Χιλιάδες κόσμου πλημμύρισαν το Σάββατο 25/1 το κέντρο της Αθήνας ενάντια στο ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ. Εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ με τις οικογένειές τους και μαζί τους χιλιάδες κάτοικοι από τους νομούς γύρω από το εργοστάσιο έφτασαν από το πρωί στην Ομόνοια και διαδήλωσαν μέχρι το Σύνταγμα. Μαζί τους εκατοντάδες συμπαραστάτες από την Αθήνα συγκεντρώθηκαν στην πλατεία Κλαυθμώνος περιμένοντας την πορεία που ανέβαινε τη Σταδίου. Συγκινητικές ήταν οι στιγμές όταν η πορεία έφτασε στην Κλαυθμώνος καταχειροκρατούμενη από τον κόσμο.
Δυο μόλις μέρες πριν, ένας ακόμη εργαζόμενος της ΛΑΡΚΟ προστέθηκε στη μαύρη λίστα των θανατηφόρων εργατικών ατυχημάτων που έχουν συμβεί στην επιχείρηση. Ο 35χρονος εργάτης ήταν χειριστής εξορυκτικού μηχανήματος και σκοτώθηκε το βράδυ της Παρασκευής στο μεταλλείο της Εύβοιας. Η είδηση του θανάτου του, είχε προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη οργή στους εργαζόμενους που συμμετείχαν στο συλλαλητήριο. Με την παρουσία τους έστειλαν ηχηρό μήνυμα πως τα σχέδια του Χατζηδάκη για εκκαθάριση και ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ δεν θα περάσουν.
Μιλώντας στην Εργατική Αλληλεγγύη ο Νίκος Ρήννας, αντιπρόεδρος του συνδικάτου Μετάλλου Φθιώτιδας και μέλος του ΔΣ του Εργατικού Κέντρου Λαμίας, τόνισε μεταξύ άλλων:
"Πέντε νομοί ζούνε από την ΛΑΡΚΟ. Αν κλείσει θα πεινάσουν χιλιάδες οικογένειες, θα κλείσουν εκατοντάδες μαγαζιά. Σήμερα είδαμε ένα πολύ μεγάλο συντονισμό και ένα τεράστιο συλλαλητήριο, αλλά αυτό δεν ήρθε αυτόματα. Στις 8 Δεκέμβρη σαν Σωματείο Μετάλλου Φθιώτιδας καλέσαμε μια μεγάλη σύσκεψη που μάζεψε φορείς και σωματεία απ'όλους τους νομούς, ομοσπονδίες όπως η ΠΟΕΜ, καλέσαμε και αναγκάσαμε να έρθουν και εκπρόσωποι της ΓΣΕΕ. Ήρθαν δήμοι και κοινότητες της περιοχής, πολιτιστικοί σύλλογοι και κάθε είδους τοπικοί φορείς και συσπειρώσαμε τις τοπικές κοινωνίες. Κάναμε κάλεσμα για συλλαλητήριο και φτάσαμε σήμερα να έχουμε αυτό το πολύ μεγάλο αποτέλεσμα. Ένα συλλητήριο χιλιάδων που πλημμύρισε το κέντρο της Αθήνας.
Δύναμη
Αυτό ήταν ένα πρώτο βήμα και δείγμα της δύναμής μας. Όμως δεν σταματάμε εδώ. Σήμερα ξεκινήσανε οι αγώνες μας, δεν τελείωσαν. Η κυβέρνηση έχει βάλει σκοπό να ξεπουλήσει τα πάντα. Αν τραβήξουν το σκοινί θα το τραβήξουμε και εμείς. Δεν το βάζουμε κάτω. Γιατί δεν θέλουμε να ξεριζωθούμε από τον τόπο μας. Θέλουμε όπως μεγαλώσαμε εμείς από τη ΛΑΡΚΟ, να μεγαλώσουν και τα παιδιά μας με αξιοπρέπεια. Δεν θέλουμε ιδιώτες που ξέρουμε πως κοιτάνε μόνο τα κέρδη τους.
Έχουμε μεγάλη παράδοση αγώνων. Το 1977 οι εργάτες έκαναν μια ιστορική απεργία 116 ημερών που έγινε παγκόσμια γνωστή. Ήταν ένας μεγάλος αγώνας που έχει αφήσει παρακαταθήκες στις μνήμες των εργατών της ΛΑΡΚΟ μέχρι σήμερα. Και μιλάμε για έναν αγώνα που έγινε μέσα σε ιδιωτικό καθεστώς αφού τότε τη ΛΑΡΚΟ την είχε ο Μποδοσάκης, ενώ τον έλεγχο του εργοστασίου και των διευθυντικών θέσεων τις είχαν ακόμα χουντικοί που σιγοντάριζαν τον Μποδοσάκη. Και πάλι οι εργάτες αντέξανε και νικήσανε.
Στη ΛΑΡΚΟ αυτή τη στιγμή δουλεύουν 1.500 άτομα οι μόνιμοι είναι 1.100 και οι υπόλοιποι 400 κυρίως στις εξορύξεις είναι μέσω εργολάβων. Στο κεντρικό εργοστάσιο στη Λάρυμνα έχουμε γύρω στους 100 εργαζόμενους εργολαβικούς.
Εγώ δουλεύω στη ΛΑΡΚΟ 32 χρόνια. Και όπως και οι εκατοντάδες συνάδελφοί μου ξεκαθαρίζουμε στην κυβέρνηση πως αυτή τη μάχη θα την πάμε μέχρι το τέλος”, ανέφερε ο Ν. Ρήννας.
“Η ιδιωτικοποίηση της ΛΑΡΚΟ θα σημάνει κλεισίματα και απολύσεις. Και θα σημάνει τεράστια οικονομικά προβλήματα για τους ανθρώπους που δουλεύουν στο εργοστάσιο αλλά και χιλιάδες άλλους που ζουν γύρω από τις μονάδες, στα χωριά γύρω από το εργοστάσιο και τα ορυχεία. Πρόκειται για μια βιομηχανία που δίνει δουλειά όχι μόνο στους εργαζόμενους αλλά και σε χιλιάδες ανθρώπους σε όλους τους όμορους νομούς”, εξήγησε στην Εργατική Αλληλεγγύη η Θεοδώρα Παπανικολοπούλου, υπάλληλος της εταιρίας με καταγωγή από τη Λάρυμνα που εργάζεται στα κεντρικά γραφεία της επιχείρησης στην Αθήνα.
“Εγώ τώρα πλέον μπορεί να είμαι σε γραφείο, όμως ξέρω πολύ καλά σε τι συνθήκες δουλεύουν οι συνάδελφοί μου στο εργοστάσιο και τα ορυχεία. Μπαίνουν μέσα στις φωτιές και δεν ξέρουν αν θα ξαναβγούν. Με τρομερά ατυχήματα σαν αυτό που είχαμε προχτές. Ο μπαμπάς μου δούλευε όλα τα χρόνια στο κεντρικό εργοστάσιο και ξέρω τι σημαίνει κάθε μέρα να είσαι μέσα στον κίνδυνο και στο φόβο”, τόνισε Θ. Παπανικολοπούλου.
“Μεγάλωσα στη Λάρυμνα, αναπνέοντας τη σκουριά δίπλα σε ένα από τα μεγαλύτερα εργοστάσια παραγωγής σιδηρονικελίου στον κόσμο. Είδα φίλους να πεθαίνουν στα καμίνια. Και θυμάμαι τους γονείς μας να δίνουν τρομερούς αγώνες για τα εργασιακά τους δικαιώματα, για αξιοπρεπή μεροκάματα, για αξιοπρεπή σπίτια, ζωές και συνθήκες εργασίας. Ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει ολόκληρες πόλεις και χωριά εργατών να ζουν από τα ορυχεία και το εργοστάσιο. Η ΛΑΡΚΟ δεν είναι υπόθεση μόνο όσων εργαζόνται και ζουν από αυτή, αλλά είναι υπόθεση όλης της εργατικής τάξης αυτής της χώρας. Δεν θα τους αφήσουμε να την ξεπουλήσουν”, υπογράμμισε η Ιωάννα Παυλοπούλου, συνταξιούχος τραπεζοϋπάλληλος, μέλος του Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης που βρέθηκε με την Εργατική Αλληλεγγύη στα χέρια στη διαδήλωση των εργατών της ΛΑΡΚΟ.