και μαχητικών τμημάτων της εργατικής τάξης και της νεολαίας με την προοπτική της επαναστατικής ανατροπής του καπιταλισμού.
Μπαίνουμε μπροστά στην πάλη για την ανατροπή της κυβέρνησης της ΝΔ με τη δύναμη της απεργίας και της διαδήλωσης. Η μετατροπή της μαζικής οργής σε οργανωμένο κίνημα στους χώρους δουλειάς είναι το κλειδί για ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλλει τα δίκια του. Δυναμώνουμε και κλιμακώνουμε το αντιπολεμικό κίνημα που λέει Όχι στον Πόλεμο, κάτω τα χέρια από το Ιράν, καμιά ελληνική συμμετοχή, Λευτεριά στην Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο. Συνδέουμε τον αντιπολεμικό αγώνα με ενάντια στη λιτότητα, τις απολύσεις και την ακρίβεια.
Απάντηση
Η απάντηση στα εγκλήματα και τα σκάνδαλα των ιδιωτικοποιήσεων είναι η πάλη για κρατικοποιήσεις με εργατικό έλεγχο, σε ρήξη με την ΕΕ των ιδιωτικοποιήσεων και του μιλιταρισμού. Συγκρουόμαστε με τις ρατσιστικές εκστρατείες της κυρίαρχης τάξης, φράζουμε τον δρόμο στην ακροδεξιά και τους φασίστες και διεκδικούμε ανοιχτά σύνορα και νομιμοποίηση όλων των μεταναστών. Κάνουμε την πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ υπόθεση όλου του εργατικού κινήματος, η μάχη είναι κοινή και διεθνής, ενάντια στην τάξη των Επστάϊν.
Δεν πρόκειται για ένα κυβερνητικό πρόγραμμα διαχείρισης ενός καπιταλισμού βυθισμένου στην κρίση και τα αδιέξοδα. Ούτε όμως για ένα τελεσίγραφο στον κόσμο της Αριστεράς και των αγώνων. Είναι ένα εργαλείο παρέμβασης της αντικαπιταλιστικής κι επαναστατικής Αριστεράς στις μάχες για να τους δώσει νικηφόρα προοπτική.
Και για να έχουν νικηφόρα προοπτική χρειάζεται να απευθύνονται και να κινητοποιούν το πιο πλατύ δυναμικό. Γι’ αυτό, το μεταβατικό πρόγραμμα και οι αιχμές του μπορούν να πάρουν σάρκα και οστά με τη τακτική του Ενιαίου Μετώπου. Αυτό σημαίνει ανάληψη πρωτοβουλιών δράσης που δεν θα διστάζουν να ασκούν πίεση στις ηγεσίες ή σε τμήματα ηγεσιών της Αριστεράς και των συνδικάτων, με σταθερό κριτήριο την ενίσχυση της οργάνωσης από τα κάτω, για να δυναμώσει ένα εργατικό κίνημα που θα επιβάλλει τα δίκια του απέναντι στον κάθε επίδοξο διαχειριστή του συστήματος. Ο Λένιν είχε αποτυπώσει αυτή την πολιτική λογική με μια εύστοχη φράση: «χτυπάμε μαζί, βαδίζουμε χωριστά». Μια αρχή που παραμένει εξαιρετικά επίκαιρη και σήμερα.
Για την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι πλέον επείγον να πραγματοποιήσει μια αποφασιστική στροφή προς αυτή την κατεύθυνση, αφήνοντας πίσω τα βαρίδια της αδράνειας που προκάλεσε η πίεση της συντονισμένης ιδεολογικής και πολιτικής επίθεσης για το παντοδύναμο «41τακατό» της ΝΔ, μια πίεση από τη ρεφορμιστική Αριστερά που εκφράστηκε με τις θεωρίες των αιώνια «αρνητικών συσχετισμών».
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να ξεδιπλώσει πρωτοβουλίες δράσης με αυτόν τον προσανατολισμό σε όλα τα μέτωπα: και στους εργατικούς αγώνες, με άμεσο σταθμό την Πρωτομαγιά, και στα πανεπιστήμια για να εκφράσει το ριζοσπαστικό δυναμικό που μένει ακάλυπτο από τον κατακερματισμό του χώρου των ΕΑΑΚ και το «φρένο» της ΚΝΕ και στο αντιπολεμικό και αντιρατσιστικό κίνημα. Κι έτσι να ανοιχτεί η ίδια, να δώσει πνοή στις τοπικές επιτροπές της, στη συζήτηση και τη δράση τους.
Η εμπειρία είναι διδακτική: κάθε φορά που κινηθήκαμε με ενωτικά και αιχμηρά, αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες και καλώντας τον κόσμο να συσπειρωθεί γύρω από κεντρικά, αιχμηρά αιτήματα, βρήκαμε πραγματική ανταπόκριση. Το κάναμε σε μεγάλες στιγμές της πάλης ενάντια στα μνημόνια, το κάναμε στο αντιφασιστικό κίνημα που οδήγησε στην οριστική καταδίκη της Χρυσής Αυγής, το έχουμε κάνει σε εργατικούς και νεολαιίστικους αγώνες. Πρέπει να το κάνουμε πιο συγκροτημένα, πιο θαρρετά και αποφασιστικά τώρα.