Εκδήλωση με θέμα “Ευρωπαϊκή Ένωση και κρίση” πραγματοποίησε την Παρασκευή 4 Νοέμβρη η Πρωτοβουλία Αγώνα για την Αποδέσμευση από την ΕΕ-ΔιΕΕξοδος. Η εκδήλωση έγινε στην ΑΣΟΕΕ και ομιλητές ήταν ο Σταύρος Μαρουδέας, καθηγητής πολιτικής οικονομίας στο πανεπιστήμιο Μακεδονίας και ο Άρης Χατζηστεφάνου, δημοσιογράφος.
Ο Α. Χατζηστεφάνου, ξεκινώντας από την πρόσφατη απόφαση των δικαστών στην Βρετανία για ανατροπή του BREXIT και με αφορμή και το τελευταίο ντοκιμαντέρ του “This is not a coup” στάθηκε στην αντιδημοκρατική φύση της ΕΕ που ανατρέπει δημοψηφίσματα όπως και στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 2015. Εξήγησε ότι πρόκειται για προβλεπόμενη εξέλιξη μέσα από τις αντιδημοκρατικές αποφάσεις που έχουν ψηφιστεί τα τελευταία χρόνια. Ενδεικτικά αναφέρθηκε στην ΕΚΤ και τον τρόπο λειτουργίας της περιγράφοντάς την ως “το βασικό εργαλείο της επίθεσης των ελίτ”.
Συνεχίζοντας ο Σ. Μαρουδέας προσπάθησε να εξηγήσει τις αιτίες της κρίσης στην ΕΕ μέσα από μια αναδρομή των διαφόρων φάσεων και κρίσεών της από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα. Εξήγησε ότι η ρίζα και της σημερινής κρίσης είναι η πτώση της κερδοφορίας που έχει ως επακόλουθο την κρίση χρέους και όχι το αντίθετο. Έκανε κριτική στις απόψεις του “αριστερού ευρωσκεπτικισμού” λέγοντας ότι δεν πρέπει να μένουμε σε μεσοβέζικες προτάσεις εξόδου από το ευρώ χωρίς συνολική ρήξη με την ΕΕ όπως έκανε παλιότερα ο ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα η ΛΑΕ.
Ακολούθησαν ερωτήσεις και παρεμβάσεις. Ο Θ. Βουρεκάς μίλησε για τον αντιδημοκρατικό ρόλο της ΕΕ και έκανε κριτική στις απόψεις που υποστηρίζουν ότι η έξοδος από την ΕΕ “συνιστά εθνική αναδίπλωση”. Ο Κ. Πίττας τόνισε ότι η κρίση της ΕΕ είναι και πολιτική εκτός από οικονομική, αποτέλεσμα ενός κινήματος που συγκρούεται με τις πολιτικές λιτότητας αλλά και τη ρατσιστική Ευρώπη-Φρούριο. Θύμισε το ρόλο που έπαιξε η αριστερά και ιδιαίτερα τα κομμάτια της αντικαπιταλιστικής αριστεράς από το πρώτο δημοψήφισμα στη Γαλλία ενάντια στο Ευρωσύνταγμα το 2005 μέχρι το κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, τον πόλεμο και το προσφυγικό σήμερα και κατέληξε ότι στην Ελλάδα, που η αντικαπιταλιστική αριστερά είναι ακόμα πιο δυνατή, οι προκλήσεις αλλά και οι δυνατότητες είναι μεγαλύτερες.