Οι εκδηλώσεις του ΣΕΚ «Αντίσταση και επανάσταση σ’ έναν κόσμο πολέμων και καταστροφών» συνεχίστηκαν την Πέμπτη 16 και την Παρασκευή 17 Ιούλη στην Πάτρα και τον Βόλο αντίστοιχα. Η διοργάνωση και το θέμα τους εκτιμήθηκε ως πολιτική πρωτοβουλία από ομιλητές/ριες και ακροατήριο.
«Είναι ευχάριστο ότι γίνονται τέτοιες εκδηλώσεις για όσα ζούμε αλλά και για τις αντιστάσεις των λαών και των κινημάτων», ξεκίνησε χαρακτηριστικά την ομιλία του στην Πάτρα ο Νίκος Παπαγεωργίου, μέλος της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Μεταναστών/ριών. «Βρισκόμαστε στο κέντρο μιας καταιγίδας, όπου διεξάγεται ένας πόλεμος ενάντια στην ανθρωπότητα, με την παγκόσμια κρατική τρομοκρατία, την στρατωτικοποίηση, την επανιδιοποίηση αγαθών, την επικράτηση της ιδεολογίας των αλγόριθμων.
Είναι η καταιγίδα του καπιταλισμού, του ιμπεριαλισμού, της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του φασισμού, η καταιγίδα των κρατών που διαχειρίζονται το θάνατο και τη γενοκτονία σαν κυρίαρχη πρακτική διατήρησης της κυριαρχίας τους. Φωνάζουμε όλοι “δεν υπάρχει ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη”. Η δικαιοσύνη από τα κάτω θα διεκδικηθεί μόνο με μνήμη, εξέγερση και οργάνωση. Δεν θα γίνει διά μαγείας. Το κοινό, το συλλογικό, είναι η εναλλακτική. Και προς αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινηθούν οι προσπάθειές μας», τόνισε, καταθέτοντας στη συνέχεια τις σκέψεις του για τις μάχες της περιόδου.
Είχε προηγηθεί η Αθηνά Ζωγραφάκη, φοιτήτρια κοινωνικής εργασίας, η οποία υποστήριξε πως: «Η γενική εικόνα που προωθείται από πλευράς των κυρίαρχων ΜΜΕ και των συμφερόντων που στηρίζει την πολιτική της Δεξιάς είναι αυτή της συνολικής απαξίωσης της κοινωνίας και των αιτημάτων της, σε μια προσπάθεια να εντυπωθεί στους πολίτες η εικόνα ότι δεν υπάρχει εναλλακτική, ότι δεν γίνεται πια ουσιαστική αντιπολίτευση και ότι ούτε λίγο ούτε πολύ δεν έχει καν νόημα να κινητοποιηθεί κάποιος, να πολιτικοποιήσει τη δράση του, ούτε να οργανωθεί και να παλέψει για κάτι».
«Η μαγική εικόνα της αήττητης δεξιάς παγιώνεται μέσω της στοχευμένης αποσιώπησης των κοινωνικών κινημάτων και της δυναμικής τους που ολοένα τελευταία αυξάνεται και στην Ελλάδα και στον υπόλοιπο κόσμο. Θα αναφερθώ σε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα», συνέχισε, φέρνοντας εικόνες από μεγαλειώδεις αγώνες το τελευταίο διάστημα διεθνώς και εδώ: Στην Ιταλία ενάντια στις επιθέσεις της κυβέρνησης Μελόνι, σε όλο τον κόσμο ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, στην Αλβανία ενάντια στο ξεπούλημα της γης από την κυβέρνηση Ράμα, στην Ελλάδα από τα νησιά και τα λιμάνια ενάντια στην παρουσία των γενοκτόνων του IDF μέχρι την Ηλιούπολη και τη Θεσσαλονίκη ενάντια στην καταστροφή και ιδιωτικοποίηση δημόσων χώρων.
Παραδείγματα
«Μέσα από αυτή τη σταχυολόγηση παραδειγμάτων φαίνεται ολοκάθαρα ότι η μαγική εικόνα της παντοδυναμίας της Δεξιάς καταρρέει στην πράξη όταν οι πολίτες συσπειρώνονται γύρω από ζητήματα και κεντρικής πολιτικής αλλά και καθημερινότητας», τόνισε. «Οι αντιστάσεις αυτές δεν μετριούνται μόνο ως προς το τελικό αποτέλεσμα που άλλοτε είναι νικηφόρο και άλλοτε όχι. Η αξία τους συνίσταται κυρίως στην πολιτική ζύμωση που γίνεται για να συνέλθει ο λαός και να διεκδικήσει τα συμφέροντά του ενάντια στο συντηρητικό αφήγημα».
Και κατέληξε πριν πάρει το λόγο ο Τάσος Αναστασιάδης από τον Συντονισμό Εργατικής Αντίστασης: «Ο πόλεμος, η βία της φτώχειας, η ανημπόρια, η κρατική καταστολή, οι περιβαλλοντικές και ανθρωπιστικές καταστροφές, ο ρατσισμός, είναι τα τραύματα που γεννά ο καπιταλισμός στο σώμα, στην καρδιά και το μυαλό μας. Και το τραύμα μάς κάνει να μουδιάζουμε, να απογοητευόμαστε, να ξεκοβόμαστε από την ίδια μας τη ζωή. Κάποτε ο Μαρξ αυτό το είχε πει αλλοτρίωση. Να ζούμε στο χάσμα μεταξύ αυτού που θέλαμε αλλά δεν καταφέραμε, αυτού που μας ανήκε αλλά μας το πήραν τελικά.
Ο καπιταλισμός μάς κλέβει τη ζωή σε τρεις χρόνους. Κλέβει το παρελθόν κάνοντάς μας να αμφισβητήσουμε τις πρότερες αντιστάσεις μας, να τις αποκηρύξουμε εμείς οι ίδιοι αν γίνεται. Μας κλέβει το παρόν επιβάλοντας το σκίρτημα της ζωής να μουδιάσει μέσα μας και να ζούμε με τρόπο που να μην κινούμαστε για να μην ακούγονται οι αλυσίδες μας, όπως είχε πει κάποια στιγμή σωστά η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και τέλος, μας κλέβει και το μέλλον: τη γη, τον άερα, το ίδιο το βασίλειο της φύσης μέσα στο οποίο γεννιόμαστε και ζούμε. Μας κλέβει την ευημερία των επόμενων γενεών.
Έτσι, με κάθε αντίσταση στη μαγική εικόνα, κάνουμε ένα σημαντικό βήμα να θεραπεύσουμε το πολιτικό μας τραύμα, να κερδίσουμε πίσω τους τρεις πολιτικούς χρόνους που μας ανήκουν».
Βόλος. Φωτό: ΣΕΚ Βόλου
Σε αντίστοιχο κλίμα έγινε η εκδήλωση στον Βόλο, την οποία άνοιξαν εισηγητικά ο Τάσος Τσιούνης, προγραμματιστής και η Νίκη Αργύρη από το ΣΕΚ. Η παρουσία παρέας μαθητών/ριών, που είχαν ενημερωθεί για τη συζήτηση από εξόρμηση των συντρόφων/ισσών του ΣΕΚ τις προηγούμενες μέρες στην πόλη, έδειξε το ενδιαφέρον που υπάρχει. Την κουβέντα πυροδότησε ερώτηση εργαζόμενης του δήμου για το πώς γίνεται να εκλέγεται δήμαρχος Βόλου ο Μπέος και ποια μπορεί να είναι η απάντηση.
Ο προβληματισμός της έδωσε την ευκαιρία από τη μία να υπενθυμιστούν οι μεγάλοι αγώνες -κάποιοι εκ των οποίων νικηφόροι- που έχουν δοθεί και συνεχίζουν να δίνονται και στον Βόλο: ενάντια στην περιβαλλοντική καταστροφή με την ακύρωση της εγκατάστασης σταθμού LNG, ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες, ενάντια στην αστυνομική καταστολή και για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι του Βασίλη Μάγγου. Και από την άλλη να τονιστεί πόσο σημαντική είναι η κλιμάκωσή τους κόντρα στους Μπέους, όπως παλεύει το ΣΕΚ.