Δείτε εδώ το πρόγραμμα της Πανελλαδικής Συνέλευσης
Σε μεγάλη πανελλαδική συνέλευση εργατικής αντίστασης καλούν ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια και το Συντονιστικό Νοσοκομείων την Κυριακή 20 Γενάρη.
Πρόκειται για μια συνέλευση που θα αποφασίσει συγκεκριμένα αγωνιστικά βήματα πάνω στα βασικά ζητήματα γύρω από τα οποία κινείται η εργατική αντίσταση στη λεγόμενη “μεταμνημονιακή” περίοδο. Ήδη η βδομάδα που οδήγησε στη συνέλευση σημαδεύτηκε από το μεγάλο αγώνα που δίνουν οι εκπαιδευτικοί. Έναν αγώνα που προσθέτει άλλο ένα σπουδαίο αγωνιστικό παράδειγμα στη μάχη χιλιάδων εργαζόμενων για μόνιμη και σταθερή εργασία. Ανοιχτές είναι οι μάχες που δίνουν γύρω από το ίδιο ζήτημα, οι επικουρικοί εργαζόμενοι των δημόσιων νοσοκομείων, οι συμβασιούχοι – παρατασιούχοι των δήμων, οι καθαρίστριες των σχολείων, οι εργολαβικοί εργαζόμενοι στο Φυσικό Αέριο, στα Ελληνικά Πετρέλαια κλπ.
Αντίστοιχα σε εξέλιξη για τέταρτη εβδομάδα βρίσκεται η απεργία των εργαζόμενων στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, που διεκδικούν υπογραφή ικανοποιητικής ΣΣΕ, μια διεκδίκηση που τους συνδέει με τους λιμενεργάτες της Cosco, τους εργαζόμενους στις ιδιωτικές κλινικές και πολλούς ακόμα κλάδους που λένε το αυτονόητο: Γιατί να δουλεύουμε με τους πετσοκομμένους μισθούς των μνημονίων, αφού τα μνημόνια τελείωσαν, η κυβέρνηση κομπάζει για τα πλεονάσματα και την άνοδο της οικονομίας και επιχειρήσεις όπως ο κολοσσός που αγόρασε το λιμάνι του Πειραιά, θησαυρίζουν εκατομμύρια.
Κίνημα
Κι ενώ αυτοί οι αγώνες είναι σε εξέλιξη, ξανάρχεται στο προσκήνιο ένα μεγάλο κίνημα ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις. Κίνημα διεθνές - από τις ΗΠΑ του Τραμπ, μέχρι τις διαδηλώσεις των γυναικών στην Ισπανία – και με την εργατική τάξη στο κέντρο του, οδηγώντας ακόμα και τους εργαζόμενους σε υποτιθέμενες εταιρίες “πρότυπο” σαν την Google, να απεργούν ενάντια στο σεξισμό. Ο στόχος για μια απεργία ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις στις 8 Μάρτη, μπορεί πριν κάποιους μήνες να φαινόταν μακρινός, αλλά ήδη οι σχετικές εκδηλώσεις στους εργατικούς χώρους συγκεντρώνουν δεκάδες και οι πρώτες απεργιακές αποφάσεις από σωματεία είναι γεγονός.
Σε όλες αυτές τις μάχες ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια και το Συντονιστικό Νοσοκομείων έδωσαν και δίνουν το παρών. Στις περισσότερες ο ρόλος τους είναι κρίσιμος. Για να κερδίσει συμπαράσταση ο αγώνας και να μην απομονωθεί, για να οργανωθεί η βάση και να πιέσει τη συνδικαλιστική ηγεσία να κινηθεί απεργιακά, για να στηριχτούν τα μαχητικά κομμάτια μέσα στους εργατικούς χώρους απέναντι στις κυβερνητικά καλέσματα για εφησυχασμό κι αναμονή, για να δοθούν οι πολιτικές απαντήσεις που θα εξουδετέρωναν το διασπαστικό δηλητήριο του εθνικισμού, για να οργανωθεί σε συγκεκριμένα βήματα η διάθεση του “να τα πάρουμε όλα πίσω”.
Στις 20 Γενάρη η θέση κάθε αγωνιστή εργαζόμενου και κάθε αγωνίστριας εργαζόμενης είναι στις συζητήσεις που θα πραγματοποιηθούν στα γραφεία της ΠΟΕ ΟΤΑ στο Μεταξουργείο.
Συνεχίζουμε τον αγώνα που έχουμε ξεκινήσει για υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας που θα πιάνει όλους τους εργαζόμενους στις προβλήτες ΙΙ και ΙΙΙ στο Λιμάνι του Πειραιά. Διεκδικούμε μια ΣΣΕ που θα ανταποκρίνεται στις πραγματικές ανάγκες των εργατών και των οικογενειών μας. Η σύμβαση που υπέγραψε η εργοδοσία με το εργοδοτικό σωματείο που έχει στήσει, δεν μας καλύπτει. Δεν κατοχυρώνει τίποτα, δεν αυξάνει τους μισθούς, δεν βελτιώνει τα ωράρια και τις συνθήκες εργασίας, διατηρεί τις ατομικές συμβάσεις και δίνει απλά μια δωροκάρτα το μήνα.
Έχουμε όμως και νίκες καθώς με τον απεργιακό μας αγώνα κερδίσαμε την ένταξή μας στα Βαρέα κι Ανθυγιεινά Επαγγέλματα. Με την ώθηση που μας δίνει αυτή η νίκη συνεχίζουμε τον αγώνα με την αυτοπεποίθηση ότι θα κερδίσουμε τη ΣΣΕ που διεκδικούμε. Κι όχι μόνο εμείς αλλά όλοι οι κλάδοι εργαζομένων που διεκδικούν. Χωρίς την αλληλεγγύη που μας έδειξαν τις ημέρες των απεργιών μας τα ταξικά σωματεία, οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι μαθητές, οι φοιτητές, δεν θα πετυχαίναμε τίποτα. Μέσα σε αυτό το κύμα συμπαράστασης, πολύ μεγάλη ήταν η παρουσία και η βοήθεια από τον Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια.
Ο αγώνας των εργαζόμενων είναι κοινός. Στόχος είναι όλοι οι εργάτες να έχουν ικανοποιητικές και ξεκάθαρες συλλογικές συμβάσεις, που να καλύπτουν τις ανάγκες τους. Δεν γίνεται να συνεχιστεί αυτό το καθεστώς των ατομικών συμβάσεων που ο καθένας παίρνει ο,τι γουστάρει ο εργοδότης του. Όσο πιο συντονισμένος κι αποφασιστικός είναι ο αγώνας αυτός, τόσο καλύτερα αποτελέσματα θα έχουμε συνολικά σαν εργάτες.
Σε αυτή την κατεύθυνση θα είμαι στη συνέλευση του Συντονισμού Ενάντια στα Μνημόνια την Κυριακή 20 Γενάρη.
ΔΣ σωματείου εργαζόμενων στην Cosco (ΕΝΕΔΕΠ)
Η κινητοποίηση, η απεργία, η διαδήλωση είναι τα όπλα που έχουμε για να κερδίσουμε το δικαίωμά μας στη μόνιμη και σταθερή εργασία. Με αυτό τον τρόπο συνεχίζουμε και σήμερα καθώς, παρότι έχει περάσει ενάμιση χρόνος, δεν έχει αλλάξει κάτι από τη μεριά του Υπουργείου.
Τότε, το καλοκαίρι του 2017, απειληθήκαμε με άμεση απόλυση και κάναμε μια μεγάλη απεργία που διεκδικούσαμε την παραμονή μας στη δουλειά, αλλά και το σταμάτημα της ομηρείας που συνεχίζεται τόσα χρόνια. Η κυβέρνηση τελικά αναγκάστηκε να υποσχεθεί ότι θα κάνει προσλήψεις και να καθησυχάσει ότι δεν θα απολυθούμε, η ομοσπονδία μας δυστυχώς δέχτηκε αυτόν τον εφησυχασμό και μερικούς μήνες μετά, με τη διαδικασία της 3Κ του ΑΣΕΠ, μας πετάει εκτός δουλειάς τελείως εκδικητικά.
Εμείς λέμε ότι δεν κάνουμε πίσω αν δεν μετατραπούν οι συμβάσεις μας σε αορίστου χρόνου. Οι περισσότεροι δουλεύουμε στην καθαριότητα. Είναι μια δουλειά που πάντα χρειάζεται να γίνεται. Είναι ο ορισμός αυτού που λέμε ότι πληρούμε πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Μέχρι και τα δικαστήρια το δέχονται τις περισσότερες φορές και εγκρίνουν την παραμονή μας στη δουλειά με ασφαλιστικά μέτρα. Και είναι και μια επικίνδυνη δουλειά. Θρηνούμε πάνω από 45 συναδέλφους νεκρούς τα τελευταία τρία χρόνια. Βασικοί παράγοντες για αυτόν τον τραγικό απολογισμό είναι το καθεστώς της ελαστικής εργασίας, αλλά και η ελλειπής χρηματοδότηση. Δουλεύουμε σε απορριματοφόρα χωρίς συντήρηση, χωρίς λάστιχα, χωρίς τα απαραίτητα συνεργεία. Αντί να σεβαστούν τον αγώνα μας, το αίμα που χύσαμε, τη δουλειά που προσφέρουμε τόσα χρόνια μέσα στα σκουπίδια και τα μικρόβια, μας πετάξαν απ'έξω και μας λοιδορούν κι από πάνω. Από τα πάνω σπέρνουν επίτηδες τέτοια ζιζάνια, γιατί προσπαθούν να μας βάλουν να τσακωθούμε μεταξύ μας. Αλλά δεν τσιμπάμε. Για μας όποιος μπαίνει στη δουλειά είναι συνάδελφος.
Ο συντονισμός είναι απαραίτητος. Γι'αυτό και συμμετείχαμε στη διαδήλωση των εκπαιδευτικών στις 14/1. Θα πρέπει να ενώσουμε τους αγώνες μας. Κι όταν το καταφέρουμε αυτό θα γίνουμε ποτάμι που θα τα παρασύρει όλα. Αυτό συμβολίζουν και τα κίτρινα γιλέκα που φοράμε στις κινητοποιήσεις, που είναι ούτως ή άλλως το ρούχο της δουλειάς μας, αλλά θέλουμε να θυμίσουμε και το παράδειγμα του να παλεύουν όλοι ενωμένοι.