Πολύ ενδιαφέρουσες ήταν όλες οι τοποθετήσεις που έγιναν στην εκδήλωση «Αντίσταση και επανάσταση σ’ έναν κόσμο πολέμων και καταστροφών» που οργάνωσε το ΣΕΚ στις 15 Ιούλη στην πλατεία Δημαρχείου Αθήνας.
«Πού κολλάω σε αυτό το θέμα της εκδήλωσης; Κολλάω γιατί απολύθηκα από Εφημερίδα των Συντακτών, ουσιαστικά για συνδικαλιστικούς πολιτικούς λόγους, όπως και άλλοι συνάδελφοί μου πριν από λίγους μήνες, ο Μάριος Διονέλλης, ο Τάσος Τσακίρογλου, κ.α. Και γιατί οι εξελίξεις στην ΕφΣυν είναι μια καταστροφή εις βάρος της ελευθερίας του Τύπου», είπε ο δημοσιογράφος Γιάννης Κιμπουρόπουλος ξεκινώντας την τοποθέτησή του.
«Το έχω αναφέρει και σε άλλες εκδηλώσεις που είχε την ευγένεια το ΣΕΚ να με καλέσει ότι γενικώς δεν συμμερίζομαι την ιστορική αισιοδοξία σας για τις προοπτικές της επανάστασης ή για την ένταση και διάρκεια και αντοχή της αντίστασης», συνέχισε. «Αλλά εκτιμώ βαθύτατα την αφοσίωση των ανθρώπων σε αυτές τις αρχές, που ομνύουν είτε στην επανάσταση είτε στη ριζοσπαστική μεταρρύθμιση, έστω σε ένα όραμα δικαιότερης κοινωνίας που αντικειμενικά συγκρούεται με το παγκόσμιο μονοπώλιο του καπιταλισμού σε κάθε γωνιά του πλανήτη και μάλιστα στις πιο ακραίες εκδοχές του.
Σε αυτό το πλαίσιο αντίστασης, για την οποία σωστά είσαστε περήφανοι, το προηγούμενο διάστημα θεωρώ ότι ήταν κομμάτι και η συνεταιριστική ΕφΣυν για περίπου 13 χρόνια. Ήταν ένα πείραμα ανεξαρτησίας και αντίστασης, το οποίο όμως δεν αξιοποιήθηκε ούτε από τους πιστούς της επανάστασης ούτε από τους ακολούθους της ρεφορμιστικής αριστεράς. Και ας ήταν το μόνο μέσο που έδινε βήμα στους πάντες, από τη μετριοπαθή δεξιά μέχρι το εξωκοινοβούλιο και τις αντιεξουσιαστικές κινήσεις.
Θα μου πείτε μήπως ήταν υπερβολικά ΣΥΡΙΖΑ όλο αυτό το διάστημα, μήπως κατάπιε το ΟΧΙ που έγινε ΝΑΙ και το τρίτο μνημόνιο; Αλήθεια, συμμερίζομαι αυτή την κριτική. Κι εγώ την έκανα μέχρι το 2019 που εντάχτηκα στο συνεταιριστικό εγχείρημα. Ταυτόχρονα όμως ήταν όλα τα άλλα. Ήταν βήμα ελευθερίας, ελευθεροτυπίας, βήμα για δυνάμεις που δεν έβρισκαν πουθενά αλλού φωνή, με εξαίρεση τις δυνάμεις φυσικά που ασπάζονται τον φασισμό, τον ρατσισμό και τον σεξισμό και ταυτόχρονα ήταν βήμα προβολής και αποκάλυψης θεμάτων, ρεπορτάζ, σκανδάλων που την έφεραν αντιμέτωπη με βροχή αγωγών, μηνύσεων, εξωδίκων.
Δεν ήρθα εδώ να υποβάλλω τα παράπονά μου γιατί κι εσείς και άλλοι δεν στηρίξατε της ΕφΣυν. Απλώς θέλω να καταλήξω σε ένα κεντρικό συμπέρασμα. Στη μνημονιακή δεκαετία, στη διάρκεια της οποίας κατέρρευσε ένα μιντιακό σύστημα που βασιζόταν στη λεγόμενη διαπλοκή, καρπός ήταν η ανάδειξη εναλλακτικών μέσων ενημέρωσης όπως η ΕφΣυν και άλλων. Η ευκαιρία χάθηκε, διά παντός θα λέγαμε, από την άποψη ότι σήμερα δεν υπάρχει διάδοχη κατάσταση και κυρίως υπάρχει μία ενσωμάτωση και αυτού του εγχειρήματος στο επίσημο μιντιακό σύστημα.
Το ζητούμενο σήμερα είναι εσείς, οι δυνάμεις της αντίστασης, της επανάστασης, της κυβερνητικής αλλαγής, που θέλουν να τελειώνει η Μητσοτάκης ΑΕ, χρειάζεστε και χρειαζόμαστε νέους διαύλους επικοινωνίας και δημοσιότητας. Οι επίσημοι δίαυλοι είναι κλειστοί. Κυριαρχούνται είτε από τη εγχώρια μιντιακή ελίτ, είτε από τις GAFAM -Google κλπ. Μπορούμε να βρούμε τέτοιους διαύλους; Ελπίζω η Αρίμπα και η γενιά της να μας υποδείξει και να μας ξαφνιάσει εμάς τους παρόντες ευχάριστα και άλλους πολύ δυσάρεστα, θυμίζω το Δεκέμβρη του 2008», κατέληξε.
Δολοφόνοι
Για την αστυνομική δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή στο Άργος μίλησε η Λίλιαν Μπουρίτη από το ΣΕΚ στα Δυτικά. Αφού θύμισε όλα τα θύματα των μπάτσων, Γρηγορόπουλο, Σαμπάνη, Μοχάμεντ Καμράν κ.α., έκφρασε την οργή για τις δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών όπως ο δήμαρχος Άργους που επιτέθηκε στη μητέρα του Θοδωρή ότι δεν τον προστάτεψε. «Δεν είναι μια ακροδεξιά παραφωνία», τόνισε. «Είναι η πολιτική της κυβέρνησης που λέει ότι η νεολαία είναι παραβατική και τη δολοφονεί με την καταστολή, ενώ ταυτόχρονα δολοφονεί με περικοπές και ιδιωτικοποιήσεις.
Για τα άτομα με αναπηρία και αυτισμό αυτό είναι μια καθημερινότητα χωρίς καμία κρατική μέριμνα και στήριξη για θεραπείες και εκπαίδευση. Σε παλιότερο άρθρο στο περιοδικό Σοσιαλισμός από τα Κάτω είχαμε απόσπασμα συνέντευξης παιδαγωγού και μάνας αυτιστικού παιδιού που έλεγε: οι μανάδες των αυτιστικών παιδιών είναι ταυτόχρονα νοσηλεύτριες, ψυχοθεραπεύτριες, εργοθεραπεύτριες σε 24ωρη βάση γιατί δεν υπάρχει καμία υπηρεσία του κράτους στην οποία μπορούν να απευθυνθούν. Η άλλη επιλογή είναι να πάνε σε ιδιώτες.
Αυτό σημαίνει ότι η κυβέρνηση δολοφονεί και με σφαίρες και με περικοπές, όλη την εργατική τάξη, ακόμα περισσότερο τα αυτιστικά παιδιά και με το να μετακυλίει τις ευθύνες της και τη φροντίδα που θα έπρεπε να προσφέρει το κράτος πρόνοιας στην ανατροφή των παιδιών στην εργατική οικογένεια και συγκεκριμένα στις γυναίκες.
Το εργατικό κίνημα μπορεί να αλλάξει τη βαρβαρότητα. Κάθε φορά που οργανώνουμε μια απεργία, όπως η χτεσινή, οργανώνουμε απεργίες και για αυτά τα ζητήματα. Όταν απεργούν οι εκπαιδευτικοί, οι υγειονομικοί και οι εργαζόμενοι στους δήμους για προσλήψεις, απεργούν για να έχουν τα παιδιά παράλληλη στήριξη, ψυχική υγεία, κοινωνικές υπηρεσίες. Εκεί είναι η δύναμη», κατέληξε.
Από τη σημασία της απεργίας στις 14 Ιούλη ενάντια στη συνταγματική αναθεώρηση ξεκίνησε ο Χρίστος Αργύρης, γιατρός, μέλος ΓΣ της ΑΔΕΔΥ. «Πέρασε διά πυρός και σιδήρου αυτή η απεργία. Καταψηφίστηκε από τη ΔΑΚΕ που μας είπε “πάλι βολτίτσες κάνετε, απαντήστε μας για τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη”. Οι συνδικαλιστές της κοινοβουλετικής αντιπολίτευσης την έκαναν στάση εργασίας γιατί έλεγαν θα έχει ζέστη και δεν θα έχει κόσμο. Και έγινε η απεργία, έκλεισαν ολόκληροι χώροι και στείλαμε το μήνυμα στον Μητσοτάκη ότι θα βουλιάξουμε τη Θεσσαλονίκη στη ΔΕΘ και όλες τις φιέστες την προεκλογική περίοδο.
Δείτε τι έγινε στον Ασπρόπυργο. Πίστευαν ότι θα διαλύσουν την Επιθεώρηση Εργασίας, τα συνδικάτα και τον συνδικαλισμό, με το 13ωρο για να σκοτωνόμαστε στις σκαλωσιές χωρίς αντίδραση. Και έγινε ένα πρώτο συλλαλητήριο το Σάββατο και αύριο υπάρχει 24ωρη απεργία για όλη τη Δυτική Αθήνα. Είχαμε μια μεγάλη απεργία οικοδόμων πριν λίγες μέρες και μπροστά απεργία των ντελιβεράδων στον τελικό του Μουντιάλ. Αυτή είναι η εργατική τάξη. Χρειαζόμαστε μια Αριστερά που να κάνει τις συνδέσεις, να κλιμακώνει τις απεργίες και να λέει πάμε μέχρι το τέρμα. Πήρε ο Μελισσανίδης της ΕφΣυν, τη διέλυσε με τους Κασσελάκηδες; Θα κάνουμε εργατικό έλεγχο όπως στην ΕΡΤ. Αυτή την προοπτική βάζουμε».
Στη μάχη του φοιτητικού κινήματος στάθηκε η Ανυσία Τζονιού από το ΠΑΔΑ. «Πρέπει να βγούμε μπροστά ενάντια στην αναθεώρηση του Άρθρου 16 που κατοχυρώνει τη δημόσια και δωρεάν Παιδεία. Η πρώτη απάντηση ήταν χτες στην απεργία της ΑΔΕΔΥ που οι φοιτητές συμμετείχαμε», είπε. «Από το Σεπτέμβρη να κλιμακώσουμε με συνελεύσεις, καταλήψεις, διαδηλώσεις ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια όπως το 2024 που διήρκησαν τρεις μήνες ή το 2006-07 που το ΠΑΣΟΚ πιέστηκε από το κίνημα και αποχώρησε από τη συνταγματική αναθεώρηση. Αυτή την μάχη έχουμε να δώσουμε με ενίσχυση της επαναστατικής Αριστεράς που δεν περιμένει τις εκλογές».
«Οι κλάδοι της τεχνολογίας δεν είναι έξω ούτε από τις επιθέσεις, ούτε από την αντίσταση», είπε ο Δημήτρης Τσώλης, προγραμματιστής, περιγράφοντας από τη μία το πώς τα αφεντικά επενδύουν δισεκατομμύρια σε τεχνολογίες Τεχνητής Νοημοσύνης για πολέμους και άλλους καταστροφικούς σκοπούς σε βάρος των εργαζόμενων και της κοινωνίας, από την άλλη το πώς οι αγώνες έχουν αρχίσει να μπαίνουν και σε αυτά τα κομμάτια -φέροντας παραδείγματα μεγάλων απεργιών στη Google και τη Samsung.
«Στο ερώτημα αν αυτά τα εργαλεία είναι καταστροφικά για την εργασία και την κοινωνία, η απάντηση βρίσκεται στο ποιος τα ελέγχει», τόνισε. «Όσο τα ελέγχουν τα αφεντικά θα είναι για πολεμικά συμβόλαια, για να περιορίζουν τους πρόσφυγες στα σύνορα, για να ελέγχουν τους εργαζόμενους, για καταστολή. Αν τα πάρουμε στα χέρια μας, θα είναι για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη».
«Η αυριανή απεργία στον Ασπρόπυργο δεν θα υπήρχε χωρίς τη μαζική αντίσταση σε όλα τα εργοδοτικά εγκλήματα, από τις πέντε νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα μέχρι τους νεκρούς οικοδόμους στο Ελληνικό», είπε ο Κώστας Πολύδωρος, γραμματέας του Σωματείου στην Τσαμούρης ΑΕ. Και αφού θύμισε τις καταλήψεις και τις απεργίες για την Παλαιστίνη σε όλο τον κόσμο, την αντίσταση στη Μινεάπολη ενάντια στον ρατσισμό και όλες τις μάχες διεθνώς και εδώ, τόνισε:
«Κάτω από αυτή την πίεση βουλιάζει ο Μητσοτάκης. Το είπε σήμερα “θυμάμαι το ’93”, αναφερόμενος προφανώς στις εσωτερικές αντιφάσεις της ΝΔ, τις διασπάσεις κλπ. Αλλά κι εμείς θυμόμαστε το ’93, τι σήμαιναν οι καταλήψεις, η δολοφονία Τεμπονέρα, η δίχρονη απεργία στην ΕΑΣ που οι απολυμένοι γύρισαν στις δουλειές τους. Αυτά φοβάται η ΝΔ και αυτά έχουμε να στηρίξουμε».
Δείτε επίσης: Εκδηλώσεις: Η Αριστερά σ’ έναν κόσμο αντίστασης στις καταστροφές