Ο Πάνος Γκαργκάνας, έβαλε το κλίμα της εποχής, έναν αναβρασμό που αγκάλιαζε όλο τον πλανήτη, από τη Μέση Ανατολή μέχρι τις ΗΠΑ, και από την Νότια Αφρική μέχρι το Λονδίνο. Τόνισε ότι η κίνηση της εργατικής τάξης μετέδωσε το μήνυμα της αντίστασης παντού. Στη συζήτηση που ακολούθησε έγινε όλη η σύνδεση με τους αγώνες του σήμερα, τις μάχες ενάντια στα μνημόνια, το ρατσισμό και τον πόλεμο, αλλά και την αξία της συζήτησης για την αριστερά.

Ο Κώστας Πίττας μίλησε για την ήττα των ιμπεριαλιστών στην Αίγυπτο, για τα αντιιμπεριαλιστικά κινήματα που συσπείρωσαν ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις και την εξάπλωσή τους διεθνώς. Τονίστηκε ότι η αριστερά της εποχής απέκτησε τεράστια δύναμη σε μια σειρά περιοχές (Αίγυπτος, Ιράκ, Αλγερία), απέναντι σε αντιλήψεις που υποτιμούν τις δυνατότητες του αραβικού πεζοδρομίου σήμερα. Η Φύλλια Πολίτη έκανε τη σύνδεση με τις μάχες του σήμερα ενάντια στις συμμαχίες της κυβέρνησης με Ισραήλ και Αίγυπτο, επισημαίνοντας ότι θα πρέπει να πάρουμε το παράδειγμα από τα αντιπολεμικά συλλαλητήρια του 56΄.

Ο Λέανδρος Μπόλαρης, στη συζήτηση για την εργατική επανάσταση στην Ουγγαρία, άνοιξε τον προβληματισμό για το τί είναι ο σοσιαλισμός και ποιός τον χτίζει. Ο Φρέντυ που πήρε πρώτος το λόγο είπε: “έρχομαι από την Αλβανία που έζησε τα ψέμματα του καθεστώτος για να δικαιολογήσουν την καταστολή της ουγγρικής επανάστασης. Ο κόσμος στη χώρα μου έβλεπε πως η κατάσταση που επικρατούσε ήταν η ίδια με την Ουγγαρία- εκμετάλλευση και εξαθλίωση. Αργότερα καταλάβαμε πως η ουγγρική ήταν μια γνήσια επανάσταση”. Από πολλές τοποθετήσεις πρόβαλε η ανάγκη να απλωθούν οι συζητήσεις για εκείνες τις εμπειρίες σε όλα τα κομμάτια της αριστεράς. Κόντρα στις λογικές του “σοσιαλισμού από τα πάνω”, που εκδοχές του στηρίζει τόσο η σταλινική παράδοση όσο και το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού, να αναδείξουμε πως μόνη απάντηση στην κρίση του καπιταλισμού αποτελεί η δράση της εργατικής τάξης και η εργατική επανάσταση.

Η Μαρία Στύλλου στη συζήτηση με θέμα “Αριστερά: 60 χρόνια αγώνες”, αναφερόμενη στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στον ανασχηματισμό, ανέδειξε την κύρια αντίφαση του ρεφορμισμού: έχει ανάγκη στήριξης από την εργατική τάξη, αλλά συνεχίζει την πολιτική της άρχουσας τάξης, με επιλογές που σήμερα είναι πιο δεξιές από ποτέ. Η εισήγηση περιέγραψε χαμένες ευκαιρίες της αριστεράς (ΕΔΑ) να εκμεταλλευτεί τις δυνατότητες που άνοιγε η δράση του κόσμου ήδη από το 1956. 

Ο Γιάννης, νοσοκομειακός, συνδέοντας με τη σημερινή εμπειρία στην Υγεία τόνισε ότι τα μνημόνια θα τα τσακίσουμε με τους αγώνες μας. Μίλησε για τη σημασία της παρέμβασης της επαναστατικής αριστεράς και σε αυτό το μέτωπο. Ο Μπάμπης, έβαλε τη διαφορά με το τότε, που η αστική τάξη βρισκόταν στην κορύφωση της ανάπτυξης που ακολούθησε τον Β’΄Π.Π, με το σήμερα, που οι άρχουσες τάξεις αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση. 

Ευκλείδης Μακρόγλου

Η εισήγηση άνοιξε τη συζήτηση με το πανόραμα των εξελίξεων του 1956: το αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που ξέσπασε με αφορμή την επέμβαση των Αγγλογάλλων στο Σουέζ, το κίνημα των μαύρων στις ΗΠΑ, την εργατική επανάσταση της Ουγγαρίας, την άνοδο της ΕΔΑ στην Ελλάδα.

Στη συνέχεια ακολούθησαν τοποθετήσεις μέσα από τις οποίες φάνηκε η σημασία της πάλης για το σοσιαλισμό από τα κάτω και ότι αυτή η πάλη είναι που διαχωρίζει την αριστερά. Ήταν μία ημέρα γεμάτη κινητοποιήσεις στην πόλη της Πάτρας και η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από το ότι και σήμερα υπάρχει ένα κίνημα που αντιστέκεται απέναντι στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Χρειάζεται μια επαναστατική αριστερά που να οργανώσει αυτό το κίνημα.

Τέθηκε επίσης ο προβληματισμός για την εργατική τάξη και το αν συρρικνώνεται, όπως ακούγεται από κομμάτια της αριστεράς, αλλά και το τι ρόλο θα παίξει η διεθνής στήριξη στην αντίσταση σε αυτά που γίνονται εδώ.

Τέλος, ένας σύντροφος παρατήρησε ότι οι κινητοποιήσεις της 3/11 θύμιζαν τις διαδηλώσεις στη Γένοβα, στην οργάνωση και τον τόνο: η συζήτηση για τους προηγούμενους αγώνες δεν είναι θεωρητική, είμαστε σε μια περίοδο που οι εμπειρίες αυτές ξαναβγαίνουν μπροστά και τροφοδοτούν την αντικαπιταλιστική Αριστερά.

Νεκτάριος Χάινταρ 

Πολύ χρήσιμη και διεξοδική συζήτηση για τη δυναμική της εργατικής τάξης έγινε στο μονοήμερο που οργάνωσε το περιοδικό «Σοσιαλισμός από τα Κάτω» στις 6/11 για την εμπειρία του 1956 και τη σημασία της σήμερα. Στις συζητήσεις με θέματα «Σουέζ, η ήττα των ιμπεριαλιστών στη Μ.Ανατολή» και «Ουγγαρία, εργάτες ενάντια στον κρατικό καπιταλισμό», συμμετείχαν αγωνιστές που δουλεύουμε μαζί στο κίνημα, μαθητές, εργαζόμενοι/ες, συνταξιούχοι και σχεδόν όλοι/ες που παρακολούθησαν τις εισηγήσεις, συνεισέφεραν με ερωτήσεις και τοποθετήσεις.

Το ενδιαφέρον ενός κόσμου να ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα φάνηκε, εκτός από τη συμμετοχή στην κουβέντα και στο ότι προμηθεύτηκαν αντίτυπα των βιβλίων «Κρίση στην ΕΕ και αντικαπιταλιστική εναλλακτική» και «Κρατικός καπιταλισμός». 

Η σπουδαιότητα της κουβέντας για το Σουέζ βρίσκεται στο ότι και σήμερα έχουμε μια σειρά ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Μ.Ανατολή, πλέον και με τη διάσταση του προσφυγικού, έχουμε ανθρώπους που έχουν ζήσει την επανάσταση αλλά και τον πόλεμο. Στο ερώτημα «ποιός μπορεί να δώσει λύση» γίνεται φανερό και από την ιστορική αλλά και από τη σημερινή εμπειρία ότι η απάντηση δεν είναι άλλη από τους εργάτες που αντιστέκονται, σε Ανατολή και Δύση.

Στην κουβέντα για την Ουγγαρία άνοιξαν τα ερωτήματα περί του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού». Γιατί κατέρρευσαν τα καθεστώτα αυτά; Οι απαντήσεις ξεκαθάρισαν το ζήτημα του κρατικού καπιταλισμού: μια καθαρά ταξική κοινωνία με άρχουσα τάξη τη γραφειοκρατία και εκμεταλλευόμενη τάξη την εργατική. 

Συνολικά ήταν μια πολύτιμη εκδήλωση που πέτυχε να προβληματίσει σχετικά με το πώς αλλάζουν από τα κάτω τα πράγματα, καθώς και ότι όταν δεν υπάρχει επαναστατικό κόμμα η κίνηση της τάξης δεν μπορεί να ξετυλίξει όλη τη δυναμική της. Είναι ζητήματα που η αστική προπαγάνδα τα συσκοτίζει αλλά και κομμάτια της αριστεράς αποφεύγουν να τα συζητήσουν.

Βάσω Αλεξοπούλου

Εκδηλώσεις στις Σχολές

Ουγγαρία 1956 εργατική επανάσταση ενάντια στον κρατικό καπιταλισμό