Χιλιάδες πλημμύρισαν το κέντρο της Αθήνας στη μεγάλη διαδήλωση του Athens Pride 2026 ενάντια στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό.
Ήταν ένα Pride που ένωσε όλες τις μάχες με τη μάχη για απελευθέρωση. Από το πρωί στις συζητήσεις που γίνονταν στα περίπτερα που είχαν στηθεί στο Σύνταγμα, το ζήτημα της Παλαιστίνης κυριάρχησε. Μεμονωμένες προκλήσεις από σιωνιστές στην πορεία, απαντήθηκαν με χιλιάδες να φωνάζουν Λευτερία στην Παλαιστίνη και Death to the IDF. Στους χαιρετισμούς που έγιναν από την εξέδρα, αναδείχθηκε η μάχη ενάντια στον πόλεμο αλλά και οι ανάγκες των μεγαλύτερων ανθρώπων, οι διεκδικήσεις για δημόσια Υγεία, η πάλη ενάντια στο ρατσισμό με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες στην πρώτη γραμμή, o αντιφασιστικός αγώνας.
Η Πρωτοβουλία “στη φυλακή οι δολοφόνοι της Zackie Oh” οργάνωσε εκδήλωση με μεγάλη συμμετοχή και συζήτηση για το πώς θα τελειώσουμε με το σύστημα της καταπίεσης. Τη συζήτηση άνοιξαν ο Κώστας Καραγιάννης, εκπαιδευτικός και η Αργυρή Ερωτοκρίτου, γιατρός, μέλος του ΓΣ της ΟΕΝΓΕ. Στις τοποθετήσεις έγινε η σύνδεση με την Αμερική του Τραμπ και τη μάχη του κινήματος εκεί και μπήκαν παραδείγματα από πρόσφατες απαντήσεις σε τρανσφοβικές και ομοφοβικές επιθέσεις όπως αυτή στην Καλλιθέα. Σημεία από τις εισηγήσεις και τις παρεμβάσεις μπορείτε να διαβάσετε στις διπλανές στήλες.
Το απόγευμα ξεκίνησε η μεγάλη διαδήλωση. Στο μπλοκ της Πρωτοβουλίας “στη φυλακή οι δολοφόνοι της Zackie Oh” διαδήλωσαν τα εργατικά σωματεία των δασκάλων της Καλλιθέας και του νοσοκομείο Άγιος Σάββας, η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο με σύνθημα Λευτεριά στην Παλαιστίνη, η Εργατική Αλληλεγγύη με πανό «Όχι στην ισλαμοφοβία – Όχι στον σεξισμό» και η ΚΕΕΡΦΑ για να μπουν «Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Πύλου».
«Σήμερα διαδηλώσαμε χιλιάδες. Δείξαμε τη δύναμή μας κι έτσι θα συνεχίσουμε. Οι ρίζες του Pride είναι εξεγερτικές» τονίζει η Πρωτοβουλία “στη φυλακή οι δολοφόνοι της Zackie Oh”. «Θα ξανακάνουμε το Pride συνώνυμο της εξέγερσης συνδέοντας τις μάχες της εργατικής τάξης με την πάλη ενάντια στην καταπίεση, την ομοφοβία, την τρανσφοβία και τον σεξισμό. Επόμενοι σταθμοί η αντιρατσιστική διαδήλωση για Δικαιοσύνη για την Πύλο την Παρασκευή 19/6, 7μμ, Ομόνοια, για να είναι καλοδεχούμενοι οι μετανάστες, κόντρα στις ρατσιστικές επιθέσεις της κυβέρνησης που στρώνει το δρόμο στην ακροδεξιά. Και συνεχίζουμε στηρίζοντας την απεργία της 24ης Ιούνη σε επισιτισμό, τουρισμό και κατασκευές. Ενωμένες/οι/α θα νικήσουμε!».
Στέλιος Μιχαηλίδης
13/6, Athens Pride 2026. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης
Συζητάμε για το πώς χτίζουμε την κοινωνία της απελευθέρωσης και πώς θα απαλλαγούμε από τα δεσμά της καταπίεσης ενός συστήματος που τη γεννά και την αναπαράγει μέρα με την ημέρα.
Θα πρέπει αρχικά να αναγνωρίσουμε τον δημιουργό της καταπίεσης. Ο εχθρός δεν είναι άλλος από το ίδιο το σύστημα του κέρδους, ο καπιταλισμός. Το σύστημα αυτό που εκφράζεται σήμερα μέσα από αυταρχικές νεοφιλελεύθερες ακροδεξιού τύπου κυβερνήσεις όπως αυτή του Μητσοτάκη, που θυσιάζουν τις ελευθερίες, τις ανάγκες, την ίδια τη ζωή των ανθρώπων στο βωμό του κέρδους. Γι’ αυτούς μπροστά στην εξασφάλιση και μεγιστοποίηση του κέρδους τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη αξία, ούτε καν η ανθρώπινη ζωή, πόσο μάλλον η σεξουαλική μας απελευθέρωση, η απρόσκοπτη έκφραση φύλου, η επιλογή μας πάνω στα σώματά μας. Η αμφισβήτηση των ιδεολογικών μηχανισμών παραγωγής και μεγιστοποίησης του κέρδους από τις πολλαπλές και πολύμορφες ανάγκες των ετερόκλητων κομματιών της κοινωνίας, αντιμετωπίζεται με επιθέσεις από το σύστημα στα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες.
Για την επίτευξη αυτών των επιθέσεων θα πρέπει σίγουρα οι από πάνω να εξασφαλίσουν ότι θα καμφθούν οι αντιστάσεις των από κάτω. Βασικός μοχλός καταστολής για τους από πάνω και την άρχουσα τάξη είναι ο κατακερματισμός της εργατικής τάξης.
Αυτός ο διαχωρισμός γίνεται πάνω στη βάση οποιουδήποτε χαρακτηριστικού κάθε ατόμου, είτε είναι το φύλο, είτε είναι το χρώμα, η θρησκεία, η αναπηρία, η σεξουαλικότητα, η εμφάνιση αυτή καθ' αυτή, η ηλικία, η ταυτότητα φύλου. Με αυτόν τον τρόπο είναι πιο εύκολο να αποδυναμωθούν οι συλλογικοί αγώνες της εργατικής τάξης. Μεταφέρεται η ευθύνη για τη φτώχεια, την ανεργία, και όλα τα προβλήματα σε άλλα τμήματα της κοινωνίας όπως τους μετανάστες, τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα, τους γείτονες «εχθρούς του γένους και του έθνους» κοκ. Την πραγματική ευθύνη ξέρουμε πολύ καλά ότι την έχουν οι πολιτικές αυτές που συρρικνώνουν τα δικαιώματα, τις ελευθερίες και την ίδια την δυνατότητα επιβίωσης των από κάτω.
Επιθέσεις
Παρουσιάζεται το στρεβλό αφήγημα ότι μπορεί να υπάρχει όλη αυτή η κρίση, αλλά ο καπιταλισμός δίνει έκφραση στους ανθρώπους, ότι έχει αυξηθεί η ορατότητα πάνω στα ζητήματα φύλου, απέναντι στην ομοφοβία κλπ. Αυτό καταλαβαίνουμε ότι είναι ένα τεράστιο ψέμα. Αντιθέτως οι επιθέσεις πληθαίνουν και κατά καιρούς γίνονται και πιο βάρβαρες. Ξέρουμε πολύ καλά ότι τα περιστατικά ομοφοβικών επιθέσεων συνεχίζονται και είναι κάτι το οποίο πριμοδοτείται από την κυβέρνηση του Μητσοτάκη, από τον Τραμπ και όλα αυτά τα οποία πρεσβεύουν.
Πραγματικά είναι ενδεικτικός ο αριθμός των επιθέσεων που καταγράφει το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας για τις πραγματικές διαστάσεις της καταπίεσης που δέχεται η κοινότητα ΛΟΑΤΚΙ. Συγκεκριμένα μόνο το 2024 είχαμε 96 καταγεγραμμένες επιθέσεις στην Ελλάδα, ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2025 καταγράφησαν 29 επιθέσεις. Το 2025 έχουν καταγραφεί 281 δολοφονίες, το 2024 αντίστοιχα 350 δολοφονίες ενώ αξίζει να αναφέρουμε ότι την τελευταία εικοσαετία μετράμε πάνω από 5.300 δολοφονίες με ρατσιστικό σεξιστικό κίνητρο απέναντι σε ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Μία τέτοια τρανσφοβική επίθεση έλαβε χώρα πριν από δύο εβδομάδες στην περιοχή της Καλλιθέας. Επίθεση που έγινε από φασιστοειδή, δύο εκ των οποίων ήταν και ανήλικοι, πράγμα που σημαίνει ότι φοιτούν σε κάποιο σχολείο.
Αυτό ανοίγει ευρύτερα τη συζήτηση και στον τομέα των εκπαιδευτικών, για το τι σχολείο θέλουμε και πώς δίνουμε τη μάχη μέσα από τους χώρους δουλειάς μας, μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα. Στους χώρους που εργαζόμαστε, η παράδοση της επαναστατικής Αριστεράς είναι το να δίνουμε τη μάχη όλα μαζί ενωμένα και είναι αποκαλυπτικά τα νικηφόρα παραδείγματα που έχουμε να παρουσιάσουμε όλα αυτά τα χρόνια, όποτε προέκυψε ζήτημα ομοφοβικής/τρανσφοβικής επίθεσης.
Στα σχολεία οι αγώνες που δίνουμε είναι συνυφασμένοι με τις διεκδικήσεις της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας. Η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση προφανώς και δεν υπάρχει όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό που λένε για εισαγωγή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης αφήνεται καθαρά στην ατομική ευθύνη του δασκάλου για άλλη μια φορά, πράγμα που φέρνει τεράστια προβλήματα. Είναι αμέτρητα τα περιστατικά όπου ο εκπαιδευτικός έχει έρθει σε σύγκρουση με φωνές που πάνε κόντρα σε αυτά τα ζητήματα και προσπαθούν να τα αποσιωπήσουν. Τα ζητήματα της συμπερίληψης τα ανοίγουμε και μέσα στις σχολές και μέσα στα σχολεία, μέσα από τους συλλόγους μας.
Η σημερινή απόφαση που έχουμε πάρει ως ΣΕΠΕ Καλλιθέας αναδεικνύοντας με δική μας πρωτοβουλία ότι ο κλάδος μας πρέπει να συμμετέχει στο Pride είναι ένα παράδειγμα το οποίο μπορεί να πάει μπροστά τις διεκδικήσεις και τους αγώνες μας.
Κώστας Καραγιάννης,
εκπαιδευτικός, ΣΕΠΕ Καλλιθέας
Έχω δεχτεί τρανσφοβική επίθεση στο χώρο εργασίας μου. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη σε όλες τις επίθεσεις που γίνονται είτε σε γυναίκες, είτε σε τρανς, είτε σε gay άτομα κάνει πάντα στραβά μάτια.
Ο νόμος υπολειτουργεί για να κλείνει το μάτι στις επιθέσεις αυτές και στη ρητορική τους, ώστε να ξανακερδίσει κάποιο ακροδεξιό ακροατήριο. Στα εργατικά μας περιβάλλοντα όμως αυτό δεν περνάει.
Αναστασία,
εργαζόμενη στον Πολιτισμό
Πριν έναν χρόνο είχα δεχτεί ομοφοβική επίθεση στο Περιστέρι. Ενώ φαινομενικά πολλές φορές όταν κάνεις καταγγελίες στις αρχές φαίνεται ότι πάνε να σε βοηθήσουν, δεν προσπαθούν καθόλου να βοηθήσουν την κατάσταση και να βρουν τους ενόχους.
Αντιθέτως, περιμένουν από σένα να βρεις τα στοιχεία, προκειμένου να τους βρουν αλλά και πάλι, όπως έγινε στην περίπτωσή μου, σε παίρνουν τηλέφωνο μετά από μήνες και λένε ότι δεν έχουν επαρκή στοιχεία παρότι τους έχουμε δώσει πινακίδες από τα μηχανάκια τους, βίντεο που φαίνονται τα πρόσωπά τους, μαρτυρίες από άτομα κλπ. Παρ' όλα αυτά όταν συνέβη η επίθεση καταφέραμε και οργανώσαμε συλλογικά στη γειτονιά διαδηλώσεις για την επίθεση σε μένα αλλά και για μια επίθεση που έγινε μετά από ένα μήνα στη περιοχή σε άλλα τρία ΛΟΑΤΚΙ άτομα. Είναι ένα παράδειγμα που δείχνει το πώς συλλογικά μπορούμε να απαντήσουμε σε τέτοιες καταστάσεις. Είναι καιρός για όλα τα άτομα μέσα στο ΛΟΑΤΚΙ και στο φεμινιστικό κίνημα να καταλάβουν ότι δεν γίνεται να παλεύεις μόνος απέναντι σε ένα σύστημα που σε καταπιέζει, αλλά το κάθε κομμάτι χρειάζεται να είναι εκεί και να στηρίζει το ένα το άλλο.
Ντίνος,
γραφίστας
Τα τελευταία τρία χρόνια έχω το προνόμιο να σπουδάζω στο Σικάγο. Κατά την παραμονή μου εκεί είχαμε τις εκλογές όπου βγήκε πρόεδρος ο Τραμπ και είχα την εμπειρία να δω από πρώτο χέρι όλες τις αλλαγές για τις οποίες ακούμε στις ειδήσεις. Καταρχάς θέλω να πω ότι υπάρχει πόλεμος και είναι καθαρά στο πυρήνα του ταξικός. Όσον αφορά την ICE υπάρχουν πάρα πολλά περιστατικά βίας και ταυτόχρονα υπάρχει μία αφήγηση εντελώς ρατσιστική η οποία δεν έχει να κάνει μόνο με τα χαρτιά.
Έχω τη μαθητική βίζα μου, έχω τα χαρτιά μου, έχω το προνόμιο μου και την υποτροφία μου να είμαι εκεί. Παρ’ όλα αυτά μου λένε κάθε μέρα ότι και σούπερ μάρκετ να πηγαίνω θα πρέπει να έχω τα χαρτιά μου και το διαβατήριό μου στη τσέπη, ούτε καν στο τσαντάκι, ό,τι και να γίνει. Η ICE είναι μία οργάνωση που περιλαμβάνει μία ρητορική μίσους αλλά και πολύ φοβισμένους ανθρώπους. Επειδή αυτός ο πόλεμος και αυτή η σύγκρουση για την οποία μιλάμε είναι ταξική στη βάση της, η ανταμοιβή που έχουν οι άνθρωποι που επιλέγουν να είναι μέρος αυτής της τρομοκρατικής οργάνωσης, λαμβάνουν τρομερά οικονομικά προτερήματα.
Χαίρομαι πάρα πολύ που κατά τύχη ήρθα σε μία τέτοιου είδους συνάντηση και που συζητάμε αυτά τα πράγματα, γιατί η Αμερική η οποία θεωρείται μνημείο αξιοκρατίας και δημοκρατίας και ελευθερίας του λόγου, έχει καταντήσει μία χώρα η οποία πραγματικά φοβάσαι να πεις τη λέξη σοσιαλισμός. Το γεγονός ότι μπορούμε να μαζευόμαστε εδώ και να συζητάμε αυτά τα πράγματα χωρίς φόβο, είναι το πρώτο βήμα προς αυτή την επανάσταση για την οποία συζητάμε. Οπότε ευχαριστώ πάρα πολύ που παρέχετε αυτό το χώρο για όλα εμάς και πρέπει να συνεχιστεί αυτό.
φοιτήτρια
Μπορεί να φαίνεται οξύμωρο το να συζητάμε για το πώς μπορούμε να φτάσουμε στην κοινωνία της απελευθέρωσης όταν μόλις τις προηγούμενες εβδομάδες είχαμε τρεις επιθέσεις: Την τρανσφοβική επίθεση στην Καλλιθέα όπου μια γυναίκα πήγε στο νοσοκομείο γιατί τέσσερα φασιστοειδή την κυνήγησαν στη Συγγρού, μια γυναικοκτονία στην Καλαμάτα με 43 μαχαιριές δολοφονημένη στο σπίτι της από τον σύντροφο της και μια ρατσιστική επίθεση, πάλι στην Καλλιθέα, απέναντι σε δύο νέα παιδιά Αιγυπτίους. Λέω αυτά τα τρία παραδείγματα γιατί έχουν κοινή ρίζα. Η κυβέρνηση επιλέγει να κλιμακώνει τις ρατσιστικές επιθέσεις που τροφοδοτούν την άκρα δεξιά και τους φασίστες, αλλά τροφοδοτούν ταυτόχρονα μια ολόκληρη αντιδραστική προσπάθεια να χτυπηθούν τα δικαιώματα των γυναικών και των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων.
Από τη δική μας πλευρά θεωρούμε ότι η κοινωνία της απελευθέρωσης είναι μια κοινωνία απαλλαγμένη από την εκμετάλλευση και την καταπίεση. Αυτά τα δύο πάνε μαζί. Είναι μια μάχη που έχουμε να τη δώσουμε ενωμένα. Όχι μόνο οι συλλογικότητες. Έχουμε να τη δώσουμε ενωμένα μέσα από τη δύναμη που παράγει τον πλούτο, τη δύναμη της εργατικής τάξης.
Θέλω να βάλω μερικά σημεία του τι σημαίνει ο σεξισμός και πόσο ανάγκη τον έχει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση του Μητσοτάκη και συνολικά η κυρίαρχη τάξη, μέσα στη χειρότερή της κρίση. Είμαστε σε μια περίοδο που οι πόλεμοι κλιμακώνονται, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη συνεχίζεται, το ίδιο και οι ρατσιστικές επιθέσεις, η καταστροφή του περιβάλλοντος κλπ. Η άρχουσα τάξη έχει ανάγκη να κλιμακώσει τις επιθέσεις, ιδεολογικές και υλικές, απέναντι στον κόσμο που παλεύει διεθνώς. Απέναντι στο κίνημα που ξεσηκώνεται σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη, που φτάνει να αποκρούει τις επιθέσεις του Τραμπ και του ICE, που βγαίνει στους δρόμους και παλεύει από την Ευρώπη μέχρι τη Δυτική Ασία. Έχουν ανάγκη αυτό το κίνημα να το διαιρέσουν και να το τσακίσουν.
Είδαμε την απόφαση της ΣΤΑΣΥ να μην βάλει την αφίσα του Pride για πρώτη φορά φέτος. Να θυμήσουμε ότι πριν από μερικά χρόνια η ΣΤΑΣΥ δεν είχε πρόβλημα να αναρτήσει τις αφίσες που ουσιαστικά στήριζαν την απαγόρευση των αμβλώσεων. Είναι μέρος μιας ολόκληρης φιλολογίας που λέει ότι αυτή τη στιγμή είναι κεντρικό πρόβλημα το δημογραφικό κι ότι οι γυναίκες δεν γεννάνε, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση που τα λέει αυτά, ψηφίζει στη Βουλή νόμο για να απελαύνει μεταναστόπουλα πίσω στα σκλαβοπάζαρα της Λιβύης. Είναι πραγματικά προκλητικό να μας λένε ότι ενδιαφέρονται για τις ζωές των παιδιών, αυτοί που αρνούνται την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια, αυτοί που αρνούνται μια σειρά από δικαιώματα.
Από τη δική μας πλευρά λέμε ότι η πάλη απέναντι στο σεξισμό και την καταπίεση είναι συγκεκριμένη μέσα στις μάχες που ήδη ξεδιπλώνονται. Η μάχη ενάντια στις γυναικοκτονίες περνάει μέσα από τις διεκδικήσεις για επαρκείς δομές για τις κακοποιημένες γυναίκες σε κάθε μικρή ή μεγάλη πόλη αυτής της χώρας. Ξέρετε τι σημαίνει να δουλεύεις σε νοσοκομείο και τέσσερις η ώρα το πρωί να έρχεται μια γυναίκα κακοποιημένη, να πρέπει να βρεις ένα ξενώνα για να μείνει και οι απαντήσεις να είναι ότι δεν έχουμε ξενώνες, είμαστε πλήρεις ή να μην υπάρχει καν κοινωνική υπηρεσία λόγω της τεράστιας υποστελέχωσης στα νοσοκομεία; Μπορεί το δικαίωμα στην άμβλωση να μη μας το έχουν πάρει, αλλά τα νοσοκομεία είναι τόσο υποστελεχωμένα που ουσιαστικά να μην μπορούν να γίνουν οι αμβλώσεις. Είναι αυτά τα ζητήματα που βάζουν στο κέντρο της πάλης ενάντια στην καταπίεση, το ότι χρειάζεται να δέσουμε τις διεκδικήσεις της απελευθέρωσης μαζί με τις μάχες του κόσμου που παλεύει μέσα στους χώρους δουλειάς για να γίνουν μαζικές προσλήψεις.
Από το Stonewall στη Ρώσικη Επανάσταση
Πρέπει να θυμηθούμε ότι αυτές οι επιθέσεις έχουν στον πυρήνα τους το ρόλο της πυρηνικής οικογένειας, μιας “Αγίας Οικογένειας” που δήθεν απειλείται αλλά στην πραγματικότητα αναπαράγει τη μελλοντική εργατική τάξη όχι μόνο φυσικά αλλά και ιδεολογικά. Αυτοί οι αγώνες έχουν μεγάλη ιστορία συγκρούσεων. Από την εξέγερση του Στόουνγουολ στις ΗΠΑ με τις μαύρες τρανς γυναίκες στην πρώτη γραμμή, μέχρι την Ελλάδα που διαδηλώνουμε κάθε χρόνο στο Pride από το 2005 και μετά. Και πιο πίσω. Έχουμε το παράδειγμα της Ρώσικης Επανάστασης που έβαλε τέλος σε μια σειρά από καταπιεστικούς νόμους που ίσχυαν για αιώνες ολόκληρους. Στην επαναστατημένη Ρωσία γίνανε οι πρώτες επεμβάσεις φυλομετάβασης, σταμάτησε να ποινικοποιείται η ομοφυλοφιλία, γίνανε νόμιμες οι αμβλώσεις. Αναγνωρίστηκαν όλα τα παιδιά είτε ήταν εντός ή εκτός γάμου. Το δικαίωμα στο διαζύγιο. Μια σειρά από μέτρα που έπαιξαν ρόλο στο να σταματήσει η απλήρωτη εργασία των γυναικών μέσα στα σπίτια, με κοινωνικά πλυντήρια, κοινωνικά εστιατόρια, μέτρα που ανατράπηκαν στη συνέχεια από μια ολόκληρη σταλινική αντεπανάσταση. Χρειάζεται να επιστρέφουμε και να τα θυμόμαστε για να έχουμε ένα παράδειγμα πού μπορούμε να φτάσουμε. Είναι το παράδειγμα μιας κοινωνίας που οι εργαζόμενες και οι εργαζόμενοι πήρανε στα χέρια τους μια ολόκληρη κοινωνία και βάλανε στο κέντρο το πώς μπορούμε να τσακίσουμε όλη αυτή την καταπίεση.
Θέλω να κλείσω λέγοντας ότι σήμερα στο Pride είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι έχουμε αποφάσεις από σωματεία εργαζομένων. Δεν είναι συνηθισμένο ούτε για την Αριστερά να προτείνει στα συνδικάτα να βαδίσουν με τα πανό των σωματείων τους στη σημερινή μεγάλη διαδήλωση. Στον Άγιο Σάββα έγινε ένα επεισόδιο τρανσφοβικής επίθεσης απέναντι σε μία τρανς γυναίκα η οποία πέθανε. Το Σωματείο των Εργαζομένων εκεί καταδίκασε την τρανσφοβική επίθεση, στηριζόμενη πάνω σε μια παράδοση πολλών χρόνων που συμμετέχουν οργανωμένα στο Pride και ανοίγουν αυτή τη συζήτηση μέσα στο ίδιο το νοσοκομείο. Σκεφτείτε τι σημαίνει όχι μόνο για τους εργαζόμενους του νοσοκομείου αλλά και για τον κόσμο που επισκέπτεται αυτό το νοσοκομείο ή για το γειτονικό νοσοκομείο, το Έλενα Βενιζέλου, που έχει ένα από τα ελάχιστα ιατρεία φυλομετάβασης. Τι σημαίνει να μπαίνουν στη μάχη της υπεράσπισης των δικαιωμάτων γυναικών και ΛΟΑΤΚΙ συλλογικά, με τη μεγαλύτερη δύναμη που έχουμε στα χέρια μας, τη δύναμη της παραγωγής.
Θέλουμε εκατοντάδες αποφάσεις μέχρι να φτάσουν τα Pride να γίνουν γενικές απεργίες. Ο δρόμος είναι μέσα από την οργανωμένη δράση της εργατικής τάξης να παλέψουμε απέναντι και στην καταπίεση και στον σεξισμό, απέναντι στην ίδια την εκμετάλλευση.
Αργυρή Ερωτοκρίτου,
γιατρός, μέλος Γενικού Συμβουλίου ΟΕΝΓΕ