Γενική συνέλευση πραγματοποίησε το Σάββατο 31 Μάρτη στην ΕΣΗΕΑ η Ένωση Συντακτών Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου (ΕΣΠΗΤ). Εκατοντάδες μέλη της Ένωσης συμμετείχαν στη διαδικασία και τη συζήτηση που άνοιξε για τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κλάδος των εργαζόμενων ΜΜΕ με τα κλεισίματα, τις απολύσεις, την μαύρη και ανασφάλιστη εργασία και τελευταία την μνημονιακή επίθεση στο ασφαλιστικό.

Δεν ήταν λίγες οι φωνές που επέκριναν την ηγεσία της Ένωσης για την αδράνειά της σε όλα αυτά τα μέτωπα και ιδιαίτερα για την συναίνεσή της, μαζί με τις ηγεσίες σε ΕΣΗΕΑ και ΠΟΕΣΥ, στην κατάργηση του αγγελιόσημου (εργοδοτική εισφορά από τα διαφημιστικά έσοδα για περίθαλψη και ασφάλιση), καθώς και στο ξεπούλημα του ΕΔΟΕΑΠ με βάση το σχέδιο κυβέρνησης και εργοδοτών. Οι πανηγυρισμοί της ηγεσίας ότι και τα μέλη της ΕΣΠΗΤ (μαζί με μέλη άλλων Ενώσεων του κλάδου που πριν ασφαλίζονταν σε άλλους φορείς) εντάσσονται πλέον στον “νέο” ΕΔΟΕΑΠ δεν μπορούν να πείσουν, όχι μόνο γιατί αυτό γίνεται με αυξημένες εισφορές για τους εργαζόμενους και μειωμένες για τους εργοδότες (που έχουν μάλιστα το δικαίωμα να ασκήσουν βέτο για το αν και πόσο θα πληρώνουν, ανάλογα με το αν “βγαίνουν” ή όχι) αλλά και γιατί μεγάλα κομμάτια εργαζόμενων με “μπλοκάκια”, ανέργων και συνταξιούχων μένουν εκτός.

Η Αριστερή Πρωτοβουλία για την Ανατροπή, η παράταξη της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στην Ένωση, ανέδειξε αυτές τις πλευρές τονίζοντας την ανάγκη οργάνωσης και πίεσης από τα κάτω για αγωνιστική απάντηση, μαζί με όλους τους εργαζόμενους του κλάδου, στις επιθέσεις. Εκεί βρίσκεται η απάντηση και στο ερώτημα για το αν πρέπει ή όχι η ΕΣΠΗΤ να ενωθεί με την ΕΣΗΕΑ που άνοιξε στη συνέλευση. Η προοπτική αυτή δεν εξασφαλίζει από μόνη της ένα πιο δυνατό ή μαχητικό σωματείο -ειδικά όταν δεν πρόκειται για ικανοποίηση του πάγιου αιτήματος για ένα Συνδικάτο Τύπου που θα περιλαμβάνει όλους τους εργαζόμενους στα ΜΜΕ ανεξαρτήτως ειδικότητας αλλά για διατήρηση του ελιτίστικου διαχωρισμού των δημοσιογράφων από τους υπόλοιπους συναδέλφους τους που χρόνια τώρα συντηρούσαν και ακόμα συντηρούν οι ηγεσίες των Ενώσεων Συντακτών. Μόνο η οργάνωση της βάσης και η απεργιακή κλιμάκωση μπορεί και να ανατρέψει τις επιθέσεις και να ανοίξει το δρόμο για τη συνδικαλιστική ενότητα του κλάδου.