Ένα εισιτήριο των αστικών συγκοινωνιών, μονής διαδρομής, την ημέρα. Σε αυτό με απλά μαθηματικά αντιστοιχεί περίπου η «αύξηση» του κατώτατου μισθού που θα δώσει η κυβέρνηση της ΝΔ από την 1η Απρίλη. Για τους «τυχερούς». Γιατί για πολλές κατηγορίες εργαζόμενων ούτε για αυτό δεν φτάνει.

Τόσο μεγάλη είναι η επιτυχία την οποία πρόβαλε ο Μητσοτάκης στο κυριακάτικο μήνυμά του και για την οποία έδωσε μέχρι και έκτακτη συνέντευξη Τύπου η Κεραμέως. Από τα 920 ευρώ μεικτά, αυξημένα κατά 40 ευρώ επίσης μεικτά, αυτό που «μένει» στο τέλος για τους εργαζόμενους είναι 771 ευρώ από 743. Ένας μισθός πείνας δηλαδή, αυξημένος με το φοβερό ποσό των 27 ευρώ περίπου καθαρά, αφού ένα μεγάλο κομμάτι ακόμα και αυτής της πενιχρής αύξησης επιστρέφει μέσω φόρων στο κράτος.

Η θλιβερή αυτή εικόνα δεν αλλάζει ούτε με τις τριετίες, καθώς το πολύ πολύ εκεί η καθαρή αύξηση να φτάσει τα 30 ή τα 35 ευρώ. Αλλά ούτε με τις ηλικιακές ομάδες, καθώς στην πολυπληθέστερη ομάδα μισθωτών από 30 χρονών και πάνω, η καθαρή αύξηση κυμαίνεται επίσης στα 29 με 35 ευρώ -με καθαρό κατώτατο μισθό που δεν ξεπερνά τα ψίχουλα των 772 ευρώ.

Η προπαγάνδα περί έκτης αύξησης από το 2019, που φτάνει το 4.55% τώρα και το 41,54% συσσωρευτικά, που αφορά 700.000 εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα και συμπαρασύρει και τους εργαζόμενους στο δημόσιο, είναι κουραφέξαλα. Πίσω από τα ωραία νούμερα, υπάρχει η ωμή πραγματικότητα του αβάσταχτου κόστους ζωής σε όλα τα επίπεδα, στα τρόφιμα και όλα τα είδη πρώτης ανάγκης, στη στέγαση, στην ενέργεια -χωρίς να μπαίνουν καν στο κάδρο οι επιπτώσεις που έχουν οικονομικά για τους εργαζόμενους η διάλυση και η ολοένα πιο ιδιωτικοποιημένη Υγεία και Παιδεία.

Στην πραγματικότητα, και ο Μητσοτάκης και η Κεραμέως και όλη η κυβέρνηση ξέρουν πολύ καλά ότι η ακρίβεια, που επιδεινώνεται μέρα την ημέρα ειδικά μετά τις πολεμικές εξελίξεις, καταπίνει την «αύξηση» πριν ακόμα καλά καλά την δουν οι εργαζόμενοι στους λογαριασμούς τους. Όπως την κατάπιε και όλες τις προηγούμενες χρονιές, σύμφωνα με τα στοιχεία που αφορούν την αγοραστική δύναμη στην Ελλάδα, τις πραγματικές απώλειες στο εισόδημα, την αύξηση των τιμών σε βασικά αγαθά.

Χαμηλόμισθοι

«Το αφήγημα της κυβέρνησης για συνολική αύξηση 41,54% του κατώτατου σε σχέση με το 2019, υψηλότερα δηλαδή από την άνοδο του πληθωρισμού κατά την ίδια περίοδο, καταρρίπτεται από την πτώση της αγοραστικής δύναμης του μέσου ονομαστικού μισθού πλήρους απασχόλησης και του κατά κεφαλήν ΑΕΠ στην τελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ενωσης», γράφει η Εφημερίδα των Συντακτών. «Άλλωστε, η μεγαλύτερη μερίδα των εργαζομένων, πάνω από 6 στους 10, παραμένουν χαμηλόμισθοι, καθώς, σύμφωνα με τα ετήσια στοιχεία του ΕΡΓΑΝΗ, αμείβονται με περίπου 1.000 ευρώ μεικτά.

Δεύτερον, οι έξι συνολικά αυξήσεις επί Ν.Δ. δεν έχουν καταφέρει να αντισταθμίσουν τις πραγματικές απώλειες από τη συσσωρευμένη υποχώρηση των μισθών στα χρόνια των μνημονίων και από τις πληθωριστικές ανατιμήσεις-φωτιά της τελευταίας πενταετίας. Τρίτον, ο γενικός δείκτης τιμών καταναλωτή στο 2,9% διαμορφώνεται χαμηλότερα από ό,τι οι τιμές του καλαθιού του λαϊκού νοικοκυριού. Τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ δείχνουν ότι βασικά αγαθά έχουν καταγράψει πολύ μεγαλύτερες αυξήσεις, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το κρέας που ξεπέρασε το +13%, ενώ το κόστος στέγασης και ενέργειας πολλαπλασιάστηκε, εκτοξεύοντας το κόστος ζωής».

Επιπλέον, μια ακόμα βολική παράλειψη της κυβέρνησης είναι ότι η «αύξηση» θα είναι ακόμα μικρότερη, αν όχι μηδενική, για τους εργαζόμενους με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Για όλους όσους δηλαδή δουλεύουν με μερική απασχόληση, εκ περιτροπής εργασία κλπ, που είναι ένα τεράστιο κομμάτι σε πάρα πολλούς κλάδους -σε κάποιους και πλειοψηφικό- τόσο στον ιδιωτικό όσο και στον δημόσιο τομέα. Και βέβαια είναι γνωστό τοις πάσι ότι εκεί το ποσοστό των γυναικών εκτοξεύεται, ό,τι κι αν λέει η Κεραμέως ότι το χάσμα μισθωτής απασχόλησης ανδρών-γυναικών ή η ανεργία των γυναικών έχουν μειωθεί.

Η κοροϊδία της κυβέρνησης δεν μπορεί να κρυφτεί. Όταν πρόκειται για ΟΠΕΚΕΠΕδες, φρεγάτες και θόλους, υπάρχουν δισεκατομμύρια. Όταν πρόκειται για μισθούς ή συντάξεις, εκεί πάνω απ’ όλα μπαίνουν τα κέρδη των επιχειρήσεων και τα σφιχτά περιθώρια του δημοσιονομικού κόστους του κράτους. 

Γι’ αυτό είναι τόσο σημαντικός ο απεργιακός αγώνας για την επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και όλων των Συλλογικών Συμβάσεων με πραγματικές αυξήσεις που να καλύπτουν τις ανάγκες των εργαζόμενων. Πάμε για Πανεργατική Απεργία την Πρωτομαγιά. Για να ανατραπεί η κυβέρνηση της φτώχειας και να μην είναι το θέμα των αυξήσεων στην «ευχέρεια» του κάθε Μητσοτάκη.