Μπαίνουμε σε μια περίοδο που η κυβέρνηση εγκαινιάζει τη μεταμνημονιακή εποχή, προσπαθώντας να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Από τη μια να υπόσχεται κοινωνικές παροχές και να προσπαθεί να υιοθετήσει φιλολαϊκό πρόσωπο. Ταυτόχρονα όμως να συνεχίζει την πολιτική της λιτότητας και των μνημονίων.
Στην Υγεία για παράδειγμα να λέει ότι θα κρατικοποιήσει το Ερρίκος Ντυνάν και το Ωνάσειο, η κρατικοποίηση όμως θα γίνει εις βάρος των εργαζόμενων. Αυτό σημαίνει η επίθεση στις ΣΣΕ των εργαζόμενων σε αυτούς τους χώρους, η ένταξή τους στο ενιαίο μισθολόγιο και οι περικοπές των μισθών τους. Αυτό σημαίνει και το γεγονός ότι η κρατικοποίηση θα γίνει με όρους δωρεάς κι άρα με φοροαπαλλαγές για τους καπιταλιστές, διαμορφώνοντας παράλληλα ένα πλαίσιο όπου το ΕΣΥ θα στηρίζεται στις δωρεές των πλούσιων κι όχι στην κρατική χρηματοδότηση σύμφωνα με τις ανάγκες. Είναι σημαντικές οι κινητοποιήσεις που έχουν ξεκινήσει οι εργαζόμενοι στο Ωνάσειο και θα πρέπει να στηριχτούν από όλους.
Καταρχήν γιατί είναι αγώνες που συνδέονται.
Στη γενική συνέλευση των εργαζόμενων που παρευρέθηκα ως μέλος του κλαδικού σωματείου, οι εργαζόμενοι γνώριζαν πολύ καλά για την απεργία της ΠΟΕΔΗΝ στις 10/10 και τα αποτελέσματά της, κάποιοι από αυτούς ήταν και στην πορεία. Αποτέλεσε έμπνευση για να κλιμακώσουν και οι ίδιοι τις κινητοποιήσεις, φτάνοντας να τους καλεί ο Πολάκης και να τους υπόσχεται ότι το ζήτημά τους θα λυθεί. Επειδή όμως αυτά είναι υποσχέσεις και να για μη μείνουν τέτοιες, παίζει μεγάλο ρόλο αφενός η απεργία που έχουν εξαγγείλει στις 30/10, αφετέρου πως θα κλιμακωθεί συνολικά ο αγώνας για ΣΣΕ στην Ιδιωτική Υγεία.
Από τη μεριά μας ήδη οργανώνουμε εξορμήσεις για τις 14 Νοέμβρη, στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών, στο Ωνάσειο, σύσκεψη στο Γηροκομείο Αθηνών κ.α. Έτσι μπορούμε να έχουμε μια μαζική πανεργατική απεργία στις 14/10, και να κλιμακώσουμε αμέσως μετά για να καθοριστεί η “μεταμνημονιακή εποχή”, από το εργατικό κίνημα.
Στις κινητοποιήσεις που είναι σε εξέλιξη σε δυο κλάδους, αυτόν του Υπουργείου Ανάπτυξης και αυτόν των δικαστικών υπαλλήλων, αναφέρθηκε ο Κώστας Πίττας, γραμματέας της Ομοσπονδίας των εργαζόμενων στο Υπ.Αν.
“Η αίσθηση ότι 'τώρα που βγήκαμε από τα μνημόνια είναι ώρα να μας τα δώσετε όλα πίσω', είναι πολύ διαδεδομένη στους εργατικούς χώρους. Εμείς τρεις βδομάδες τώρα είμαστε σε κινητοποιήσεις, για την οικονομική εξίσωση των διαφόρων κατηγοριών εργαζομένων προς τα πάνω. Ουσιαστικά ζητάμε αυξήσεις με την αντίληψη ότι αν δεν τα πάρουμε τώρα, πότε θα τα πάρουμε. Η ίδια αίσθηση υπάρχει παντού κι αυτή είναι που δημιουργεί τα διάφορα ρυάκια εργατικών διεκδικήσεων, που μπορούν να ενωθούν σε ένα ποτάμι με την απεργία στις 14/10”.
Επισήμανε ωστόσο ότι “αυτό δεν σημαίνει ότι είναι μια εύκολη μάχη. Ακούμε και θα ακούσουμε ακόμα περισσότερο, διάφορα επιχειρήματα εναντίον της απεργίας, είτε από κυβερνητικούς, είτε από δεξιούς συνδικαλιστές, από αυτούς δηλαδή που δεν θέλανε την απεργία στις 14/10. Σε εμάς για παράδειγμα κυκλοφορεί το επιχείρημα ότι 'έχουμε το δικό μας αγώνα, με τα ιδιαίτερα αιτήματα, τα οποία θα χαθούν μέσα σε μια πανεργατική απεργία'. Είναι γελοίο σαν επιχείρημα. Δεν υπάρχουν 'ιδιαίτερα' αιτηματάκια. Για αυξήσεις και προσλήψεις παλεύουμε όπως παλεύουν τόσοι κλάδοι εργαζομένων. Το να βγούμε όλοι μαζί στην απεργία θα είναι δύναμη για τις διεκδικήσεις κάθε κλάδου ξεχωριστά”.