Το Σάββατο 14 Ιούλη θα γίνει το φεστιβάλ των μαθητών Anticapitalista στη Νομική Αθήνας με συζητήσεις και συναυλίες. Είναι μια πρωτοβουλία που έρχεται μετά από μια δύσκολη χρονιά για όλους τους μαθητές. Οι ελλείψεις καθηγητών, οι περικοπές σε λειτουργικά έξοδα, η παντελής έλλειψη βιβλίων για πολλούς μήνες και τέλος το καθιερωμένο μαρτύριο των Πανελλαδικών Εξετάσεων.
Οι μαθητές Anticapitalista επιμένουν να δίνουν τη μάχη σε συντονισμό μαζί με τους καθηγητές τους και τους υπόλοιπους εργαζόμενους για αυτό και τα θέματα του μονοήμερου φεστιβάλ επιδιώκουν να δώσουν αυτή την κατεύθυνση σε όσους το παρακολουθήσουν.
Το Μνημόνιο και οι καταστροφικές πολιτικές που ακολούθησαν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και αποδεικνύεται από τις πρώτες μέρες ότι θα ακολουθήσει η συγκυβέρνηση Σαμαρά έφεραν την εκπαίδευση σε πολύ άσχημη κατάσταση.
Όπως και σε όλες τις χώρες που επεμβαίνει το ΔΝΤ (αλλά και η Ευρωπαϊκή Ένωση), η δημόσια παιδεία είναι από τους πρώτους στόχους. Οι συγχωνεύσεις, οι καταργήσεις οργανικών θέσεων με τον υποβιβασμό σχολείων, οι περικοπές στη χρηματοδότηση ήταν τα τελευταία δύο χρόνια πολύ περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη χρονιά.
Ταυτόχρονα, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις των εργαζόμενων έφεραν πολλές οικογένειες στο σημείο να μην μπορούν να ανταποκριθούν στα έξοδα για φροντιστήρια είτε για τα μαθήματα του σχολείου, είτε για ξένες γλώσσες.
Οι εξετάσεις επιβεβαίωσαν για μια ακόμα φορά το ρόλο τους: ένα «κλαδευτήρι» χιλιάδων μαθητών. Πολλά από τα θέματα ήταν μόνο για όσους μπορούσαν να είχαν φροντιστηριακή προετοιμασία. Το 1/3 από τους μαθητές πανελλαδικά δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τα 10 χιλιάδες μόρια που θεωρούνται η βάση.
Όπως δείχνουν τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει ο εκπαιδευτικός-ερευνητής, Χρήστος Κάτσικας οι μαθητές που δεν τα καταφέρνουν δεν είναι τυχαίο ότι προέρχονται από εργατογειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά ή περιοχές της υπαίθρου. Οι ταξικοί φραγμοί είναι πιο μεγάλοι από ποτέ για την είσοδο στα Πανεπιστήμια και στα ΑΕΙ.
Άλλο ένα στοιχείο που δεν πρέπει να ξεχνάμε είναι τα παιδιά που δεν παίρνουν μέρος στις εξετάσεις. 7 με 8 χιλιάδες μαθητές δεν φτάνουν ποτέ σε αυτό το σημείο καθώς δεν τελειώνουν το σχολείο εξαιτίας της ανάγκης να βρουν δουλειά ή να βοηθήσουν τους γονείς τους στην εργασία τους. Χαρακτηριστικά τα παραδείγματα της Περιφέρειας, ειδικά στις αγροτικές περιοχές.
Επίσης, ακόμα και μαθητές που πέρασαν σε Πανεπιστήμια ή ΤΕΙ αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες να παρακολουθήσουν τα μαθήματα τους λόγω απόστασης. Ιδιαίτερα δύσκολη έχει γίνει η διαμονή σε άλλη πόλη από αυτή της οικογένειας τους. Την ίδια στιγμή, όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις ακόμα και πριν από τα Μνημόνια είχαν στόχο την κατάργηση της δωρεάν σίτισης και στέγασης.
Η κρίση του καπιταλισμού φέρνει το σύστημα στο σημείο να αμφισβητεί κατακτήσεις δεκαετιών όσον αφορά την δημόσια εκπαίδευση. Αυτά τα ζητήματα θα απασχολήσουν την πρώτη συζήτηση του μονοήμερου των Anticapitalista.
Υπάρχει όμως εναλλακτική λύση πέρα από την βαρβαρότητα του συστήματος που βάζει πάνω από τους μαθητές και τα σχολεία τους την αποπληρωμή του χρέους για τους τραπεζίτες και τους καπιταλιστές;
Οι μαθητές Anticapitalista είναι το κομμάτι των μαθητών που οργανώνει την αντίσταση στο σχολείο του Μνημονίου με επαναστατική προοπτική. Η συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς και τους υπόλοιπους εργαζόμενους των σχολείων είναι προτεραιότητα.
Πρωτοβουλίες
Οι Anticapitalista συμμετείχαν οργανωμένα σε κάθε μία από τις Πανεργατικές Απεργίες του προηγούμενου διαστήματος, ενώ πήραν μέρος στις τοπικές πρωτοβουλίες ενάντια στις συγχωνεύσεις και τα κλεισίματα.
Η στρατηγική αυτή είναι κομμάτι της επαναστατικής παράδοσης. Από την εποχή της Παρισινής Κομμούνας μέχρι τη Ρώσικη Επανάσταση και το Μάη του ’68, η εκπαίδευση ήταν κεντρικό ζήτημα. Να περάσει ο έλεγχος σε αυτούς που συμμετέχουν στις εργασίες του σχολείου από τους μαθητές μέχρι τις καθαρίστριες, να μην υπάρχουν ταξικά εμπόδια, να απελευθερωθεί η γνώση από το βραχνά των εξετάσεων, να υπάρχει άμεση σχέση της εκπαίδευσης με τις κοινωνικές ανάγκες.
Για να γίνουν όλα αυτά πράξη, χρειάζεται η ριζική αλλαγή της κοινωνίας, η ανατροπή του καπιταλισμού με επανάσταση. Το δεύτερο θέμα του Μονοήμερου «Για ποια κοινωνία παλεύουμε» θα δώσει απαντήσεις για όλα τα παραπάνω.
Στην τρίτη και τελευταία συζήτηση στο επίκεντρο θα βρεθεί η πάλη ενάντια στην καταπίεση, το θέμα είναι «Όχι στον φασισμό, το ρατσισμό και την ομοφοβία». Η άνοδος της Χρυσής Αυγής, οι ρατσιστικές επιθέσεις που τακτικά οργανώνουν και η προσπάθεια των ναζιστών να στρατολογήσουν μαθητές στα σχολεία είναι μάχες στις οποίες οι Anticapitalista έχουν συμμετέχει και θα πάρουν ενωτικές πρωτοβουλίες για τη συνέχεια.
Τον τελευταίο καιρό δύο πρωτοβουλίες που συμμετείχαν μαζικά μαθητές έδειξαν το δρόμο για το πώς αντιμετωπίζεται η φασιστική απειλή. Οι αντιφασιστικές διαδηλώσεις και συναυλίες που οργανώθηκαν στην Καλλιθέα (με την ενεργή συμμετοχή της τοπικής ΕΛΜΕ) και στου Ζωγράφου αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση. Μαθητές που πρωταγωνίστησαν σε αυτές τις κινητοποιήσεις, θα συμμετέχουν στο φεστιβάλ.
Το μονοήμερο θα κλείσει με μουσικές και τραγούδια από μαθητικά συγκροτήματα. Μέχρι τώρα έχουν δηλώσει συμμετοχή οι: Ιndiana, Emily, Τρύπιες Πελότες, Lordos, Μasta Φιλ, Δοκιμαστής, Άψυχος, Άλφα Πέντε.
“Να πάρουμε επιχειρήματα”
Η μουσική επηρεάζει όπως ξέρουμε τους νέους. Αν ένα τραγούδι έχει αξιόλογο πολιτικό στίχο μπορεί να προσελκύσει πολύ κόσμο και να κάνει τον κόσμο να σκεφτεί με αριστερό τρόπο. Ένα επαναστατικό τραγούδι κάνει τους ανθρώπους αριστερούς. Εγώ παίζω ραπ μουσική, στο φεστιβάλ θα διαλέξω να παίξω αντιπολεμικά και αντιρατσιστικά κομμάτια. Από τα παιδιά που τους έχουμε μιλήσει για το μονοήμερο πολλοί «ψήνονται» για τις συναυλίες, αλλά και πολλοί θέλουν να έρθουν στις συζητήσεις. Θέλουν να ακούσουν, να πάρουν επιχειρήματα για τις συζητήσεις που ανοίγουν στο σχολείο.
Λούκας Χμιελέβσκι, Lordos
“Ενάντια στη βία και την ομοφοβία”
Eπέλεξα να συμμετέχω στο φεστιβάλ γιατί συμφωνώ με την προσπάθεια των παιδιών από τους Anticapitalista. Κυρίως επειδή είμαι ενάντια στη βία και την ομοφοβία. Έχω ετοιμάσει 6 ροκ κομμάτια για να τραγουδήσω.
Emily
“Μάχη ενάντια στους φασίστες”
Μέσα σε όλη την τελευταία περίοδο και από τη στιγμή που ξεκίνησε η επίθεση με το «Νέο Σχολείο», το σχολείο του Μνημονίου έχουν ξεσπάσει μια σειρά αντιστάσεις στα σχολεία τόσο από τους μαθητές όσο και από τους καθηγητές. Έχει εμφανιστεί μια ριζοσπαστικοποίηση που εκφράστηκε με τις καταλήψεις των σχολείων το περασμένο Φθινόπωρο, με τις κινητοποιήσεις των ΕΛΜΕ ενάντια στις συγχωνεύσεις, με τη συμμετοχή των μαθητών οργανωμένα ή ατομικά στις Πανεργατικές Απεργίες.
Αυτή την κουβέντα θα κάνουμε και στο μονοήμερο. Πως φτάσαμε μέχρι εδώ και πως μπορεί το μαθητικό κίνημα να είναι προετοιμασμένο για τις μάχες που έρχονται. Μαζί θα συζητήσουμε για ποια κοινωνία παλεύουμε και για τη μάχη ενάντια στους φασίστες που θα επιχειρήσουν τώρα ακόμα περισσότερο να διασπάσουν τους μαθητές σε ντόπιους και μετανάστες και να συγκροτήσουν συμμορίες στα σχολεία.
Ορέστης Ηλίας, σπουδαστής
• Ο Ορέστης θα είναι ο εισηγητής στη συζήτηση «Καπιταλισμός και εκπαίδευση», η Έλλη Πανταζοπούλου, φοιτήτρια Οικονομικού θα μιλήσει «Για ποια κοινωνία παλεύουμε» και η Αλεξάνδρα Μαρτίνη, φοιτήτρια Καλών Τεχνών θα εισηγηθεί το θέμα «Η πάλη ενάντια στην καταπίεση-Όχι στο φασισμό, τον ρατσισμό και την ομοφοβία».
Παρέμβαση στο Schoolwave
Το Σάββατο 7/7 κάναμε παρέμβαση στο φεστιβάλ Schoolwave που γινόταν στο Θέατρο Βράχων στο Βύρωνα. Πήγε πολύ καλά. Είχαμε στήσει τραπεζάκι με αφίσες για το Μονοήμερο των Anticapitalista, αυτοκόλλητα της ΚΕΕΡΦΑ, προκήρυξη και την Εργατική Αλληλεγγύη. Πολλοί έπαιρναν αυτοκόλλητα, τα φορούσαν και συζητούσαμε. Κάποιοι μαθητές είχαν φοβηθεί όμως γιατί φασίστες είχαν χτυπήσει κάποιους στο Βύρωνα την προηγούμενη μέρα.
Συζητήσαμε και για αυτό, αλλά και για τις συζητήσεις και τις συναυλίες του Μονοήμερου. Ενδιαφέρουσα τους φαινόταν η συζήτηση για τον καπιταλισμό και την εκπαίδευση. Την Τρίτη πριν από το μονοήμερο θα οργανώσουμε μάζεμα στα Νότια για να οργανώσουμε το φεστιβάλ. Θα δούμε ποιοι μπορούν να βοηθήσουν και πόσους περιμένουμε για το Σάββατο.
Νεφέλη Πετρούτσου