Συσκέψεις σωματείων εν όψει της απεργίας στις 2 Οκτώβρη πραγματοποίησαν τόσο το Εργατικό Κέντρο Αθήνας, την Παρασκευή 27/9 στα γραφεία του, όσο και το ΠΑΜΕ τη Δευτέρα 30/9 στο θέατρο Διάνα.
Σε αντίθεση με τη αντίστοιχη σύσκεψη του ΕΚΑ πριν την απεργία της 24/9, όπου άνοιξε μεγάλη αντιπαράθεση απέναντι στις προσπάθειες ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ να μεταθέσουν την απεργία, η συζήτηση της περασμένης Παρασκευής στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας κύλησε σε χαμηλούς τόνους, με τους παρευρισκόμενους να συμφωνούν σχετικά με τη νέα πανεργατική στις 2 Οκτώβρη και την ανάγκη να οργανωθεί η επιτυχία της.
Τη Δευτέρα στο θέατρο Διάνα, τονίστηκε εισηγητικά από τη μεριά του ΠΑΜΕ η επιτυχία της απεργίας στις 24/9 όπου “πραγματοποιήθηκαν διαδηλώσεις σε περισσότερες από 60 πόλεις της χώρας” και πέραν των επιθέσεων που φέρνει το “αναπτυξιακό” νομοσχέδιο και της προσπάθειας για επιτυχία της απεργίας στις 2 Οκτώβρη, αναλύθηκαν οι τέσσερις στόχοι που βάζει το ΠΑΜΕ για τη συνέχεια: “Να κατανοηθεί πλατιά στους χώρους δουλειάς η σημασία της απεργίας της 24ης Σεπτέμβρη”, “να βρει μεγαλύτερη ανταπόκριση το κάλεσμα για μαζικούς, ενωτικούς αγώνες”, “να συνεχιστεί η προσπάθεια για ανασύνταξη του συνδικαλιστικού κινήματος” και “να δυναμώσει η πάλη ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς” επισημαίνοντας την ανάγκη δράσης των συνδικάτων ενάντια στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και καλώντας σε διαδήλωση την ημέρα επίσκεψης του Πομπέο.
Ωστόσο ούτε στη μια, ούτε στην άλλη διαδικασία μπήκε επόμενος απεργιακός σταθμός, γεγονός αντιφατικό σε σχέση με το πώς αποτιμούσαν οι συνδικαλιστές τη μέχρι τώρα πορεία της μάχης ενάντια στο νομοσχέδιο. Κοινός τόπος ήταν η θετική αποτίμηση της απεργίας στις 24 Σεπτέμβρη και η ανάγκη για κλιμάκωση με τη νέα απεργία στις 2 Οκτώβρη. Επίσης σχολιαζόταν στην πλειοψηφία των τοποθετήσεων ότι η απεργιακή αντίσταση έχει αναγκάσει την κυβέρνηση να αναβάλει και να καθυστερεί διαρκώς την ψήφιση του νομοσχεδίου. Οι περισσότεροι συνδικαλιστές και στις δύο συσκέψεις έβαζαν την ανάγκη “να αποσυρθεί τελείως το νομοσχέδιο”. Και όλα αυτά είναι πραγματικά.
Εργατική αντίσταση
Η εργατική αντίσταση που ξεδιπλώθηκε από την αρχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, με τις διαδηλώσεις στη ΔΕΘ, την πανεργατική στις 24/9 και τη νέα απεργία στις 2/10 –και προφανώς με το κλίμα που διαμόρφωσαν οι κινητοποιήσεις της νεολαίας για το άσυλο και των συμβασιούχων για μόνιμη και σταθερή δουλειά– έκοψε τον αέρα στον Μητσοτάκη και τον Άδωνι Γεωργιάδη, που ισχυρίζονταν ότι το νομοσχέδιο θα έρθει άμεσα σαν “οδοστρωτήρας”. Με βάση τον αρχικό κυβερνητικό προγραμματισμό ο Οκτώβρης θα είχε μπει με ψηφισμένο το αντεργατικό πακέτο μέτρων. Το απεργιακό μπαράζ όμως τους έχει εμποδίσει ακόμα και να το βάλουν στη Βουλή μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές. Το νομοσχέδιο είναι δυνατόν να κλειδωθεί για τα καλά στο συρτάρι του Άδωνι, αυτό όμως προϋποθέτει ότι τα συνδικάτα θα συνεχίσουν στην απεργιακή ρότα που έχουν χαράξει και θα ορίσουν νέα πανεργατική απεργία, όπως προτείνει ο Συντονισμός Ενάντια στα Μνημόνια.
Ταυτόχρονα με την πίεση για απεργιακή κλιμάκωση χρειάζεται και ο συντονισμός. Αν το απεργιακό μπαράζ έχει παράξει αποτελέσματα κόντρα στην κυβέρνηση, αυτό επετεύχθη χάρη στη συντονισμένη αντίσταση της αριστεράς μέσα στα συνδικάτα, κόντρα στις τρικλοποδιές που έβαλαν οι γραφειοκράτες των ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ. Τα παιχνίδια που έπαιξαν οι τελευταίοι με τις ημερομηνίες τους γύρισαν μπούμερανγκ, αναγκάζοντάς τους να κηρύξουν δύο πανεργατικές απεργίες μέσα σε δυο βδομάδες. Κι αυτό έγινε γιατί από τις περισσότερες φωνές της αριστεράς στα συνδικάτα ήρθαν εικόνες αντίστασης κι οργάνωσης της απεργίας από τους χώρους δουλειάς. Αυτό το μέτωπο είναι που χρειάζεται να συνεχιστεί. Εκεί χρειάζεται να λογοδοτούν και τα περί “ενωτικών αγώνων” που συζητήθηκαν στο Διάνα τη Δευτέρα. Δεν αρκεί “διεύρυνση του ΠΑΜΕ”. Απαιτείται πλατιά μαχητική ενότητα δράσης ενάντια στην αντεργατική ατζέντα της κυβέρνησης.
Aπεργία 2 Οκτώβρη