Από τις πρώτες πρωινές ώρες της 30 Μάη, σε μια σειρά εργατικούς χώρους οι απεργοί άρχισαν να οργανώνονται. Από τους εργαζόμενους σε μεγάλα ξενοδοχεία των νησιών, μέχρι τους λιμενεργάτες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι αυτό των εργατών της Κόσκο που συγκεντρώθηκαν στο Λιμάνι του Πειραιά λίγο μετά τα μεσάνυχτα και παρέμειναν όλη μέρα περιφρουρώντας την απεργία κι αποκρούοντας εργοδοτικές επιθέσεις, απειλές, εκβιασμούς και προσπάθειες απεργοσπασίας.
Αλλά δεν ήταν μόνο εκεί. Την Τετάρτη 30 Μάη, κανένα τυπογραφείο δεν τύπωσε εφημερίδες, κανένα καράβι δεν απέπλευσε, τα λεωφορεία τράβηξαν χειρόφρενο για πολλές ώρες μέσα στην ημέρα και στο δρόμο βγήκαν τόσο τα “δυνατά” αλλά και τα λιγότερο παραδοσιακά κομμάτια της εργατικής τάξης. Από τους εργαζόμενους των νοσοκομείων και των δήμων, μέχρι τους συμβασιούχους εργαζόμενους του Φυσικού Αερίου ή πληροφορικάριους από εταιρίες που έβλεπαν για πρώτη φορά απεργία.
Στην Αθήνα, οι δρόμοι γύρω από την πλατεία Συντάγματος γέμισαν πολλές φορές από τα κύματα των απεργών που έρχονταν από τις διαφορετικές απεργιακές συγκεντρώσεις.
Από τα Προπύλαια ξεκίνησε το μπλόκ του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια και μιας σειράς σωματείων και πρωτοβουλιών. Πίσω από το πανό του Συντονισμού βάδιζαν η ΠΟΣΠΕΡΤ, η ΕΤΙΤΑ, το Συντονιστικό Νοσοκομείων, το σωματείο του Αγ.Σάββα και του Αγλ.Κυριακού, το σωματείο της Ιντρακόμ, οι συμβασιούχοι του Υπουργείου Πολιτισμού, οι συνταξιούχοι της Εθνικής Τράπεζας, πρωτοβουλίες εργαζομένων όπως “η Τάξη μας” των εκπαιδευτικών και η “Σκουπιδιάρα” των εργαζόμενων στους δήμους, αλλά και τα πανό της Εργατικής Αλληλεγγύης, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ LGBTQI+, και των φοιτητριών και φοιτητών με το πανό του “ΣΕΚ στις σχολές”.
Προηγουμένως στη συγκέντρωση των Προπυλαίων είχαν απευθύνει χαιρετισμό ο Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων στον Αγ.Σάββα, ο Μιχαήλ Ζερβός, πρόεδρος του Σωματείου Έκτακτου Προσωπικού ΥΠΠΟ, ο Βασίλης Συλαϊδής από το Σωματείο της Ιντρακόμ και μέλος του Δ.Σ του ΕΚΑ, ο Πέτρος Κωνσταντίνου, συντονιστής της ΚΕΕΡΦΑ και δημοτικός σύμβουλος Αθήνας με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ κι ο Τάσος Αναστασιάδης εκ μέρους του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια.
Παρά τις διαφορετικές αφετηρίες, οι απεργοί ενώθηκαν στη διαδρομή και έξω από τη Βουλή. Το μπλοκ του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια ανέβηκε τη Σταδίου μετά τους διαδηλωτές του ΠΑΜΕ που είχαν ξεκινήσει από την Ομόνοια και το ακολούθησαν μια σειρά σωματεία που συμμετείχαν στη συγκέντρωση των συνδικάτων στην Κλαυθμώνος. Στο Σύνταγμα ενώθηκαν με τους διαδηλωτές που έρχονταν από το Πολυτεχνείο και τη συγκέντρωση που καλούσε πρωτοβουλία συνδικαλιστών σε συνεργασία με αριστερές οργανώσεις.
Επιτυχία
Η απεργία πέτυχε παρά το γεγονός ότι είχε να παλέψει ενάντια σε θεούς και δαίμονες.
Καταρχήν ενάντια στα ίδια τα αφεντικά. Παρά την όλη φιλολογία για απεργία ταξικής συμμαχίας ΓΣΕΕ κι εργοδοτών, το παράδειγμα των λιμενεργατών που βρέθηκαν αντιμέτωποι με δικαστήρια, εκβιασμούς, ακόμα και χρυσαυγίτες απεργοσπάστες, δείχνει το πόσο φοβούνταν την απεργία οι εργοδότες. Αντίστοιχα και η απεργοσπασία στα σάητ του Μαρινάκη, οι απεργοσπαστικές πιέσεις που έμπαιναν από τις διοικήσεις μιας σειράς νοσοκομείων κλπ.
Αλλά οι επιθέσεις στην απεργία δεν έρχονταν μόνο από τα πάνω. Έρχονταν από τα δεξιά, μέσα από τους ίδιους τους κόλπους της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας κι από τα αριστερά, από αριστερίστικες, σεχταριστικές φωνές που πάλευαν όλες τις προηγούμενες ημέρες να πείσουν ότι δεν πρόκειται για απεργία, αλλά για “κόλπο” εργοδοτών και Παναγόπουλων. Οι μεν πρώτοι είτε αναγκάζονταν να ψηφίσουν την απεργία αλλά δεν έκαναν το παραμικρό για την οργάνωσή της, είτε την περιόριζαν πετσοκόβοντάς τη σε κάποια στάση εργασίας, είτε την καταψήφιζαν κιόλας.
Οι δεύτεροι όλες τις προηγούμενες ημέρες εξαπέλυαν μύδρους ενάντια στην 30 Μάη “που είναι λοκ άουτ κι όχι απεργία”, παλαντζάροντας στο πρακτικό κομμάτι του τί κάνεις τη συγκεκριμένη μέρα ανάμεσα στο απεργούμε αλλά καταγγέλλουμε, δεν απεργούμε, καλούμε απεργία άλλη μέρα, απεργούμε αλλά πάμε παραλία κλπ. Ουσιαστικά υπονομεύοντας την ίδια την πανεργατική. Σε ακραίες περιπτώσεις όπως στο σωματείο του Μετρό τα δύο αυτά κομμάτια έφτασαν να συγκλίνουν καταψηφίζοντας την πρόταση για συμμετοχή στην 24ωρη, αφήνοντας τελικά τους εργαζόμενους του Μετρό εκτός απεργίας.
Όσο για τους εκπροσώπους “της γραβάτας”, που υποτίθεται ότι ήταν ανάμεσα στα κομμάτια της Κοινωνικής Συμμαχίας που “τα βρήκαν” με τους γραφειοκράτες, χαρακτηριστικό είναι το ότι ΔΣΑ και ΔΣΘ κάλεσαν σε μονόωρη (!) στάση εργασίας. Κι αν δεν δούλεψαν ούτε τα δικαστήρια την Τετάρτη, έχει να κάνει με την 24ωρη απεργία που πραγματοποίησαν οι δικαστικοί υπάλληλοι.
Η προσπάθειά των γραφειοκρατών να υποβαθμίσουν την απεργία σε “πανεθνική μέρα δράσης” κατέρρευσε. Η πραγματικότητα ήταν μια 24ωρη γενική απεργία σε όλη τη χώρα και η “μέρα δράσης” έμεινε ένα κενό γράμμα πάνω στα πανό των τριτοβάθμιων ομοσπονδιών. Όπως έλεγε κι ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια τις προηγούμενες ημέρες, η απεργία πέτυχε λόγω της συμμετοχής των εργαζομένων και το στίγμα της καθορίστηκε από τους ίδιους τους απεργούς. Από τους εργαζόμενους που διεκδικούν μόνιμη και σταθερή δουλειά κι αντιστέκονται στο ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας. Οι συμβασιούχοι ήταν ένα σημαντικό κομμάτι των συγκεντρώσεων. Συμβασιούχοι στην Υγεία που διαδήλωσαν μαζί με τους μόνιμους συναδέλφους τους πίσω από τα πανό του Συντονιστικού των Νοσοκομείων, παρατασιούχοι των ΟΤΑ που διεκδίκησαν και κατάφεραν να μιλήσουν από τα μικρόφωνα της συγκέντρωσης των συνδικάτων, συμβασιούχοι της ΔΕΣΦΑ που για πρώτη φορά συγκρότησαν ένα τόσο μαζικό μπλοκ και διαδήλωσαν τόσο για τη μονιμοποίησή τους όσο κι ενάντια στο ξεπούλημα, συμβασιούχοι του ΥΠΠΟ που συνέχισαν το σερί των απεργιακών κινητοποιήσεών τους. Όλοι αυτοί βρέθηκαν μαζί στο δρόμο με τους εργαζόμενους των ΔΕΚΟ, τους εργαζόμενους του ΣΕΚΕΣ της ΕΥΔΑΠ που παλεύουν ενάντια στο ξεπούλημα του νερού, τους εργαζόμενους στα λεωφορεία που κατέβηκαν στην απεργιακή διαδήλωση, ετοιμάζοντας άλλη μια 24ωρη απεργία για την επόμενη ημέρα κλπ. Κι ο κατάλογος μπορεί να γίνει ακόμα πιο μακρύς.
Ήδη φαίνεται ο ρόλος που έπαιξε η πανεργατική στην τόνωση της αυτοπεποίθησης μιας σειράς κλάδων και στην απεργιακή κλιμάκωση της μάχης. Το γεγονός ότι η συμμετοχή των εργατών της Κόσκο στην πανεργατική εξελίχθηκε σε απεργιακό μπαράζ είναι ένα δείγμα. Η απεργίες στις συγκοινωνίες της Αθήνας στις 31/5 αλλά και του ΟΣΕ το διήμερο 7 κι 8 Ιούνη είναι ένα δεύτερο, η 48ωρη απεργία στην Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς στις 6 και 7 Ιούνη ένα ακόμα. Οι απεργίες της ΠΕΝΕΝ στις 13 Ιούνη επίσης.
Κλιμάκωση
Συνέχειες κρίσιμες για αυτά που έρχονται. “Η επιτυχία της πανεργατικής απεργίας βάζει επιτακτικά την ανάγκη της συνέχειας” λέει η ανακοίνωση που εξέδωσε ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια αμέσως μετά τις απεργιακές διαδηλώσεις. “Η κυβέρνηση ενόψη του Γιούρογκρουπ της 21 Ιούνη, ετοιμάζει νέο μνημόνιο. Ένα νέο πακέτο με 55 προαπαιτούμενα για να το ψηφίσει μέχρι τις 15 Ιούνη. Θα χρειαστεί τα συνδικάτα να πάρουν ξανά πάνω τους την σύγκρουση και να δώσουν συνέχεια με νέες απεργιακές κινητοποιήσεις. Απέναντι στα ψέματα της κυβέρνησης ότι δεν υπάρχει άλλη διέξοδος οι εργαζόμενοι προβάλουμε το δικό μας δρόμο, τη διαγραφή του χρέους. Να πάψουμε να πληρώνουμε δις. ευρώ κάθε χρόνο για να γεμίζουν τα σεντούκια των τραπεζιτών ντόπιων και Ευρωπαίων. Να συγκρουστούμε με το Ευρώ και την Ε.Ε. Να πάρουμε από τους εργοδότες τα εκατομμύρια που χρωστάνε και να κρατικοποιηθούν οι τράπεζες και οι μεγάλες επιχειρήσεις κάτω από τον έλεγχο των εργαζόμενων”.