Η φετινή 8 Μάρτη έρχεται μέσα σε μία περίοδο κλιμάκωσης των επιθέσεων των από πάνω απέναντι στην εργατική τάξη συνολικά και ιδιαίτερα απέναντι στις γυναίκες της εργατικής τάξης.
Το έγκλημα στο εργοστάσιο Βιολάντα είναι η χειρότερη και η πιο πρόσφατη έκφανση του τι σημαίνει «το κέρδος σκοτώνει». Η Έλενα, η Σταυρούλα, η Βάσω, η Αναστασία και η Αγάπη δούλευαν τη νυχτερινή βάρδια, κακοπληρωμένες, πάνω σε μία βόμβα από προπάνιο με τα αφεντικά να μη νοιάζονται για την ασφάλειά τους. Τον εαυτό τους στη θέση των 5 γυναικών στη Βιολάντα είδαν χιλιάδες γυναίκες της εργατικής τάξης.
Μία από τις βασικές διεκδικήσεις της εργατικής τάξης και ιδιαίτερα των γυναικών από την Παρισινή Κομμούνα και στη συνέχεια στη Ρώσικη Επανάσταση και έπειτα ήταν η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας. Το 1948 καθιερώθηκε η απαγόρευσή της με Διεθνή Σύμβαση και αρκετά χρόνια μετά έγινε νόμος στην Ελλάδα. Το ξήλωμα των κατακτήσεων του εργατικού και του γυναικείου κινήματος που λυσσά να πετύχει η κυβέρνηση είναι στρατηγική επιλογή μέσα σε συνθήκες οικονομικής και πολιτικής κρίσης και κλιμάκωσης των διεθνών ανταγωνισμών που οδηγούν σε ή απειλούν με πόλεμο. Αυτό με λίγα λόγια σημαίνει ότι οι άντρες πρέπει να προσαρμοστούν στις απαιτήσεις της παραγωγής και του πολέμου και οι γυναίκες στις απαιτήσεις της αναπαραγωγής και της παραγωγής και ακόμη και του πολέμου.
Η κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών σημαίνει άνοδο των πολεμικών δαπανών και μείωση των δαπανών για το κράτος πρόνοιας. Λίγες μέρες πριν, η Εφημερίδα των Συντακτών κυκλοφόρησε με πρωτοσέλιδο «Ομολογία σκληρής λιτότητας», με 6 υπουργούς της κυβέρνησης να παραδέχονται το «μαχαίρι» στις δαπάνες για την περίοδο 2026-2029 με τις περικοπές επίσημα να φτάνουν τα 3,3 δισεκατομμύρια. Δεν είναι δύσκολο να σκεφτούμε σε ποιων τις πλάτες θα πέσουν οι νέες περικοπές γιατί το βλέπουμε καθημερινά. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης σηκώνουν τα βάρη των υποστελεχωμένων και παραμελημένων δομών του συστήματος. Τα ίδια βάρη σήκωναν οι εργάτριες στη Βιολάντα που μετά τη νυχτερινή βάρδια είχαν να πάνε σπίτι, να κοιμηθούν μία ώρα στον καναπέ και να φροντίσουν τα παιδιά.
Ενώ έχουν να επιτελέσουν αυτόν τον ρόλο, οι ίδιες είναι και το κομμάτι που είναι το πιο ευάλωτο σε αυτές τις επιθέσεις. Στον χώρο της Υγείας, η επίθεση των νέων οργανισμών με στόχο τις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα κλινικών, τμημάτων, ακόμη και νοσοκομείων, σημαίνει ότι χιλιάδες γυναίκες εργαζόμενες φορτώνονται με διπλοβάρδιες και οφειλόμενα ρεπό αλλά και το ότι χιλιάδες χρήστριες νοσοκομείων πηγαίνουν σε ένα νοσοκομείο και δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν από αυτό. Το νοσοκομείο Έλενα Βενιζέλου, το μεγαλύτερο γυναικολογικό νοσοκομείο της χώρας, αντιμετώπισε τη μείωση του προϋπολογισμού του κατά 1 εκατομμύριο ευρώ. Αυτό σήμανε τη διάλυση του ακτινολογικού τμήματος, του Ογκολογικού και της αιμοδοσίας ενώ στο στόχαστρο έχει μπει και το Κέντρο Μαστού.
Επίθεση στις εκτρώσεις
Η επίθεση στο Έλενα είναι ένα από τα εκατοντάδες παραδείγματα των σεξιστικών επιθέσεων αυτής της κυβέρνησης. Πρόσφατα ήρθε στην επιφάνεια ένα αποκαλυπτικό δημοσίευμα για 46 νοσοκομεία της περιφέρειας της Ελλάδας που αρνούνται να κάνουν έκτρωση. Η ανάγνωση του δημοσιεύματος έχει δύο σκέλη. Το πρώτο είναι ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν έκτρωση γιατί τα δημόσια νοσοκομεία είναι τόσο διαλυμένα που είτε δεν υπάρχουν γυναικολογικές κλινικές ή γίνεται προσπάθεια συγχώνευσής τους και παράλληλη προσπάθεια εισόδου του ιδιωτικού τομέα σε αυτά. Έτσι, μία γυναίκα μπορεί να πάρει τηλέφωνο να ρωτήσει αν μπορεί να κάνει έκτρωση, να λάβει αρνητική απάντηση με αποτέλεσμα να στραφεί για να εξυπηρετηθεί στον ιδιωτικό τομέα. Για τις φτώχες γυναίκες της εργατικής τάξης έκτρωση σημαίνει 300 μέχρι 1000 ευρώ και τεράστια έξοδα μετακίνησης και διαμονής ιδιαίτερα αν μένει στην επαρχία.
Το δεύτερο σκέλος της επίθεσης είναι το ιδεολογικό. Η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην έκτρωση άρχισε να εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στον δημόσιο λόγο από την αρχή της διακυβέρνησης της ΝΔ. Ήταν η καμπάνια για το αγέννητο παιδί με αφίσες στο Μετρό, οι εκδηλώσεις με το παπαδαριό, οι ψήφοι ευρωβουλευτών της ΝΔ σε αντιδραστικά ψηφίσματα δήθεν «υπέρ της ζωής». Η απάντηση σε αυτήν την επίθεση είναι ότι καλύτερα θα έκανε να ενδιαφερόταν για το γεννημένο παιδί γιατί οι περικοπές και οι ελλείψεις σε σχολεία και δομές δείχνουν τις επίθέσεις στα παιδιά και στις γυναίκες. Και δεν είναι μόνο οι περικοπές και οι ελλείψεις. Η υπόθεση του παιδοβιαστή Μίχου στον Κολωνό έδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο τη σαπίλα τους. Ο κομματάρχης της Νέας Δημοκρατίας βίαζε κατ' εξακολούθηση ένα δωδεκάχρονο παιδί και ο ίδιος εμπλεκόταν και σε κυκλώματα με οίκους ανοχής.
Σεξιστές-βιαστές-δολοφόνοι
Γι' αυτό όταν μιλάμε για σεξιστές, βιαστές, παιδοβιαστές και δολοφόνους της Νέας Δημοκρατίας οι χαρακτηρισμοί ίσως δεν είναι αρκετοί. Αν κάποιος σκεφτεί τον κατάλογο των επιθέσεων στα 6 χρόνια διακυβέρνησης είναι ατελειώτος. Οι γυναικοκτονίες, η Κυριακή Γρίβα που δολοφονήθηκε γιατί ο μπάτσος της απάντησε «το περιπολικό δεν είναι ταξί», ο Βαρτζόπουλος, που διέλυσε την ψυχική Υγεία και τα κέντρα απεξάρτησης, δήλωσε ότι οι γυναικοκτονίες έχουν βιολογική βάση γιατί ο άντρας είναι κυνηγός. Ακολούθησαν οι μετέπειτα δηλώσεις ότι «τα φύλα είναι δύο» όπως έλεγε ο Τραμπ και αναμασούσε ο Μητσοτάκης.
Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι σάρκα από τη σάρκα του Τραμπ και του Επστάιν. Το σκάνδαλο Επστάιν συγκλόνισε τις ΗΠΑ και όλον τον πλανήτη, την ίδια ώρα που η Αμερική συγκλονιζόταν από τις μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στην ICE και τις δολοφονίες της Έλεν Γκουντ και του Άλεξ Πρέτι. Κάθε μέρα βγαίνουν αποκαλύψεις που σοκάρουν, για βιασμούς ανηλίκων γυναικών και παιδιών. Εμετικές είναι οι εικόνες αυτού του σκανδάλου. Ο Έπσταϊν έκανε μπίζνες και πάρταρε με τραπεζίτες όπως της JPMorgan, της Barclays και της Deutsche Bank, με τον Τραμπ, με πρίγκιπες, με τον Έλον Μασκ, με όλη την άρχουσα τάξη. Ο Επστάιν είναι το πρόσωπο του συστήματος, είναι το ίδιο το σύστημα.
Πώς έφτασαν να γίνονται οι αποκαλύψεις που αυτή τη στιγμή απειλούν τον Τραμπ στη δεύτερη του θητεία; Η απάντηση βρίσκεται στη δύναμη της εργατικής τάξης. Οι γυναίκες που τον κατήγγειλαν μπόρεσαν να το κάνουν γιατί προηγήθηκε το κίνημα metoo που σάρωσε τα πάντα από την Αμερική ως την Ελλάδα. Το κίνημα αυτό έχει τις απαρχές του στο 2006 με τις καταγγελίες για τους βιασμούς μαύρων γυναικών στις ΗΠΑ. Στην Ελλάδα, είχε ως αποτέλεσμα να καταδικάζονται παράγοντες της βιομηχανίας του θεάματος, γιατί γυναίκες βρήκαν την δύναμη να καταγγείλουν τους βιασμούς στο σωματείο τους, το σωματείο να μπαίνει μπροστά, να τις υπερασπίζεται και να επιβάλλει την καταδίκη. Αν κάτι πρέπει να κρατήσουμε από το σκάνδαλο Επστάιν, είναι το πόσο σάπιοι είναι οι από πάνω, αλλά και ότι η δύναμη για την ανατροπή τους βρίσκεται στους αγώνες της εργατικής τάξης με τις γυναίκες μπροστά.
Η 8 Μάρτη φέτος έρχεται λίγες ημέρες μετά το απεργιακό διήμερο στις 27 και 28 Φλεβάρη στα τρία χρόνια από το έγκλημα των Τεμπών. Η μάχη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, που τα βάρη πέφτουν στις πλάτες των γυναικών είναι μάχη για όλη την εργατική τάξη. Η μάχη για δημόσια δωρεάν Υγεία και Παιδεία, για ασφάλεια στους χώρους δουλειάς, για παιδικούς σταθμούς και δομές είναι μάχη για όλη την εργατική τάξη. Η μάχη απέναντι σε αυτό το σύστημα που τα κάνει όλα κέρδος και την εργατική τάξη βορά για τα κανόνια και τις βόμβες επίσης. Έτσι, η 8 Μάρτη είναι μέρα που συμπυκνώνει όλες τις διεκδικήσεις της τάξης μας. Οι επαναστάτριες στη Γερμανία το 1910 αποφάσισαν ότι είναι μέρα αγώνα και διεκδίκησης. Από τότε μέχρι σήμερα οι κατακτήσεις είναι τεράστιες αλλά ο δρόμος για την ανατροπή του συστήματος είναι ακόμη μπροστά μας.
Κάθε 8η Μάρτη είναι συγκλονιστική. Το 2023 ήταν η προκηρυγμένη απεργία για την Ημέρα της Γυναίκας η οποία έδωσε ώθηση για να είναι τεράστια τα απεργιακά συλλαλητήρια αμέσως μετά το έγκλημα των Τεμπών. Το 2024 γυναίκες, εργάτες και φοιτητές πολιορκούσαν για ώρες το κέντρο της Αθήνας την ίδια ώρα που ψηφιζόταν ο νόμος για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Το 2025 η 8 Μάρτη ήταν αφιερωμένη στην Παλαιστίνια γυναίκα και στους αγώνες της, αμέσως μετά τα εκατομμύρια που κατέβηκαν στους δρόμους για τα Τέμπη. Τώρα είναι ο επόμενος σταθμός μετά τον ξεσηκωμό για το έγκλημα στα Τέμπη, μετά την απόφαση στη δίκη της Χρυσής Αυγής. Και θα είναι βήμα για εργάτριες και εργάτες, φοιτήτριες και φοιτητές, για αγρότισσες και αγρότες, μετανάστριες και μετανάστες, για όλους, όλες, όλα για να φτάσουμε στην ανατροπή του συστήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης.