Tην Κυριακή 3 Ιούνη συνεδρίασε το Πανελλαδικό Συντονιστικό Όργανο (ΠΣΟ) της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Ήταν η πρώτη συνεδρίαση του οργάνου που εξέλεξε η 4η Συνδιάσκεψη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Το ΠΣΟ συνεδρίασε σε μια κρίσιμη πολιτική συγκυρία. Λίγες μέρες μετά την πανεργατική απεργία της 30 Μάη και τρεις βδομάδες πριν το Eurogroup της 21 Ιούνη που η κυβέρνηση διαφημίζει ως ορόσημο για την «έξοδο από τα μνημόνια». Αυτή η συγκυρία ήταν η βάση του προβληματισμού των μελών του οργάνου.
Καθημερινά σχεδόν οι εξελίξεις διαψεύδουν τις υποσχέσεις της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ ότι ο ελληνικός καπιταλισμός μπαίνει σε «κανονική» ρότα και αυτό θα έχει αντίκρισμα στη ζωή των εργαζόμενων και της νεολαίας. Οι «από πάνω» δεν μπορούν να κυβερνήσουν όπως παλιά, γιατί η κρίση του συστήματός τους απλώνεται και βαθαίνει.
Λίγες βδομάδες πριν, η κυβέρνηση του Μάκρι της Αργεντινής κατέφυγε στο ΔΝΤ για να σώσει το νόμισμά της που κατέρρεε μετά την άνοδο των επιτοκίων που αποφάσισε η αμερικάνικη κεντρική τράπεζα. Το παράδειγμα ανάκαμψης που έδειχνε κι ο Τσίπρας κι ο Μητσοτάκης κατέρρευσε με πάταγο. Η νέα αυτή κρίση χτυπάει ήδη και την Τουρκία δυσκολεύοντας τον Ερντογάν παραμονές εκλογών.
Τη βδομάδα που πέρασε έσκασε η ιταλική βόμβα, με την παρέμβαση του Πρόεδρου της Δημοκρατίας να μπλοκάρει μια κυβέρνηση που υποσχόταν ότι (υποτίθεται) θα αμφισβητούσε τους μνημονιακούς κανόνες του ευρώ. Οι δασμοί που επέβαλε ο Τραμπ σε ευρωπαϊκά προϊόντα, φέρνουν την ΕΕ πιο κοντά στον «εμπορικό πόλεμο». Κι η κυβέρνηση του Ραχόι στην Ισπανία, η ενσάρκωση της «στιβαρής» δεξιάς που κοιτούσε με δέος και προσμονή η ΝΔ, και στήριζε ο Τσίπρας είναι πλέον παρελθόν.
Οι αγορές τινάζουν τα επιτόκια σε απαγορευτικά επίπεδα, οι «θεσμοί» είναι σε συναγερμό. Οι διαβεβαιώσεις για «καθαρή έξοδο» στις αγορές, τινάζονται κι αυτές στον αέρα. Είναι αστείες οι προσπάθειες των προπαγανδιστών της κυβέρνησης να ισχυριστούν ότι αυτή η εξέλιξη «ενισχύει τη διαπραγματευτική θέση» της. Αντίθετα, η κυβέρνηση επισπεύδει το πέρασμα των «προαπαιτούμενων» ελπίζοντας σε κάποια ανταμοιβή για το χρέος, μια ανταμοιβή που γίνεται άπιαστο όνειρο.
Σε τέτοιες συνθήκες, η απεργιακή κλιμάκωση και το άπλωμα της εργατικής αντίστασης αποκτάει τεράστια σημασία. Κόντρα στην προοπτική των ατέλειωτων θυσιών για να βγαίνουν τα αιματηρά πλεονάσματα που θα εξασφαλίσουν τα 65 δις για τα τοκοχρεολύσια του χρέους στην επόμενη τετραετία, η εργατική τάξη μπορεί να προβάλει και να επιβάλλει τη δική της προοπτική με τους αγώνες της.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να παίξει κεντρικό ρόλο σε αυτές τις μάχες. Βγήκε από την συνδιάσκεψή της πιο δυνατή και οργανωμένη. Αποτελεί σημείο αναφοράς για χιλιάδες αγωνιστές και αγωνίστριες που είναι μέλη της και ακόμα περισσότερους που την εκτιμούν για την στάση της σε «μικρούς» και μεγάλους αγώνες και το ξεκάθαρο αντικαπιταλιστικό στίγμα της.
Μπορεί να συμβάλει στην κλιμάκωση των αγώνων αλλά και στην κλιμάκωση των διεκδικήσεων της εργατικής τάξης. Δίπλα στα αιτήματα ενάντια στις περικοπές των συντάξεων, ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, για το σταμάτημα των απολύσεων και τη μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, μπορεί να σηκώσει ξανά ψηλά την απαίτηση για διαγραφή του χρέους, ένα κεντρικό αίτημα του αντικαπιταλιστικού μεταβατικού προγράμματος που αποκτάει εξαιρετική επικαιρότητα σήμερα καθώς συνδέεται άμεσα με τις ανάγκες και τους αγώνες της εργατικής τάξης.
Απεργία
Η απεργία της 30 Μάη ήταν ο βασικός άξονας που γύρω του περιστράφηκε η συζήτηση του ΠΣΟ. Μια σειρά τοποθετήσεις ανέδειξαν τη σημασία αυτής της μάχης. Εκείνη την ημέρα οι εταίροι της «κοινωνικής συμμαχίας» ήταν εξαφανισμένοι από το πεζοδρόμιο και το τόνο τον έδιναν οι απεργοί, που διεκδικούσαν τα αιτήματα της τάξης μας, κόντρα στις προσπάθειες των κάθε λογής απεργοσπαστικών μηχανισμών.
Το κορυφαίο παράδειγμα είναι οι εργάτες στην COSCO που αξιοποίησαν την πανεργατική της 30 Μάη για να απεργήσουν για συλλογική σύμβαση και σταμάτημα των «ελαστικών» σχέσεων εργασίας. Δεν ήταν οι μόνοι. Παρόμοιες εικόνες ήρθαν από τα νοσοκομεία, την Ιντρακόμ και αλλού. Το χαρακτηριστικό της περιόδου δεν είναι η επικράτηση της απελπισίας που δίνει αέρα στα πανιά της ακροδεξιάς, όπως υποστηρίζουν πολλές απόψεις μέσα στην Αριστερά. Είναι η διαδικασία ριζοσπαστικοποίησης εκατομμυρίων εργατών και εργατριών διεθνώς. Δεν είναι «μόνο» οι απεργοί στην Γαλλία που θυμίζουν το Μάη του ’68 στα συνθήματά τους που στέλνουν αυτό το μήνυμα. Τα αποτελέσματα του δημοψηφίσματος για την έκτρωση στην Ιρλανδία, οι αντιφασιστικές κινητοποιήσεις σε όλη την Ευρώπη, στέλνουν το ίδιο μήνυμα. Αυτό που λείπει στην Αριστερά δεν είναι η «περίσκεψη» αλλά η τόλμη.
Από αυτή την άποψη, αποδείχτηκε ότι η εκτίμηση της πλειοψηφίας της ΚΣΕ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για τις 30 Μάη ήταν λανθασμένη και οδήγησε σε προβληματικές επιλογές. Η ανακοίνωση για τις 30 Μάη καλούσε σε μια πρωτοβουλία που παραιτούνταν από κάθε προσπάθεια να ενώσει τους απεργούς, επιμένοντας αντιπαραθετικά ακόμα και με άλλους συντρόφους και συντρόφισσες μέσα στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Η άποψη ότι η προτεραιότητα των αγωνιστών/τριών της αντικαπιταλιστικής αριστεράς είναι η καταγγελία της «εργοδοτικής» ΓΣΕΕ, έφτασε να φλερτάρει με λογικές απεργοσπασίας όπως εκφράστηκαν συγκεκριμένα στην περίπτωση του σωματείου του Μετρό, όπου η πρόταση για μη-συμμετοχή στην απεργία πέρασε με τις ψήφους της δεξιάς και ενός αριστεριστή. Όπως είπε ένα μέλος του ΠΣΟ, «τι να έλεγα εγώ στους συναδέλφους στο σχολείο μου; Ότι εγώ σαν εκλεγμένος συνδικαλιστής απεργώ για να μην κατηγορηθώ σαν απεργοσπάστης αλλά εσάς σας καλώ να μην απεργήσετε»;
Για να παίξει το ρόλο που της αναλογεί, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ χρειάζεται να ξεπεράσει τέτοιες σεχταριστικές αντιμετωπίσεις σε όλες τις μάχες που ξεδιπλώνονται. Αντίθετα, χρειάζεται να μπει μπροστά, ενωτικά και μαχητικά σε όλες τις μάχες, από τις απεργίες μέχρι τους αγώνες ενάντια στον σεξισμό και την καταπίεση όπως με το Athens Pride και τις μάχες ενάντια στους φασίστες. Να στηρίξει για παράδειγμα την πρωτοβουλία για ένα μεγάλο ενωτικό συλλαλητήριο στο κέντρο της Αθήνας τον Σεπτέμβρη στα πέντε χρόνια από τη δολοφονία του Π. Φύσσα και ενώ η δίκη της ναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής θα μπαίνει στη τελική της φάση.
Το ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεσμεύτηκε να στηρίξει το αίτημα για πανεργατική απεργία πριν την ψήφιση του πολυνομοσχεδίου με τα «προαπαιτούμενα» και να δώσει ξεχωριστή θέση στο αίτημα της διαγραφής του χρέους στην πολιτική καμπάνια που οργανώνει το επόμενο διάστημα.
Ωστόσο, με ευθύνη της πλειοψηφίας του οργάνου, στην τελική απόφαση δεν περιλήφθηκε η οποιαδήποτε αυτοκριτική αναφορά για τις 30 Μάη. Γι’ αυτό οι σ. του ΣΕΚ παρόλο που είχαμε στηρίξει το κείμενο της ΚΣΕ ως βάση συζήτησης, αναγκαστήκαμε να καταψηφίσουμε το τελικό κείμενο της απόφασης του ΠΣΟ (έλαβε 48 ψήφους υπέρ, 31 κατά και υπήρχαν 6 λευκά).