Καταπίεση και απελευθέρωση
Η Πάλη των Γυναικών στους χώρους δουλειάς

Εκδήλωση για την απεργιακή 8 Μάρτη στο νοσοκομείο Αγ. Σάββας, 6/2. Φωτό: Λένα Βερδέ

Με μαζική συμμετοχή και πολλή συζήτηση ξεκίνησαν οι εκδηλώσεις στους εργατικούς χώρους και τις γειτονιές για την απεργιακή 8 Μάρτη. Πάνω από τριάντα εργαζόμενες και εργαζόμενοι στον Άγιο Σάββα συμμετείχαν στη συζήτηση που οργάνωσαν από κοινού η “Κίνηση για την απεργιακή 8 Μάρτη” και το Σωματείο Εργαζόμενων στο νοσοκομείο την Πέμπτη 6 Φλεβάρη. 

Τόσο η Ζαννέτα Λυσικάτου, αντιπρόεδρος του Σωματείου, όσο και η Μαρία Στύλλου, συγγραφέας του βιβλίου «Η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών», που άνοιξαν τη συζήτηση, συνέδεσαν τις μάχες που έχουν ξεσπάσει στο νοσοκομείο με τις 8 του Μάρτη, αλλά και με όλους τους απεργιακούς αγώνες των επόμενων βδομάδων -την πανεργατική απεργία ενάντια στο νέο ασφαλιστικό σφαγείο στις 18 Φλεβάρη, την πανελλαδική απεργία των νοσοκομείων στις 5 Μάρτη. Απέναντι στην κυβέρνηση της ΝΔ που κλιμακώνει τις επιθέσεις στους εργαζόμενους και ιδιαίτερα στις γυναίκες, προκαλώντας μεγάλη οργή σε όλες και όλους, ο μόνος δρόμος είναι η οργάνωση και η κλιμάκωση των αγώνων, είναι η συλλογική πάλη, ήταν το μοτίβο των ομιλητριών.

Η εκδήλωση ήρθε σε στιγμή μεγάλων μαχών στο χώρο κι αυτό εκφράστηκε και στις παρεμβάσεις. Μόλις την προηγούμενη μέρα, είχε γίνει γνωστό ότι νοσηλεύτρια της ΜΕΘ μετακινείται υποχρεωτικά («ΕΝΤΕΛΛΕΣΘΕ») στο ΚΑΤ ώστε, μαζί με τέσσερις ακόμα νοσηλεύτριες από άλλα νοσοκομεία και Κέντρα Υγείας, να στελεχώσουν τις δομές που δημιουργούνται για την αντιμετώπιση του κορονοϊού. Οι βαρύγδουπες δηλώσεις του Υπουργού Υγείας και των παραγόντων γύρω του ότι δήθεν «δίνουν μάχη», ότι «είναι έτοιμοι», ότι προχωράνε σε «προσλήψεις express», δεν είναι τίποτα άλλο από «μετακινήσεις express» που στερούν από τα ήδη υποστελεχωμένα νοσοκομεία (ο Άγιος Σάββας έχει ήδη πάνω 400 οργανικές θέσεις κενές) το απαραίτητο προσωπικό τους.

Και όλα αυτά με τον πιο αυταρχικό και αντιδημοκρατικό τρόπο. «Ονομάζομαι Ελένη και είμαι εδώ με παράλληλη μετακίνηση από νοσοκομείο άλλης ΥΠΕ, από την Κρήτη», είπε στην εκδήλωση η νοσηλεύτρια που μετακινείται στο ΚΑΤ. «Προχτές με ενημέρωσαν τηλεφωνικά ότι με θέλει ο ΥΠΕάρχης για κάποιο λόγο. Έπαθα πανικό, νόμιζα ότι γυρίζω στην Κρήτη. Παίρνοντας τηλέφωνο στο νοσοκομείο να ζητήσω δίωρη, δεν μου λέει κανείς τίποτα, στην άγνοια. Μπαίνω το απόγευμα στη Διαύγεια για να δω το θέμα μου με την Κρήτη και βρίσκω μια απόφαση ότι πάω στο ΚΑΤ με τρίμηνη μετακίνηση χωρίς να με έχει ενημερώσει κανένας. Ενημέρωσα τη μονάδα μου και πήγα με άλλες τέσσερις συναδέλφισσες στη συνάντηση.

Κανείς δεν θέλει τις μετακινήσεις, ειδικά για τρεις μήνες γιατί δεν μπορείς να προσφέρεις. Μέχρι να ενσωματωθείς, φεύγεις. Έχω δουλέψει σε τέσσερα νοσοκομεία και ξέρω. Είναι μπάλωμα, ξεκάθαρο. Κυρίως όμως θέλω να μιλήσω για τον τρόπο που μας αντιμετώπισε ο ΥΠΕάρχης. Δεν έχω νιώσει χειρότερα στη ζωή μου ποτέ. “Αποφασίζουμε και διατάζουμε”, αυτή ήταν η αντιμετώπιση. Επιτέθηκε πρώτα σε άλλη συνάδελφο από άλλο νοσοκομείο γιατί τον ρώτησε για ποιο λόγο είναι εκεί μετά από 25 χρόνια βάρδιας. Της φώναζε επί πέντε λεπτά και την απείλησε ότι αν δεν του απαντήσει τώρα ότι θα πάει, θα της κάνει αναφορά για να την απολύσει. Και όταν εγώ ανέφερα ότι είμαι από άλλη ΔΥΠΕ και ότι ο νόμος δεν το επιτρέπει, μου απάντησε ότι “θα κάνεις αυτό που θέλω εγώ”. Επειδή του είπα πώς γίνεται να με πηγαίνετε σε ένα νοσοκομείο τριάντα χιλιόμετρα από το σπίτι μου και να το μαθαίνω δυο μέρες πριν, η απάντηση ήταν “Θες να πας στην Κρήτη; Μπορείς αύριο”.

“Κάτω από τα όρια”

Και συνέχισε σε αυτό τον τόνο να εξαπολύει επιθέσεις σε όλες μας. Μας κοίταγε στα μάτια και περίμενε να χαμηλώσουμε το βλέμμα και να σκύψουμε το κεφάλι. Πραγματικά ένιωσα ντροπή, έλλειψη αξιοπρέπειας. Ακόμα μεγαλύτερη ντροπή είναι ότι τώρα δεν υποστηρίζει όσα είπε [σ.σ. στη συνάντηση που είχε αντιπροσωπεία του Σωματείου μαζί του την ίδια μέρα, ο ΥΠΕάρχης είχε αρνηθεί όσα κατήγγειλαν οι εργαζόμενες]. Κατευθείαν λέει ότι δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Όταν είπα ότι η μονάδα μας έχει πρόβλημα, είμαστε κάτω από τα όρια, με επτά αρρώστους έχει τύχει να δουλεύουμε τρεις νοσηλεύτριες και να τρέχουμε, μου είπε “δεν είσαι εσύ αρμόδια κορίτσι μου, υπάρχει διοίκηση”. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι αναρρωτικές πάνε σύννεφο. Κι εγώ έλειπα γιατί έκανα κάταγμα στο πόδι. Κι αυτό θα μας βρει όλους. Ευχαριστώ πάρα πολύ για τη στήριξη. Το μεγαλύτερό μου πρόβλημα είναι η καταπάτηση της αξιοπρέπειάς μου σαν ανθρώπινη οντότητα. Εκείνη την ώρα μας μαστίγωνε».

Παράλληλα, οι καταγγελίες για σεξιστικά περιστατικά στο νοσοκομείο αυξάνονται. Στην καταγγελία εργαζόμενης πριν λίγες εβδομάδες για σεξιστική συμπεριφορά διευθυντή συντονιστή γιατρού εναντίον της, ήρθε να προστεθεί η αναφορά της νοσηλεύτριας Χρυσούλας-Χριστίνας Ασημάκη για αναίτια βίαιη λεκτική επίθεση που δέχτηκε «από τον Πολυζώη Αθανάσιο με σεξιστικό υβρεολόγιο (Πουτ****, Καριο****, Γαμ**** κ.α.) εν ώρα εργασίας, μπροστά σε δύο συναδέλφους τεχνολόγους. Η ίδια μάλιστα δήλωσε πως ένιωσε ότι απειλήθηκε και η σωματική της ακεραιότητα … και ζητάει από τα αρμόδια όργανα του νοσοκομείου την παραδειγματική τιμωρία του συγκεκριμένου εργαζόμενου», όπως αναφέρει η ανακοίνωση του Σωματείου. Η ίδια η νοσηλεύτρια μίλησε και στην εκδήλωση, τονίζοντας πως τέτοιες σεξιστικές επιθέσεις δεν πρόκειται να γίνονται ανεκτές. «Δεν κάνω πίσω. Στηρίζω και την καινούργια συνάδελφο που μίλησε μόλις. Δύναμη!», είπε.

Η ερώτηση εργαζόμενης για ποιο λόγο γίνονται οι μετακινήσεις αλλά και για το ποιος είναι τελικά αυτός που ξέρει πόσες είναι οι ελλείψεις του προσωπικού, πυροδότησε τη συζήτηση. «Τις κάνουν υποτίθεται για τον κορονοϊό», απάντησε μία εργαζόμενη, «Δεν κάνουν προσλήψεις, είναι φανερό. Και προσπαθούν με το ήδη υπάρχον λειψό προσωπικό να μπαλώσουν τρύπες. Αυτό όμως δεν γίνεται. Δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει».

«Οι μόνοι που ξέρουν πόσες είναι οι ελλείψεις είναι οι εργαζόμενοι και οι ασθενείς», είπε κλείνοντας η Μαρία Στύλλου, «Η διοίκηση, η οποιαδήποτε διοίκηση, έχει μόνο ένα κριτήριο: τις περικοπές. Στο προσωπικό, στα υλικά, στην ίδια την έρευνα. Αφήνουν τους ιούς να σκοτώνουν και παίζουν παιχνίδια ανάλογα ποιος είναι υπουργός, για το ποια εμβόλια είναι ή δεν είναι κατάλληλα. Και πώς προσπαθούν να επιβάλλουν την πολιτική τους; Με τον πιο αυταρχικό τρόπο, με νόμους, με συμπεριφορές σαν αυτή που μόλις ακούσαμε. Οι επιδημίες είναι κοινωνικό φαινόμενο ενός συστήματος που είναι καταστροφικό. Ακόμα και τέτοια ζητήματα, μεγάλα, ο μόνος που μπορεί να τα απαντήσει είναι ο έλεγχος των εργαζόμενων στο χώρο δουλειάς τους. Αυτό σημαίνει ο εργατικός έλεγχος για τον οποίο μιλάμε. Εσείς μόνο μπορείτε να καθορίσετε τα πράγματα».

Η εμφάνιση του υποδιοικητή στο τέλος της εκδήλωσης (του ίδιου που, όπως είπε στη συζήτηση μια εργαζόμενη, χλεύαζε τις προηγούμενες μέρες την εκδήλωση) και η απόπειρά του να βάλει χέρι στην πολιτική δράση του Σωματείου –τον ενόχλησε η διακίνηση της εφημερίδας Εργατική Αλληλεγγύη και των βιβλίων «Η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών» και υποστήριξε ότι αυτή «απαγορεύεται»- απαντήθηκε κατάλληλα.