Υπογράφηκε τη Δευτέρα 17 Σεπτέμβρη από την υπουργό Εργασίας η κλαδική σύμβαση εργασίας των εργαζόμενων στον Επισιτισμό-Τουρισμό. Η σύμβαση, εκτός του ότι αποτελεί την 7η που ενεργοποιείται μετά την έξοδο της Ελλάδας από το τρίτο πρόγραμμα λιτότητας που εφαρμόστηκε από το ξέσπασμα της κρίσης μέχρι σήμερα, είναι και η πιο πρόσφατη δεδομένου ότι υπογράφηκε από την πλειοψηφία (ΠΑΣΚΕ) της ομοσπονδίας των εργαζόμενων του κλάδου και τις επιχειρήσεις τον περασμένο Μάρτη.
Οι συλλογικές συμβάσεις αποτελούν διαρκές αίτημα του εργατικού κινήματος. Συλλογικές συμβάσεις εργασίας κλαδικές και όχι ατομικές ή -στενά- επιχειρησιακές. Είναι αίτημα διαρκές γιατί οι συμβάσεις είναι ανενεργές πάνω από 5 χρόνια. Ο λόγος που οι μισθοί των εργαζόμενων του κλάδου δεν κατρακύλησαν παντού στον κατώτατο ήταν η συλλογικότητα, η οργάνωση και η διεκδίκηση.
Ωστόσο η σύμβαση που ενεργοποιήθηκε αποκρυσταλλώνει σε γενικές γραμμές μια επιδερμική αύξηση των ονομαστικών μισθών των εργαζομένων, μια αποκαρδιωτική αναγνώριση της δυνατότητας των επιχειρήσεων να απασχολούν εργαζόμενους ακόμη και χωρίς κανένα βδομαδιάτικο ρεπό (το λεγόμενο “7 στα 7” - πολύ σύνηθες για εργασία σε τουριστική περίοδο, περιοχή ή επιχείρηση) και ταυτόχρονα την πίεση από την πλευρά των αφεντικών στο να κρατηθεί χαμηλά το εργατικό κόστος.
Αυτό συμβαίνει για δυο λόγους. Πρώτον, η τήρηση της σύμβασης που ενεργοποιήθηκε είναι “στον αέρα”. Η τήρηση της εργατικής νομοθεσίας δε μπορεί να επαφίεται ούτε στο φιλότιμο ή το φόβο λίγων εταιριών, ούτε στον κάθε εργαζόμενο μεμονωμένα. Αν το ΣΕΠΕ και οι επιθεωρητές του ΙΚΑ δεν ελέγξουν τις δεκάδες χιλιάδες επιχειρήσεις του κλάδου για να εφαρμόσουν τη σύμβαση τότε θα συνεχίσουν στην συντριπτική πλειοψηφία τους να την καταπατούν.
Αυτό δεν αποτελεί θεωρία: σχεδόν κανένα αφεντικό του κέντρου της Αθήνας δεν δίνει τα 851,06 ευρώ που προβλέπει για κατηγορία Μπουφετζή Α' η σύμβαση, ακόμη και αν πουλάει το αντίστοιχο ενός κιλού εσπρέσο ανά ώρα εργασίας. Το Συνδικάτο Επισιτισμού Αττικής και η κίνηση Καμαριέρα έχουν στα χέρια τους δεκάδες εργατικές παραβάσεις όχι μόνο της νέας κλαδικής σύμβασης, αλλά και της γενικής πανεθνικής σύμβασης. Θα ήταν άρα χρήσιμο να ξέραμε αν το υπουργείο σκοπεύει να αναγκάσει τις επιχειρήσεις του κλάδου να εφαρμόσουν έστω αυτή τη σύμβαση, ή αν η εποπτεία θα συνεχίσει να είναι μόνο από την ΕΕ προς την ελληνική οικονομία.
Δεύτερον, η τουριστική και επισιτιστική βιομηχανία έχει αυξήσει τα τελευταία χρόνια κατακόρυφα τα κέρδη της και η σύμβαση παραμένει οικονομικά σε ρυθμούς όχι μόνο λιτότητας, αλλά και ...2012 (την τελευταία χρονιά που ίσχυε σύμβαση στον κλάδο). Δεν υπάρχει εργαζόμενος που να μη χαίρεται με την κατάκτηση της επαναφοράς της σύμβασης. Το στοίχημα όμως είναι να παλέψουμε άμεσα να υπογραφεί σύμβαση με αυξήσεις, δικαιώματα, πλήρη ασφάλιση, πληρωμένες άδειες.
Είναι ένα στοίχημα που αξίζει να δώσουμε οργανωμένα από τις γραμμές του συνδικάτου, χέρι χέρι με τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους μας μέχρι τη νίκη. Η αντικαπιταλιστική αριστερά στον κλάδο θα είναι παρούσα στις μάχες αυτές.