Την Τρίτη 9 Φλεβάρη, την ώρα που η Εργατική Αλληλεγγύη πήγαινε στο τυπογραφείο, γινόταν στο Ρομάντζο η ανοιχτή σύσκεψη για την οργάνωση της 8 Μάρτη μετά από κάλεσμα της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη.

Η φετινή 8 Μάρτη έρχεται να συμπυκνώσει όλους τους αγώνες των γυναικών απέναντι σε ένα σύστημα που κερδίζει στις πλάτες τους και εγκληματεί σε βάρος τους. 

«Η Κίνηση για την Απεργιακή 8 Μάρτη έδωσε μάχες για να γίνει η 8 Μάρτη ξανά Απεργία», γράφει το κάλεσμα της Κίνησης. «Συνδέσαμε την 8 Μάρτη με τον ξεσηκωμό στις 28 Φλεβάρη ενάντια στο έγκλημα των Τεμπών. Συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο. Καλούμε όλα τα σωματεία να οργανώσουν την απεργία στις 27-28 Φλεβάρη και τα συλλαλητήρια στις 8 Μάρτη. Να ξεσηκώσουμε όλους τους εργατικούς χώρους και τις γειτονιές πηγαίνοντας προς τα εκεί. Για να τελειώνουμε με τους Τραμπ και τους Μητσοτάκηδες. Για μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα εγκλήματα του κέρδους και του σεξισμού»

Ήδη, πριν από τη σύσκεψη η ανταπόκριση στο κάλεσμα της Κίνησης είναι εντυπωσιακή. Γυναίκες εργαζόμενες, στα νοσοκομεία, στον ιδιωτικό τομέα, τρανς ακτιβίστριες και φοιτήτριες έστειλαν τα δικά τους μηνύματα, φωτίζοντας τους αγώνες τους σε κάθε εργατικό χώρο, σωματείο και σχολή.

Η φετινή 8 Μάρτη έρχεται μέσα σε ένα κλίμα ακραίας σεξιστικής επίθεσης από τα πάνω, καταδεικνύοντας ότι ο σεξισμός είναι συστημικό πρόβλημα, κι όχι απλώς παραξενιά κάποιων “περιθωριακών” μισογύνηδων αντρών. 

Οι καπιταλιστές και οι κυβερνήσεις τους διαλύουν τις κοινωνικές υπηρεσίες και θέλουν να ρίξουν στις γυναίκες όλο το βάρος της ανατροφής νέων εργατικών χεριών και της συντήρησης της αγίας παραδοσιακής οικογένειας. Από τις 5 νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα, που αναγκάστηκαν να δουλέψουν νύχτα για να φροντίσουν τη μέρα τα παιδιά και τους ηλικιωμένους, μέχρι την επίθεση στο δικαίωμα στην άμβλωση, μέχρι την αποκάλυψη βιασμών cis και trans γυναικών από πλούσιους στα αρχεία του Επστάιν, τα παραδείγματα είναι αμέτρητα.

Η άρχουσα τάξη προσπαθεί να πείσει ότι αυτές που διαλύουν τις γυναικείες κατακτήσεις είναι στην πραγματικότητα οι τρανς, επειδή "σβήνουν" όπως λένε την έννοια της γυναίκας και "τη βιολογική πραγματικότητα του φύλου". Η αλήθεια είναι ότι τους χαλάμε το ζουμί, την ιδέα ότι γυναίκα είναι μόνο ένα άτομο με μήτρα, και ο ρόλος της να γεννά παιδιά. Έτσι, η τρανσφοβική επίθεση γίνεται ακόμα πιο λυσσαλέα, με τους βασικούς παίκτες σε ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και μια σειρά από άλλες χώρες να προσπαθούν να μας διαγράψουν ολοσχερώς, θεσμικά και κοινωνικά. Στην Ελλάδα, πέραν των καθημερινών εγκλημάτων μίσους και διακρίσεων στην εργασία και άλλους τομείς, αντιμετωπίζουμε την ψυχιατρικοποίηση σαν ένα φίλτρο για το δικαίωμά μας στην ιατρική φυλομετάβαση, σε ένα ΕΣΥ που ολοένα και καταρρέει.

Έχουμε να ανοίξουμε μεγάλες μάχες, όπως της θεσμοθέτησης του ICD-11 που εξασφαλίζει εύκολη πρόσβαση χωρίς ψυχιατρικοποίηση, απεργώντας πλάι στους νοσηλευτές, τους εργάτες στην πρόνοια, στην εκπαίδευση και σε πολλά άλλα μέτωπα, που αφορούν τόσο τις τρανς όσο και όλες τις γυναίκες! Γι' αυτό η παρουσία μας στη σύσκεψη και το απεργιακό συλλαλητήριο στις 8 Μάρτη είναι αναγκαία, για να αναδείξουμε όλα αυτά τα ζητήματα, για τη συνέχεια και κλιμάκωση των αγώνων, απέναντι στη ρητορική των από πάνω για "woke" και "δικαιωματισμούς".

Τζωρτζίνα Πράττη,
τρανς ακτιβίστρια

Στις αίθουσες διαλέξεων, τα εργαστήρια και τα συνέδρια των πανεπιστημίων, ο σεξισμός δεν είναι απλώς μεμονωμένα περιστατικά "κακής συμπεριφοράς", αλλά εκδήλωση βαθιά ριζωμένης πατριαρχίας, που διαιωνίζει τις έμφυλες και ταξικές ανισότητες. Σε έναν κόσμο όπου το κεφάλαιο και οι ελίτ ελέγχουν την παρεχόμενη γνώση, οι γυναίκες – ιδίως οι εργαζόμενες και λιγότερο προνομιούχες – αποκλείονται συστηματικά από τα κέντρα εξουσίας. 

Στα ελληνικά πανεπιστήμια, όπως και διεθνώς, οι στατιστικές μιλούν από μόνες τους: οι γυναίκες αποτελούν το 60% των προπτυχιακών φοιτητριών, αλλά μόλις το 20-25% των καθηγητριών σε ανώτερα πόστα (δεδομένα από το Εθνικό Συμβούλιο Έρευνας και Καινοτομίας). Αυτό δεν είναι τυχαίο: είναι αποτέλεσμα νεοφιλελεύθερων πολιτικών που μετατρέπουν τα ΑΕΙ σε επιχειρήσεις, όπου η "αποδοτικότητα" μετριέται με ανδροκρατούμενα κριτήρια.

Ο σεξισμός εκδηλώνεται καθημερινά: σεξουαλική παρενόχληση από καθηγητές-εργοδότες, υποτίμηση του γυναικείου βιώματος στον επιστημονικό χώρο, αναπαραγωγή έμφυλων στερεοτύπων για τη μητρότητα και το χώρο που αφήνει στις εργαζόμενες μητέρες να αναλάβουν θέσεις σε πεδία έρευνας.

Στην έρευνα, οι γυναίκες παίρνουν λιγότερα χρηματοδοτικά προγράμματα – π.χ. στο Horizon Europe, οι γυναίκες ερευνήτριες λαμβάνουν 20% λιγότερα προγράμματα. Και μην ξεχνάμε την ταξική διάσταση: οι γυναίκες από εργατικές τάξεις ή μετανάστριες αντιμετωπίζουν διπλή/τριπλή καταπίεση, ενώ η ακαδημαϊκή ελίτ ευαγγελίζεται την ισότητα για να διατηρήσει την κυριαρχία της.

Χρειάζεται ριζική ανατροπή: φοιτητικά-εργατικά συμβούλια στα ΑΕΙ, δυνατό σωματείο εργαζομένων στην έρευνα, κατάργηση ιεραρχιών, προγράμματα έρευνας βασισμένα στις κοινωνικές ανάγκες. Να γίνουν τα πανεπιστήμια ασφαλείς χώροι εργασίας, μέσα από συλλογικές διεκδικήσεις, κατά της πατριαρχίας και του κεφαλαίου.

Δανάη Σαραντοπούλου,
υποψήφια διδακτόρισσα

Οι φοιτήτριες και οι φοιτητές του ΠΑΔΑ και συγκεκριμένα του τμήματος της κοινωνικής εργασίας βλέπουμε ότι τα στερεότυπα γύρω από το φύλο επηρεάζουν τις επαγγελματικές επιλογές των ατόμων. Το τμήμα της Κοινωνικής Εργασίας αποτελείται κυρίως από φοιτήτριες ενώ τους φοιτητές όταν μπαίνεις σε μια αίθουσα τους μετράς με το χέρι μιας παλάμης.

 Στο τμήμα μας επίσης λόγω της ευαισθητοποίησής του γύρω από τον άνθρωπο ανοίγουν περισσότερο τα ζητήματα γύρω από το φύλο στα μαθήματα, που σημαίνει μεγαλύτερες δυνατότητες συζήτησης και παρέμβασης γύρω από αυτό το ζήτημα. Ήταν πολύ θετικό το ότι ένα σωματείο ριζοσπαστικών κοινωνικών λειτουργών είχε ανεβάσει το πρωτοσέλιδο της αγγλικής εφημερίδας της αδελφής οργάνωσης του ΣΕΚ στο διαδίκτυο για να υπερασπιστούν ότι οι τρανς γυναίκες είναι γυναίκες.

Το τμήμα των μαιών του ΠΑΔΑ ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα για κινητοποίηση έξω από το Υπουργείο Υγείας στις 6 Φλεβάρη, για να μην εγκριθεί το νέο καθηκοντολόγιο που υπονομεύει την μαιευτική οδηγώντας σε μεγαλύτερα ποσοστά αναίτιων καισαρικών και στην περαιτέρω ιδιωτικοποίηση της Υγείας. Αυτή είναι η εικόνα της ριζοσπαστικοποίησης που υπάρχει μέσα στις σχολές μας και θέλουμε να τη φέρουμε στη φετινή σύσκεψη.

Ανυσία Τζονιού,
φοιτήτρια στο ΠΑΔΑ

Η έμμηνος ρύση δεν είναι μία απλή ενόχληση. Για πολλές γυναίκες συνοδεύεται από έντονο πόνο, εξάντληση, ζαλάδες, ημικρανίες και αδυναμία συγκέντρωσης. Παρόλα αυτά η κοινωνία και η εργασία συνεχίζουν να απαιτούν από τις γυναίκες να λειτουργούν σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Η καθιέρωση μίας ημέρας άδειας τον μήνα, την ημέρα της εμμήνου ρύσης δεν είναι προνόμιο. Είναι σεβασμός στην υγεία και την αξιοπρέπεια της γυναίκας. Μία εργαζόμενη που υποφέρει απλά προσπαθεί να αντέξει.

Η αναγνώριση αυτής της ανάγκης είναι ένα βήμα προς μία ανθρώπινη και πιο δίκαιη κοινωνία. Αυτό πετύχαμε μέσα από την πρόσφατη Συλλογική Σύμβαση Εργασίας που υπογράψαμε στην ΤΣΑΜΟΥΡΗΣ ΑΕ. Ήταν αίτημα που διαμορφώθηκε μέσα από τις γενικές συνελεύσεις του σωματείου μας, δώσαμε τη μάχη να οριστεί μία μορφής άδεια για την έμμηνο ρύση και καταφέραμε σαν πρώτο σημαντικό βήμα να κερδίσουμε μία μέρα άδεια.

Επιπλέον, διεκδικήσαμε και κερδίσαμε την κάλυψη εξόδων τεστ ΠΑΠ μία φορά ετησίως. Αυτά τα πετύχαμε μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και το δυνάμωμα του σωματείου μας και είναι ένα παράδειγμα που πρέπει να απλωθεί παντού. Γι' αυτό η σύσκεψη για την απεργιακή 8 Μάρτη έχει ιδιαίτερη σημασία. Για να συζητήσουμε και να απλώσουμε τις διεκδικήσεις μας σε όλους τους χώρους δουλειάς.

Κανέλλα  Χριστοδουλοπούλου,
μέλος ΔΣ Σωματείο Εργαζομένων στην ΤΣΑΜΟΥΡΗΣ ΑΕ

Αθηνά Διαμαντοπούλου,
εργαζόμενη στην Τσαμούρης ΑΕ