Δυναμική ήταν η ανοιχτή σύσκεψη για την οργάνωση της απεργιακής 8 Μάρτη την Τρίτη 10 Φλεβάρη στον πολυχώρο Ρομάντσο. Η σύσκεψη έγινε με κάλεσμα της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη και συμμετείχαν δεκάδες αγωνίστριες/ές, συνδικαλίστριες/ές, φοιτήτριες/ές από χώρους δουλειάς και σχολές.
Στη σύσκεψη άνοιγμα έκαναν η Δέσποινα Ζούλια, εργαζόμενη στην ΕΡΤ, η Ανυσία Τζονιού, φοιτήτρια στο τμήμα Κοινωνικής Εργασίας στο ΠΑΔΑ, η Τιάνα Ανδρέου, εργαζόμενη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς και μέλος ΔΣ ΟΣΥΟ και η Αργυρή Ερωτοκρίτου, γιατρός στον Ευαγγελισμό, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ, ενώ διαβάστηκε το κείμενο-παρέμβαση της Παλαιστίνιας μεταφράστριας Ναουζάτ Χαντίντ. Τη συζήτηση συντόνισαν η Μαρία Χαρχαρίδου, εργαζόμενη στο ΓΝΑ Γεννηματάς και η Ζαννέτα Λυσικάτου, γιατρός στον Ευαγγελισμό και μέλος ΓΣ ΠΟΕΔΗΝ.
Η σύσκεψη έδωσε ώθηση και πολλές ιδέες για την οργάνωση της φετινής απεργιακής 8 Μάρτη.
Παρουσιάζουμε εδώ μια εικόνα των εισηγήσεων και της συζήτησης που ακολούθησε.
Βρισκόμαστε σε μία κρίσιμη περίοδο. Οι διεθνείς ιμπεριαλιστικοί ανταγωνισμοί φουντώνουν ως αποτέλεσμα των κρίσεων των καπιταλιστικών χωρών, τα συνδικαλιστικά μας δικαιώματα καταστρατηγούνται, αλλά βιώνουμε και μία πρωτοφανή επίθεση σε μία σειρά ζητήματα όπως είναι η αυτοδιάθεση των γυναικών στο ίδιο τους το σώμα ή η ταυτότητα φύλου.
Στον χώρο των ΜΜΕ οι σεξουαλικές παρενοχλήσεις και οι σεξιστικές συμπεριφορές είναι κανόνας. Πριν από 15 χρόνια όταν πρωτοδούλευα στον ΣΚΑΙ, ένας ψηλότερα στην ιεραρχία από μένα μου 'χε πει «Δεν περίμενα ότι θα κατάφερνες να βγάλεις εκπομπή» και αυτό γιατί είμαι γυναίκα. Συνάδελφος στην ΕΡΤ μετά από καταγγελία για σεξιστική συμπεριφορά όσον αφορά τις προσλήψεις στο τμήμα διευθυντών φωτογραφίας αυτή τη στιγμή δέχεται επίθεση, έχει στοχοποιηθεί και την τρομοκρατούν με δήθεν αναφορές που εκκρεμούν εις βάρος της. Αυτά δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αυτή είναι η νοοτροπία με την οποία έρχεται αντιμέτωπη κάθε γυναίκα η οποία μπαίνει ως τεχνικός στον χώρο του θεάματος και των ΜΜΕ.
Δουλεύουμε δύο και τρεις φορές περισσότερο από τους άντρες συναδέλφους μας για να αποδείξουμε ότι είμαστε το ίδιο ικανές και το ίδιο επαρκείς στην εκτέλεση των καθηκόντων μας. Και μιλάμε για την ΕΡΤ που λόγω του δημοσίου χαρακτήρα που είχε πριν το κλείσιμό της, η ποσόστωση ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες είναι σχετικά καλύτερη από τον ιδιωτικό τομέα, που εκεί μιλάμε για χάος. Στο τμήμα μου, τη νυχτερινή βάρδια τη δούλευε πολύτεκνη μητέρα. Λες και είναι επιλογή της με τις συγχωνεύσεις τμημάτων στα σχολεία, το κλείσιμο των ολοήμερων τμημάτων, να δουλεύουν νυχτερινή βάρδια, να κοιμούνται στον καναπέ και να φροντίζουν μετά τα παιδιά. Όσον αφορά τα μισθολογικά, σύμφωνα με τη ΣΣΕ που είναι τώρα στη Βουλή, η μισθολογική διαφορά ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες διαμορφώνεται τώρα στο 14%.
Αυτή είναι η ζοφερή πραγματικότητα που βιώνουν οι γυναίκες και οι θηλυκότητες σήμερα. Από την Elen Good και τον Alex Pretti που δολοφονήθηκαν από τα γουρούνια της ICE, ως τις πέντε νεκρές εργάτριες που δολοφονήθηκαν από την εργοδοσία και τις τέσσερις μετανάστριες στη Χίο που δολοφονήθηκαν από το ελληνικό κράτος, οι γυναίκες φέτος μπαίνουμε μπροστά και διεκδικούμε τη ζωή μας. Διεκδικούμε δικαιοσύνη για τα θύματα στα Τέμπη, διεκδικούμε λεφτά για τις ανάγκες μας και όχι για πολεμικούς εξοπλισμούς, ίσες αμοιβές και ίσα εργασιακά δικαιώματα για να τελειώνουμε με αυτούς τους βιαστές, τους σεξιστές, τους ρατσιστές, τους φασίστες και τους δολοφόνους.
Δέσποινα Ζούλια,
ηχολήπτρια στην ΕΡΤ
Στην Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας δεν μιλάμε μόνο για δικαιώματα σε γενικές γραμμές, μιλάμε για συγκεκριμένες ζωές. Για γυναίκες που κουβαλούν πολλαπλά βάρη και συχνά παραμένουν αόρατες μέσα σε ένα σύστημα που βασίζεται στην εκμετάλλευση, την ανισότητα και τη σιωπή.
Η ισότητα δεν έχει το ίδιο πρόσωπο για όλες γιατί δεν ξεκινούν όλες από το ίδιο σημείο. Μιλάμε για την Παλαιστίνια γυναίκα που μεγαλώνει παιδιά μέσα σε πολέμους, αποκλεισμούς και απώλειες. Που κρατά ζωντανή τη μνήμη, τη γλώσσα και την καθημερινότητα ακόμα και όταν όλα γύρω της διαλύονται. Η επίμονη της να στέκεται όρθια είναι πράξη αντίστασης απέναντι στη βία και στην προσπάθεια διαγραφής της ύπαρξής της. Μιλάμε για τη Σουδανή γυναίκα που βρίσκεται αντιμέτωπη με τον εκτοπισμό, τη βία και την ανθρωπιστική κρίση, που αναγκάζεται να εγκαταλείψει το σπίτι της και να επιβιώσει σε συνθήκες φτώχειας και προσφυγιάς. Μιλάμε για την μετανάστρια γυναίκα που εργάζεται σιωπηλά σε σπίτια, στην καθαριότητα και σε χαμηλόμισθες θέσεις, συχνά χωρίς σταθερά δικαιώματα ή εργασία.
Γυναίκες που στηρίζουν κοινωνίες με την εργασία τους ενώ οι ίδιες βιώνουν ανασφάλεια, εκμετάλλευση και κοινωνικό αποκλεισμό. Μιλάμε και για τη μετανάστρια μουσουλμάνα γυναίκα που πέρα από την εργασία και την επιβίωση έρχεται αντιμέτωπη με τον ρατσισμό, την ισλαμοφοβία και τα στερεότυπα πάνω στο σώμα και την ταυτότητά της. Η μαντήλα, η γλώσσα ή το όνομά της συχνά γίνονται αφορμή για διακρίσεις και περιορισμούς μετατρέποντας την καθημερινότητά της σε συνεχή διεκδίκηση χώρου και σεβασμού.
Μιλάμε και για τον ρατσισμό που δεν εμφανίζεται μόνο ως βία αλλά και ως σιωπή, ως αδιαφορία αλλά και ως έλλειψη ευκαιριών. Ως σύστημα που αφήνει γυναίκες στο περιθώριο για να διατηρεί την ανισότητα ζωντανή. Υπάρχουν γυναίκες που δεν εμφανίζονται στις ειδήσεις, στα πάνελ ή στα στατιστικά στοιχεία. Είναι όμως παρούσες σε κάθε χώρο εργασίας, σε κάθε ουρά υπηρεσίας, σε κάθε σύνορο, σε κάθε χώρο δουλειάς. Είναι οι γυναίκες που κρατούν κοινωνίες όρθιες επειδή δεν αναγνωρίζονται. Δεν είναι αόρατες επειδή δεν υπάρχουν, είναι αόρατες επειδή ένα σύστημα επιλέγει να μην τις βλέπει.
Η 8η Μάρτη δεν είναι μόνο μέρα γιορτής. Είναι μέρα αγώνα, απεργίας και διεκδίκησης. Όσο υπάρχουν γυναίκες στο περιθώριο, ο αγώνας για ισότητα παραμένει ατελής. Να μιλάμε για όλες, σημαίνει να τις βλέπουμε, να τις ακούμε και να στεκόμαστε δίπλα τους. Όχι μόνο σήμερα αλλά κάθε μέρα μέχρι καμία να μη μένει αόρατη.
Ναουζάτ Χαντίντ,
Παλαιστίνια μεταφράστρια
Η δολοφονία των 5 εργατριών στα Τρίκαλα δεν ήταν μία κακιά στιγμή. Ήταν μία εκ προμελέτης εργοδοτική δολοφονία. Ήταν μία κυβερνητική δολοφονία που έχει να κάνει με τις περικοπές, όχι μόνο για το τι σημαίνει η εργασιακή ασφάλεια, το ότι δεν υπάρχει Επιθεώρηση Εργασίας, ότι έχουν καταργηθεί οι έλεγχοι, αλλά μία δολοφονία που έχει να κάνει με το τσάκισμα του κοινωνικού κράτους.
Κυβέρνηση και εργοδότες λένε ψέματα και τα στοιχεία που δίνουν είναι ψευδή αλλά και ελλιπή. Τα εργατικά ατυχήματα δεν καταγράφονται στην Ελλάδα γιατί υπάρχει μαύρη ανασφάλιστη εργασία, γιατί έχουν τσακιστεί οι ΣΣΕ, γιατί οι αμοιβές ειδικά για τις γυναίκες είναι πολύ χαμηλές. Το ίδιο πράγμα ισχύει και σε σχέση με την καταγραφή για τις γυναικοκτονίες και σε σχέση με τη σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας. Τις γυναίκες στη Βιολάντα δεν τις σκότωσαν οι σύντροφοί τους ή η πατριαρχία, τις σκότωσε το αφεντικό. Οι σεξιστικές ιδέες, που είναι ιδέες της κυρίαρχης τάξης, κυκλοφοράνε άνετα στους χώρους δουλειάς όχι γιατί οι εργάτες είναι σεξιστές, αλλά γιατί η άρχουσα τάξη βλέπει την εργατική τάξη σαν ένα καταναλώσιμο προϊόν και μέσα σε αυτό η γυναίκα και η εργασία της αντιμετωπίζονται με αυτόν τον τρόπο.
Παλεύουμε απέναντι σε ένα σύστημα που γεννά τέτοιες οικονομικές ανισότητες, οι οποίες προφανώς είναι πολύ μεγαλύτερες εις βάρος των γυναικών. Για όλα αυτά μέσα από τα σωματεία μπορούμε να παλέψουμε για να τσακίσουμε αυτές τις ανισότητες και τις κυρίαρχες ιδέες. Το κίνημα metoo δεν ήταν κάποιες διάσημες που βγήκαν και καταγγείλανε. Είναι η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας και το ότι έχεις ένα σωματείο που πας και το καταγγέλεις. Ακόμα και σήμερα που καταδικάστηκαν ένας ηθοποιός και ένας σκηνοθέτης για σεξουαλική παρενόχληση έχει να κάνει με το ότι οι εργαζόμενες βρήκαν την αυτοπεποίθηση να το καταγγείλουν στο σωματείο τους, εκείνο μπήκε μπροστά και τις υπερασπίστηκε και μετά γράφτηκαν χιλιάδες και διεκδίκησαν ότι θα είναι δικό τους και μπαίνει να παλέψει τώρα για ΣΣΕ. Οι γυναίκες στη Βιολάντα μπορεί να μη δουν τι θα κάνουμε από εδώ και μπρος, αλλά το χρωστάμε σε αυτές μία τεράστια αντικυβερνητική 8 Μάρτη, με τα σωματεία μας μπροστά για να τσακίσουμε αυτήν την κυβέρνηση.
Τιάνα Ανδρέου,
εργαζόμενη στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς, μέλος ΔΣ ΟΣΥΟ
Η νεολαία στις σχολές είναι πολύ μπροστά σε σχέση με τα ζητήματα των έμφυλων διακρίσεων. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να κάνουμε παρεμβάσεις και να κερδίσουμε αυτά που πρέπει.
Στα μαθήματα ανοίγει αυτός ο διάλογος, στο τμήμα της Κοινωνικής Εργασίας είχαμε κάνει εργασίες σχετικά με τις έμφυλες διακρίσεις. Στο Πάντειο πανεπιστήμιο ένας καθηγητής είχε χρησιμοποιήσει το ουδέτερο φύλο. Στο ΠΑΔΑ ένας ψυχολόγος παρενοχλούσε σεξουαλικά φοιτήτριες και αυτό είχε μπει σαν ζήτημα στη συνέλευση. Το τμήμα μαιευτικής του ΠΑΔΑ διαδήλωσε μαζί με τις μαίες γιατί ο Άδωνις Γεωργιάδης θέλει να φέρει νομοσχέδιο που υπονομεύει τον ρόλο της μαίας στο σύνολό της και λέει οι γέννες πρέπει να γίνονται υπό την εποπτεία γιατρού, γεγονός που θα αυξήσει τις καισαρικές και θα φέρει την περαιτέρω εμπλοκή του ιδιωτικού τομέα.
Στις σχολές θέλουμε να κάνουμε εκδηλώσεις για την 8 Μάρτη και να ανοίξουμε την καμπάνια σε μία νεολαία που είναι ριζοσπαστικοποιημένη και ασχολείται με την πολιτική. Μόνο έτσι μπορούμε να διεκδικήσουμε τα αιτήματα για ίσες αμοιβές, για να μπει στοπ στη σεξουαλική βία και για να ανατρέψουμε το σύστημα που μας καταπιέζει.
Ανυσία Τζονιού,
φοιτήτρια στο Τμήμα Κοινωνικής Εργασίας ΠΑΔΑ
Χρειάζεται να θυμηθούμε ότι μία από τις βασικές διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος από την εποχή όχι της Ρωσικής Επανάστασης αλλά πιο πριν, από την Παρισινή Κομμμούνα, ήταν να απαγορευτεί η νυχτερινή εργασία, πολλώ δε μάλλον για τις γυναίκες. Ήταν κεντρικό αίτημα στην Ελλάδα, την περίοδο της Μεταπολίτευσης και χρειάζεται να το επαναφέρουμε γιατί μπορεί να προσφέρει στήριξη στις γυναίκες της εργατικής τάξης και ασφάλεια στους χώρους δουλειάς. Η 8 Μάρτη γίνεται μία εβδομάδα μετά από την επέτειο των Τεμπών. Τα αιτήματα του κινήματος των Τεμπών για το θέμα της ασφάλειας μένουν ανοιχτά. Το πως προχωρά αυτό το κίνημα είναι κρατούμενο. Είναι ζήτημα το αν θα βγει Γενική Απεργία, 48ωρη στις 27- 28 Φλεβάρη.
Με το σκάνδαλο Επστάιν βγήκε στη φόρα τι έκαναν οι πλούσιοι παιδοβιάστες αυτού του πλανήτη. Οι γυναίκες που εκμεταλλεύονταν ήταν νεαρές μετανάστριες γυναίκες. Αυτοί εκμεταλλεύονται εργάτριες γυναίκες στη χειρότερη κατάσταση αλλά λένε ότι βιαστές είναι οι μετανάστες, παλαιότερα στην Αμερική ήταν οι μαύροι, στην Ευρώπη σήμερα είναι οι μουσολμάνοι. Χρειάζεται να συνδέσουμε τη μάχη ενάντια στον ρατσισμό αν θέλουμε να χτυπήσουμε τα ιδεολογήματα που βάζει η άρχουσα τάξη.
Χρειάζεται να δούμε όλες τις παραδόσεις του γυναικείου κινήματος γιατί έχουμε να σταθούμε πάνω σε αυτές. Από τι σήμαινε η Ρώσικη Επανάσταση που εξασφάλισε δωρεάν, νόμιμες αμβλώσεις για όλες τις γυναίκες, το δικαίωμα του αυτόματου διαζυγίου, το δικαίωμα στον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Μία σειρά δικαιώματα που ανατράπηκαν από την σταλινική αντεπανάσταση, ξαναήρθαν τη δεκαετία του΄’60 με τον Μάη του '68 και τις διεκδικήσεις της Μεταπολίτευσης και μπαίνουν υπό αμφισβήτηση από ακροδεξιές κυβερνήσεις. Το ζήτημα των αμβλώσεων είναι μία πολύ χοντρή επίθεση στα σώματα των εργατριών φτωχών γυναικών και συνδέεται με την επίθεση στα γυναικολογικά νοσοκομεία. Έχουμε τεράστιες μάχες μέσα στα νοσοκομεία και τις δίνουμε παράλληλα με το τι σημαίνει να στηρίξουμε τα δημόσια νοσοκομεία από τις επιθέσεις του Άδωνι.
Δεν ξεχνάμε ότι η ΝΔ το 1986 είχε καταψηφίσει το δικαίωμα στην άμβλωση. Είναι η κυβέρνηση που οι ευρωβουλευτές της πριν από λίγους μήνες είχαν υπερψηφίσει για τον περιορισμό του δικαιώματος στην άμβλωση. Διεκδικούμε αποφάσεις από τα Σωματεία μας, τους Συλλόγους μας για να κατέβουμε οργανωμένα στον δρόμο με τα πανό μας. Διεκδικούμε ότι θα γίνουν διαδηλώσεις σε όλες τις πόλεις, στέλνοντας το μήνυμα ότι παλεύουμε να ανατρέψουμε το σύστημα των πλούσιων βιαστών, να ανατρέψουμε αυτήν την κυβέρνηση και ο τρόπος για να το κάνουμε αυτό περνάει μέσα από την απεργιακή σύγκρουση με δυνατό εργατικό κίνημα.
Αργυρή Ερωτοκρίτου,
γιατρός στον Ευαγγελισμό, μέλος ΓΣ ΟΕΝΓΕ
10/2, Αθήνα. Συσκεψη για την οργάνωση της απεργιακής 8 Μάρτη. Φωτό: Σοφία Γαρμπή
Τις εισηγήσεις ακολούθησε πλούσια συζήτηση. Ο Πάρης Ιωάννου, γιατρός στην Παμμακάριστο μετέφερε την εικόνα του τι συμβαίνει μέσα στο νοσοκομείο του. Η αγανάκτηση για τις συνθήκες εργασίας μετατράπηκε σε οργανωμένη δράση, μέσα από συζητήσεις και τη δημιουργία απεργιακής επιτροπής. Η προσπάθεια αυτή κατέληξε σε μία τεράστια συνέλευση μέσα στο νοσοκομείο που έφτασε να αποφασίζει την οργανωμένη συμμετοχή στο απεργιακό διήμερο στις 27 και 28 Φλεβάρη. Η Σίσσυ Βωβού, από την Πρωτοβουλία Κατά των Γυναικοκτονιών, πρόσθεσε στη συζήτηση τις απολύσεις στην Attica Bank, που έγιναν μετά από μήνυση εργαζόμενης για παρενοχλητική συμπεριφορά. Η γυναίκα απολύθηκε και αναμένεται η απόφαση του δικαστηρίου, ενώ τρία μέλη συνδικαλιστικής παράταξης που κατήγγειλαν το περιστατικό απολύθηκαν. Η Αθανασία Συμψυρή και η Μαριάννα Σπυριδάκη φοιτήτριες στη Φιλοσοφική Σχολή μετέφεραν την εικόνα της συζήτησης στα πανεπιστήμια σχετικά με τον σεξισμό, τη γυναικεία καταπίεση και την ταυτότητα φύλου.
«Παλεύουμε ενάντια στο σύστημα σημαίνει παλεύουμε και ενάντια στον σεξισμό», είπε η Κατερίνα Θωίδου, δημοτική σύμβουλος Νίκαιας- Ρέντη, μιλώντας για τις περικοπές, για τη διάλυση των παιδικών σταθμών, των σχολείων, των νοσοκομείων και για τη μάχη για ΣΣΕ. Η Μαρία Χαρχαρίδου, εργαζόμενη και μέλος ΔΣ στο ΓΝΑ Γεννηματάς, εστίασε στην επίθεση ενάντια στις μαίες και για την δυναμική κινητοποίησή τους πριν από μία εβδομάδα.
Η Μαρία Στύλλου αναφέρθηκε στο νήμα των αγώνων των γυναικών από τις ταξικές κοινωνίες μέχρι το 1910 και τη Ρώσικη Επανάσταση φτάνοντας στο σήμερα. «Ο καπιταλισμός για να απομυζήσει το κέρδος από την εργατική τάξη έχει ανάγκη την καταπίεση των γυναικών για να εξασφαλίσει την αναπαραγωγή του εργατικού δυναμικού. Απέναντι στην εικόνα ενός συστήματος που στηρίζεται σε αυτή την εκμετάλλευση και την καταπίεση, απέναντι στο κύκλωμα Επστάιν, από κάτω υπάρχει ένας κόσμος που βράζει. Αυτή τη δύναμη οργανώνουμε σε κάθε εργατικό χώρο, σχολείο, σχολή ή δουλειά», ανέφερε μεταξύ άλλων στην τοποθέτησή της.
Τρανς διεκδικήσεις
«Οι τρανς διεκδικήσεις είναι αναπόσπαστο κομμάτι όλων των διεκδικήσεων των γυναικών» υπογράμμισε η Τζωρτζίνα Πράττη, τρανς ακτιβίστρια μιλώντας για τις διακρίσες και την καταπίεση σε βάρος των τρανς καθώς και για το πως οι διεκδικήσεις των τρανς δίνουν δύναμη και συνδέονται με τους αγώνες ενάντια στον σεξισμό. Ο Νίκος Τουρνάς, εργαζόμενος στην ΑΑΔΕ μίλησε για τις διεκδικήσεις στο σωματείο του που έφεραν νίκες όπως το να υπάρχει παιδικός σταθμός για να αφήνουν τα παιδιά τους οι γυναίκες.
«Σήμερα γυρνώντας σπίτι είχα ένα πακέτο με προκηρύξεις για την 8η Μάρτη και τις άφησα στον Σκλαβενίτη και σε ένα κατάστημα με ρούχα. Μίλησα για την 8 Μάρτη και όλες με κοίταξαν με ένα πολύ ωραίο χαμόγελο και πολύ ικανοποιήμενες», είπε η Σοφία Φορτούνα. Συγκλονιστική ήταν η παρέμβαση της Μαϊσά Ονν, Σουδανής μετανάστριας που μετέφερε την εικόνα από το πρόσφατο ταξίδι της στο Σουδάν. Ο Πάνος Γκαργκάνας μίλησε για την πολιτική δύναμη της 8ης Μάρτη στο σήμερα. «Αν δεν υπήρχε το κίνημα metoo στην Αμερική ποτέ δεν θα έφτανε το σκάνδαλο Επστάιν σε καταδίκες και να πάρει τη διάσταση που έχει τώρα που ουσιαστικά απειλεί τον Τραμπ στη δεύτερη θητεία του. Δεν είναι τυπικό ζήτημα η ενότητα εργατών και εργατριών στον χώρο δουλειάς. Είναι ότι για να είναι πολιτικά ανατρεπτικό χρειάζεται να έχει αυτήν την πάλη στην πρώτη γράμμη. Έτσι χτίζεται ένα επαναστατικό εργατικό κίνημα». Η Θένια Ασλανίδη, γιατρός στο Τζάνειο, αναφέρθηκε στην ανταπόκριση από τις εξορμήσεις στο νοσοκομείο της σχετικά με την 8η Μάρτη.