Στις 13 Ιούνη, στην πλατεία Συντάγματος θα γίνει το φετινό Pride με κεντρικό σύνθημα «Σε αφορά». Η πορεία θα γίνει στις 7 το απόγευμα.
Στα πλαίσια των προετοιμασιών για την πορεία υπερηφάνιας παρουσιάζουμε τις εισηγήσεις της Τζωρτζίνας Πράττη, τρανς ακτβίστριας και της Αφροδίτης Φράγκου, συγγραφέα του βιβλίου «Η πάλη για την τρανς απελευθέρωση» στη φετινή συζήτηση στο Φεστιβάλ Μαρξισμός 2026 με τίτλο «Αντίσταση στην Τρανσφοβία». Μετά τις εισηγήσεις ακολούθησε πλήθος παρεμβάσεων και ερωτήσεων. Η συζήτηση έκλεισε με την υπόσχεση το μήνυμα της να μεταδοθεί σε όλους τους χώρους δουλειάς και τα πανεπιστήμια για την οργάνωση μίας τεράστιας διαδήλωσης.
Το πάνελ της συζήτησης “Αντίσταση στην τρανσφοβία” στο φεστιβάλ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ 2026.
Η βασική προσπάθεια στο πλαίσιο της τρανσφοβίας το τελευταίο διάστημα είναι η επιστροφή στο αφήγημα ότι η διαφορετική ταυτότητα φύλου είναι ψυχική διαταραχή, ότι το «βιολογικό φύλο» είναι η αντικειμενική αλήθεια και τίποτα δεν μπορεί να πάει κόντρα σε αυτήν. Θα σταθώ σε αυτό για να μπορέσουμε να καταλάβουμε την τρανσφοβία έτσι ώστε να μπορέσουμε να συζητήσουμε πώς την παλεύουμε.
Όταν γεννιέται ένα βρέφος (ή όταν είναι έμβρυο ακόμα μέσα από υπερηχογράφημα), κάποιος/α ειδικός θα εστιάσει σε ένα μικρό μέρος της εξωτερικής ανατομίας του, τα εξωτερικά γεννητικά όργανα και θα του αποδώσει ένα φύλο. Αν και επισήμως έχουμε κι άλλα χαρακτηριστικά του σώματος όπως χρωμοσώματα, γαμέτες, ορμόνες κλπ, το φύλο που αποδίδεται με αυτόν τον τρόπο είναι αυτό που στην κυρίαρχη γλώσσα ονομάζεται «βιολογικό φύλο». Καθώς ένας άνθρωπος μεγαλώνει και κοινωνικοποιείται, ο τρόπος που βιώνει το φύλο του μπορεί να ευθυγραμμίζεται με τις αναμενόμενες συμπεριφορές, ενδιαφέροντα και τη γενικότερη αντίληψη που προκύπτει από το «βιολογικό φύλο», μπορεί και όχι. Ο τρόπος που βιώνει το φύλο του λέγεται «κοινωνικό φύλο» και όταν δεν ευθυγραμμίζεται με το αναμενόμενο φύλο αυτός ο άνθρωπος είναι τρανς. Σε αντίθετη περίπτωση ο άνθρωπος είναι cis. Τέλος, «έκφραση φύλου» ονομάζεται ο τρόπος με τον οποίο ένας άνθρωπος επιλέγει να εξωτερικεύσει οποιαδήποτε πλευρά του φύλου του: ντύσιμο, χτένισμα κλπ.
Η τρανς κοινότητα μαζί με το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα κατέκτησαν πολλά τη δεκαετία του 2010 μέσα από μεγάλους αγώνες. Τα τελευταία χρόνια όμως αντιμετωπίζει μια αντεπίθεση, που υποκινείται από κυβερνήσεις και από τους φασίστες. Είναι η επίσημη, θεσμική και ακραία τρανσφοβία. Υπάρχει μια προσπάθεια η αντίληψη για το φύλο να πισωγυρίσει στο απλουστευτικό και επιστημονικά λανθασμένο σχήμα: “Αν έχεις ΧΧ χρωμόσωμα είσαι γυναίκα και αν έχεις ΧΥ χρωμόσωμα είσαι άνδρας – τίποτε άλλο δεν είναι έγκυρο/φυσιολογικό”.
Αλλά η τρανσφοβία δεν περιορίζεται εκεί, περνάει και στη στέρηση δικαιωμάτων, στο ξήλωμα κατακτήσεων, ακόμα και στη φυσική βία. Νομίζω δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα από την “Αντιτρομοκρατική Στρατηγική” του Λευκού Οίκου των ΗΠΑ για το 2026. Σε αυτήν αναφέρεται: «Επιπρόσθετα με τα καρτέλ και τις ισλαμιστικές τρομοκρατικές ομάδες, η εθνική μας στρατηγική ενάντια στην τρομοκρατία θα προτεραιοποιήσει την ταχεία ταυτοποίηση και αδρανοποίηση των βίαιων μη θρησκευτικών πολιτικών ομάδων των οποίων η ιδεολογία είναι αντιαμερικανική, ριζοσπαστικά υπέρ των τρανς ατόμων και αναρχική». Σαν να μην έφτανε αυτό, η εισαγωγή του εγγράφου, υπογεγραμμένη από τον ίδιο τον Τραμπ, κλείνει με τη φράση «Θα σας βρούμε και θα σας σκοτώσουμε». Όταν ορκίστηκε πρόεδρος των ΗΠΑ ο Τραμπ δήλωσε «τα φύλα είναι δύο» και προχώρησε σε μια σειρά επιθέσεις στα τρανς δικαιώματα, ειδικά των νέων ανθρώπων.
Αν προσθέσουμε σε αυτά την αύξηση της φασιστικής βίας σε βάρος των τρανς ατόμων, τις διαρκείς διακρίσεις στην εργασία, την εκπαίδευση, τη στέγαση και την υγεία και τη ρητορική κυβερνητικών στελεχών όπως του Μητσοτάκη ή του Ορμπάν, έχουμε μια ξεκάθαρη εικόνα ότι η τρανσφοβία και οι απόψεις που αποκλείουν κάθε ενδεχόμενο το φύλο να έχει ρευστότητα ή να είναι πολυδιάστατο δεν έρχεται από την αδυναμία των απλών ανθρώπων να καταλάβουν το “διαφορετικό”. Έρχεται κατ' ευθείαν από τα πάνω.
Στις 10 Μάη του 1933 οι ναζί έστησαν μια πυρά στην οποία έκαψαν περί τα 20.000 βιβλία. Ήταν η βιβλιοθήκη της σεξολογικής κλινικής του Μάγκνους Χίρσφελντ. Ο Χίρσφελντ στοχοποιήθηκε από τους ναζί επειδή ήταν Εβραίος και ομοφυλόφιλος, αλλά και το υλικό που είχε συγκεντρώσει η κλινική του μέσα από πολυετείς έρευνες έγινε στόχος της καταστροφής γιατί αποκάλυπτε αυτό που λέει η τρανς και εν γένει η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα: ότι δεν υπάρχει τίποτα το παθολογικό στην ποικιλία της σεξουαλικότητας και του φύλου. Ο Χίρσφελντ είχε επισκεφθεί την επαναστατημένη Ρωσία και είχε εμπνευστεί από τις κατακτήσεις της στα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας. Αυτή η ιστορία δείχνει γλαφυρά πόσο κεντρικός στόχος ακόμα και του ναζισμού είναι διαχρονικά οι ΛΟΑΤΚΙ+ κατακτήσεις, αλλά και πως αυτά που συζητάμε δεν είναι μια μόδα του σήμερα αλλά πράγματα που είχαν ανοίξει πάνω από 100 χρόνια πριν.
Ένα ερώτημα λοιπόν που προκύπτει είναι γιατί το σύστημα παράγει τόση τρανσφοβία? Γιατί το δίπολο του φύλου είναι μια τόσο σημαντική για το σύστημα ιδεολογία? Η απάντηση είναι στον σεξισμό, την ιδεολογία που λέει ότι οι γυναίκες είναι κατώτερες. Η καταπίεση των γυναικών είναι ακρογωνιαίος λίθος του συστήματος. Σύμφωνα με την ανάλυση του Ένγκελς, η καταπίεση των γυναικών είναι δεμένη με τις ταξικές κοινωνίες. Πριν την εμφάνιση της ιδιοκτησίας, δηλαδή πριν την εμφάνιση των ταξικών κοινωνιών, δεν υπήρχε ο αυστηρός διαχωρισμός των ρόλων και το μεγάλωμα των παιδιών γινόταν κοινοτικά, δηλαδή συλλογικά από άντρες και γυναίκες. Κάθε ταξική κοινωνία έχει τον δικό της τρόπο παραγωγής και σε αυτόν τον τρόπο παραγωγής αντιστοιχεί μια συγκεκριμένη μορφή της οικογένειας που στόχο έχει να διαιωνίσει τον τρόπο παραγωγής και τις σχέσεις ιδιοκτησίας.
Ταξική κοινωνία
Ο καπιταλισμός δεν είναι η πρώτη ταξική κοινωνία, αλλά είναι η ταξική κοινωνία που έχουμε σήμερα. Ο κόσμος είναι χωρισμένος κυρίαρχα σε καπιταλιστές (που είναι οι ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής) και εργατική τάξη (που είναι η τάξη που εργάζεται στα μέσα παραγωγής). Το κέρδος προκύπτει από την εκμετάλλευση της εργατικής τάξης από τους καπιταλιστές. Η αστική οικογένεια, η οικογένεια που επικρατεί στην τάξη των καπιταλιστών, χρησιμεύει στο να διαιωνιστεί η ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Η εργατική οικογένεια, που αλλιώς λέγεται και πυρηνική οικογένεια, χρησιμεύει σαν ένας φθηνός τρόπος να εξασφαλιστεί η αναπαραγωγή της εργατικής τάξης: έχουμε ένα σπίτι, στεγανό από τον έξω κόσμο, με έναν αριθμό φροντιστών, δύο γονείς, έναν μονογονέα, γονείς και γιαγιάδες κλπ, που έχουν σαν αποκλειστικά δικό τους καθήκον το πώς θα μεγαλώσουν τα παιδιά. Τα έξοδα είναι δικά τους, η απλήρωτη εργασία που χρειάζεται είναι δική τους, τα προβλήματα είναι δικά τους και φυσικά η ευθύνη αν κάτι πάει στραβά είναι όλη δική τους. Έχουμε το πρόσφατο παράδειγμα της 25χρονης μητέρας που συνελήφθη επειδή άφησε τον 5 ετών γιο της στο σπίτι γιατί έπρεπε να πάει στον γιατρό και δεν είχε πού να τον αφήσει. Η πυρηνική οικογένεια γλιτώνει από το κράτος και τους καπιταλιστές χρήματα που θα έπρεπε να διοχετευθούν στις κοινωνικές παροχές και υποδομές για τη στήριξη των οικογενειών, αλλά βοηθάει και στην ιδεολογική αναπαραγωγή αυτού του τρόπου μεγαλώματος. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε μια κλειστή οικογένεια και μαθαίνουν ότι μόνο έτσι γίνεται να υπάρχουν παιδιά.
Ο στόχος των νεοφιλελεύθερων πολιτικών των ιδιωτικοποιήσεων είναι πραγματικά αυτός που υπαγορεύεται από τη μορφή της πυρηνικής οικογένειας: να διαλυθεί το κοινωνικό κράτος και να μην μπορεί κανείς να μεγαλώσει παιδιά πέρα από τις ίδιες τις οικογένειες και ιδίως τις μητέρες. Για να γίνει μια τέτοια τεράστια θυσία από τις γυναίκες, που είναι κανονικά μια παράλογη απαίτηση, χρειάζεται ο σεξισμός και συγκεκριμένα η άποψη ότι “οι γυναίκες είναι για το σπίτι”, να ιδεολογικοποιηθεί. Κι έτσι προκύπτουν ρητορικές όπως ότι “Οι γυναίκες είναι φτιαγμένες για να φροντίζουν”, “Οι γυναίκες θέλουν να φροντίζουν”, “Μόνο οι γυναίκες μπορούν να φροντίζουν”. Όλα αυτά ντύνονται με έναν μανδύα βιολογίας, ότι αυτές οι ικανότητες και αυτά τα θέλω των γυναικών είναι βιολογικά προκαθορισμένα.
Η τρανσφοβία προκύπτει γιατί τα τρανς άτομα με την ίδια τους την ύπαρξη αμφισβητούν τους προκαθορισμένους ρόλους των φύλων, κι επομένως την θέση που επιφυλάσσει το σύστημα για τις γυναίκες.
Έχουμε να παλέψουμε για ένα κοινωνικό κράτος στα μέτρα των αναγκών μας. Για προστασία από τις διακρίσεις στην ενοικίαση σπιτιού. Για προσβασιμότητα στο ΕΣΥ και στα σχολεία/πανεπιστήμια. Ενάντια στην αστυνομική βαρβαρότητα όπως σε περιπτώσεις σαν του Ζακ. Ενάντια στον απανθρωποποίηση των χρηστών/τριών. Για δημόσια δωρεάν Ψυχική Υγεία. Για απλοποίηση των διαδικασιών αναγνώρισης ταυτότητας φύλου. Για πιο συμπεριληπτικές σπουδές – οι ιατρικές σχολές πχ να αναγνωρίσουν την πραγματικότητα των τρανς ανθρώπων. Για να τσακίσουμε την ακροδεξιά.
Αυτό σημαίνει ότι οι αγώνες του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος συνδέονται άμεσα με όλους τους αγώνες που έχουν ανοίξει αυτή τη στιγμή: δικαιοσύνη για τα Τέμπη και την Πύλο, όχι στον πόλεμο, όχι στις ιδιωτικοποιήσεις, προσλήψεις-μονιμοποιήσεις-αυξήσεις, να μπει φρένο στον εξευγενισμό για χάρη του τουρισμού, όχι άλλα λεφτά για αστυνομία και πολεμικούς εξοπλισμούς, να παραμείνουν στη φυλακή οι φασίστες.
συγγραφέας του βιβλίου «Η πάλη για την τρανς απελευθέρωση»
Η όλη αντιμετώπιση της Νανάς στο νοσοκομείο του Αγίου Σάββα σαν άντρα, σε θάλαμο αντρών καθρεφτίζει την συνηθισμένη, δυστυχώς, αντιμετώπιση των τρανς σαν ανθρώπους β’ κατηγορίας. Το Δεκέμβρη έγινε γνωστή η περίπτωση της Βαγγελιώς, μιας τρανς γυναίκας που ήταν σοβαρά άρρωστη, δε μπορούσε να φάει και να πιει νερό, και παρέμεινε σπίτι, μέχρι λίγο πριν πεθάνει, γιατί αν αναζητούσε περίθαλψη, φοβόταν ότι θα έρθει σε αυτή τη δύσκολη θέση. Το ίδιο το σύστημα, όλα αυτά τα χρόνια, την είχε μάθει να το φοβάται.
Για να μας δώσει το δημόσιο τις ορμόνες μας, πρέπει να περάσουμε πρώτα ένα πολύμηνο, ή και πολύχρονο ψυχιατρικό κόσκινο στα λίγα υποστελεχωμενα ιατρεία της χώρας, καθώς στο ICD10, το ιατρικό πρωτόκολλο που ακόμα ισχύει στην Ελλάδα, η τρανς κατάσταση ταξινομείται ως διαταραχή. Έτσι, προκειμένου να μας συνταγογραφήσουν ορμόνες, περνάμε αλλεπάλληλα ραντεβού με ψυχίατρο, όπου δεν γίνεται κάποια εξέταση ή διάγνωση, το μόνο που κάνουν είναι να μας βάζουν να αποδεικνύουμε συνεχώς ότι παρ’ όλο που έχουμε ακόμα αντρικά χαρακτηριστικά, είμαστε θηλυπρεπείς και ζούμε ήδη ως γυναίκες, παρά τις άπειρες αντιφάσεις που κρύβει αυτό. Για τις επεμβάσεις δεν το συζητώ καν, δεν καλύπτονται καθόλου από το δημόσιο, πρέπει να σκάσεις χιλιάρικα επί χιλιάρικων από την τσέπη σου. Για την αλλαγή ταυτότητας, δεν φτάνει το να πάμε απλά στο ληξιαρχείο να το δηλώσουμε, αλλά σκάμε εκατοντάδες ευρώ για δικαστικά έξοδα. Το να αλλάξουμε χαρτιά επαφίεται ουσιαστικά, στην κρίση του δικαστή, όπως ορίζει η ΝΑΤΦ, που ναι μεν είναι ένας προοδευτικός νόμος που ψηφίστηκε επί ΣΥΡΙΖΑ, αλλά έχει ελλείψεις, γιατί, όπως γίνεται πάντοτε με τον κοινοβουλευτικό δρόμο, έπρεπε να προσαρμοστεί στο “πολιτικά εφικτό”, να κοπεί και να ραφτεί στο τι ανέχεται η άρχουσα τάξη, να προσαρμοστεί στις πιέσεις της Δεξιάς.
Αυτά όλα, στο ευρύ κοινό, συχνά δεν είναι τόσο ξεκαθαρισμένα, δε θεωρώ ωστόσο ότι δεν φαίνεται ξεκάθαρα το κοινωνικό στίγμα που υπάρχει για τα τρανς άτομα.
Τα τρανς άτομα πέφτουν θύματα βίαιων εγκλημάτων κάπου 4 φορές παραπάνω σε σχέση με τα μη τρανς. Έχουμε ακούσει για τις ομοτρανσφοβικές επιθέσεις στη Θεσσαλονίκη, στο Περιστέρι, τη Συγγρού και άλλες περιοχές, που μετά βέβαια ξεσηκώθηκαν μεγάλες διαδηλώσεις. Και που να πούμε για το βιοπορισμό ενός τρανς ατόμου, ειδικά σε συνθήκες διαλυμένης κοινωνικής πρόνοιας. Πιο δύσκολα, σύμφωνα με στατιστικά, θα βρει να νοικιάσει σπίτι, πιο δύσκολα θα βρει δουλειά σε σχέση με το γενικό πληθυσμό και έτσι μπορεί να αναγκαστεί να βγάζει λεφτά με επικίνδυνους και επισφαλείς τρόπους.
Βέβαια, η κυρίαρχη ιδεολογία σπεύδει να δικαιολογήσει όλη αυτή την κατάσταση. «Είναι σεβαστό αν θες να αυτοπροσδιορίζεσαι ως “γάτα” ή ως “φρυγανιά”, αλλά η πραγματικότητα είναι ΧΧ, και XY! Τα υπόλοιπα είναι στο μυαλό, βγάλ’ τα πέρα μόνο σου». Κάποιες πτυχές αυτού του αφηγήματος υιοθετούνται εν μέρει και από κάποια κομμάτια του κινήματος με ρεφορμιστικές τάσεις. Ωστόσο αυτό το αφήγημα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Και δεν εξυπηρετεί κανέναν πέρα από τους καπιταλιστές. Η αλήθεια είναι, ότι η ποικιλομορφία του φύλου είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης. Πάντοτε υπήρχε. Σε διάφορες παραδόσεις. Υπάρχουν οι two spirited στους ιθαγενείς, οι Hijras στη νότια Ασία, οι Fa’afafine στα νησιά Σαμόα, κ.ο.κ. Και η ίδια η ταυτότητα φύλου δεν είναι απλά μια ιδέα ή ένα στοιχείο του χαρακτήρα. Είναι το ποιοι είμαστε. Και αλίμονο, δεν καθορίζει ένα χρωμόσωμα το ποιοι είμαστε, όπως ισχυρίζεται η ακροδεξιά και ένα αντιδραστικό κομμάτι του φεμινιστικού κινήματος.
Ο πανικός της εξουσίας
Η τρανσφοβία και οι επιθέσεις αυξάνονται σίγουρα αλλά δεν είναι στην πραγματικότητα, παρά ο πανικός μιας εξουσίας που στριμώχνεται στη γωνία. Κλονίζονται τα ποδάρια του συστήματος που προσπαθούν να διαχειριστούν. Και από τις αντιφάσεις που το ίδιο δημιουργεί, αλλά και από τον κόσμο που βρίσκεται συνεχώς στους δρόμους, ξεσηκώνεται και απεργεί. Τόσος κόσμος έχει ξεσηκωθεί κατά του ICE, διώχνοντας τον από τη Μινεσότα χάρη σε μια μεγάλη απεργία. Τόσος κόσμος έχει κατέβει στα “No Kings”. Πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό φέτος, η άρχουσα τάξη των ΗΠΑ ήρθε αντιμέτωπη με γενική απεργία την πρωτομαγιά. Σε κάθε γωνιά των κινητοποιήσεων βλέπουμε σημαίες της Παλαιστίνης, αλλά δεν λείπουν και οι ΛΟΑΤΚΙ+ σημαίες. Στην Αγγλία, σε αντίδραση προς την απόφαση ότι οι τρανς γυναίκες δεν είναι γυναίκες, πλημμύρισε η Parliament Square με συνθήματα όπως “Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος”, “Όχι σύνορα, όχι έθνη, τρανς απελευθέρωση”…
Οι εργατικοί αγώνες, τα αιτήματα που μας αφορούν όλους, είναι αλληλένδετα με το ΛΟΑΤΚΙ+ κίνημα! Διότι οι ΛΟΑΤΚΙ+ ταυτότητες είναι κομμάτι της τάξης μας. Δεν μπορεί κανείς να είναι ελεύθερος, εάν δεν είναι όλοι! Στον απόηχο του Μάη του ‘68 ήταν που έγινε η εξέγερση του Stonewall που οδήγησε στα πρόδρομα Pride. Το ΑΚΟΕ (Απελευθερωτικό Κίνημα Ομοφυλόφιλων Ελλάδος), ιδρύθηκε στην έκρηξη της μεταπολίτευσης, το ‘76, συμμετέχοντας σε επετείους του Πολυτεχνείου. Στις απεργίες των ανθρακωρύχων το 85’ στην Αγγλία, ομάδα ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστών συμπαραστάθηκε στους απεργούς και στις οικογένειες τους, γιατί συνειδητοποίησαν πως αμφότεροι στοχοποιούνται από το σύστημα.
Αντίθετα, όταν η θέση σου είναι να διαχειριστείς το σύστημα “εκ των έσω”, δεν μπορεί να μη συμβιβαστείς με τα “θέλω” της άρχουσας τάξης. Οι Δημοκρατικοί δεν κάνουν και πολλά κατά της τρανσφοβικής εξόρμησης του Τραμπ, ίσα ίσα προσαρμόζονται και δεν πολυπερασπίζονται ανοιχτά τα τρανς άτομα. Το και καλά “προοδευτικό” ΠΑΣΟΚ, στα 80’s, μέσα στην έκρηξη του νεοφιλελευθερισμού, έκανε τρελή επίθεση κατά των “τραβεστί”. Τα νομοσχέδια για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου και την ισότητα στο γάμο κόπηκαν και ράφτηκαν κάτω από τις πιέσεις της ακροδεξιάς. Ακόμα και να εμπλακεί με την πολιτική ένα ανοικτά τρανς άτομο, όσα και να υπόσχεται, άπαξ και μπει στη Βουλή, μια χαρά θα κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο, και θα λέει στη βάση του κόμματος του “πολλά ζητάς, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να μιλήσουμε γι’ όλα αυτά”.
Μια ρεφορμιστική δύναμη που θεωρεί ότι “δεν είναι ακόμα η ώρα”, “οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί” κλπ, θα θεωρούσε ότι αν σε μια απεργία των δήμων, διαδηλώνουν μαζί και εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, υπονομεύουν τον αγώνα. Το αντίθετο ισχύει όμως. Το παράδειγμα της Ρώσικης Επανάστασης, είναι αρκετά διαφωτιστικό. Η Ρωσική Επανάσταση, πυροδοτήθηκε το Φλεβάρη από απεργία τη μέρα της γυναίκας. Και γενικεύτηκε σε όλη την τάξη. Έτσι ήρθε η πρώτη νίκη ενάντια στον τσάρο. Με γενίκευση. Δεν παλεύεις μεμονωμένα. Όσο και να φοβόμαστε τα αντίποινα των καπιταλιστών και ότι δε μας παίρνει, οι κοινοί αγώνες είναι στην πραγματικότητα ασπίδα ενάντια σε αυτούς. Οργανώνουμε τη συμμετοχή σωματείων στο Pride και φέτος, εμπνεόμενα από ένα πρωτοπόρο κομμάτι καθαριστριών που φώναξαν οργανωμένα συνθήματα στο Pride καμιά δεκαετία πριν.
Τις διεκδικήσεις για την Υγεία, για τη θεσμοθέτηση του επικαιροποιημένου διαγνωστικού πρωτοκόλλου, του ICD11, τις διεκδικήσεις για χαρτιά, όπου η αναγνώριση της ταυτότητας φύλου να παύει να είναι χρονοβόρα και κοστοβόρα μπορούμε να τα πετύχουμε, μόνο ως αναπόσπαστο κομμάτι της τάξης, με τα συνδικάτα πλάι μας. Η Ρώσικη επανάσταση, πριν τη σταλινική αντεπανάσταση, ήταν η μεγαλύτερη κορύφωση του εργατικού ελέγχου. Και μέσα σε αυτή, μπόρεσαν να αναγνωριστούν πρώτη φορά οι τρανς άντρες, έγινε λόγος για ενδιάμεσο φύλο, αλλά και για “απειρία ενδιάμεσων φύλων”. Ενώ στις αρχές του 1920, εγκρίθηκε κρατικά χρηματοδοτούμενη έρευνα για τις ανάγκες τρανς και ίντερσεξ. Το 1926 έγινε δυνατό να αλλάξεις φύλο και όνομα στα διαβατήρια. 100 χρόνια πριν, πέτυχαν πράγματα που για τις περισσότερες καπιταλιστικές χώρες ήταν ανήκουστα. Ας φανταστούμε λοιπόν, σήμερα, που το κίνημα είναι πολύ πιο μπροστά, τι μπορούμε να πετύχουμε, αν αφήσουμε την εσωστρέφεια και την απαισιοδοξία, και δώσουμε προσανατολισμό εργατικό!
Τζωρτζίνα Πράττη,
τρανς ακτιβίστρια