Καταπίεση και απελευθέρωση
Οι μεγαλο­παράγοντες του αθλητισμού αντιμέτωποι με το ελληνικό #metoo

Σοφία Μπεκατώρου

Καλιφόρνια 2012, Διαδήλωση στο ξέσπασμα του #metoo. Φωτό: Mark Ralston/AFP

 

Διαβάζοντας χθες την καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου την αναπαρήγαγα γράφοντας «χωρίς λόγια», γιατί στα αλήθεια σοκαρίστηκα τόσο που δεν είχα λόγια. Όμως δεν έχει φύγει στιγμή από το μυαλό μου. Είναι γενναίο πραγματικά που μίλησε γιατί ελάχιστες γυναίκες έχουν το θάρρος να το κάνουν (ανάμεσα τους κι εγώ που δεν έχω υποστεί κάτι τόσο ακραίο). 

Το ωστικό κύμα που δέχεσαι από τον κοινωνικό περίγυρο, όταν μιλάς δημόσια για κάτι τόσο αποτρόπαιο είναι ανάλογο με την ισχύ που έχει το ίδιο το γεγονός. Τη στιγμή που βγαίνεις μπροστά θυσιάζεις ένα μέρος του εαυτού σου, αλλά το κάνεις στο βωμό της προστασίας άλλων κοριτσιών και αυτό είναι μεγαλειώδες. Τη στιγμή που επιλέγεις να βγεις μπροστά φοβάσαι το στίγμα και τις ταμπέλες που θα σου φορέσουν όσοι δεν σε πιστέψουν. Η φωνή σου ωστόσο είναι αυτή που δίνει δύναμη σε άλλες γυναίκες να εξομολογηθούν τα δικά τους τραύματα και να ενώσουν τις δικές τους φωνές με τη δική σου, για να πληρώσει τελικά ο θύτης. Γιατί ποτέ δεν είναι αργά για να πληρώσουν άνθρωποι που από θέση ισχύος εξακολουθούν να καταστρέφουν καριέρες και ζωές.

Πριν κάποιους μήνες άκουγα το “unbelieved”, ένα podcast που αφορά την κακοποίηση που υπέστησαν αθλήτριες της ενόργανης γυμναστικής των ΗΠΑ από τον γιατρό της ομάδας, Λάρι Νάσαρ, ο οποίος πλέον εκτίει ποινή κάθειρξης 200 και βάλε χρόνων. Τα 13χρονα και 15χρονα κορίτσια που μίλησαν στην αρχή για το γιατρό που τα έπειθε ότι είναι ιατρική πράξη να χώνει το χέρι του στον κόλπο τους για να ισιώσει την σπονδυλική τους στήλη, δεν έγιναν για πολλά χρόνια πιστευτά (εξ ου και ο τίτλος του podcast).

Πέρασαν δεκαετίες (οι πρώτες καταγγελίες ήταν το ‘90) με πολλές κατεστραμμένες καριέρες και πολλές διαλυμμένες ζωές για να καταφέρουν οι, γυναίκες πια, που είχαν κακοποιηθεί να ενώσουν τη φωνή τους με αυτή της Rachael Denhollander και να οδηγήσουν τον μέχρι τότε παντοδύναμο Νάσαρ στο εδώλιο, όπως εξαιρετικά αποτυπώνεται η όλη πορεία στο ντοκιμαντέρ του netflix “Athlete A”.

Αυτοί οι άνθρωποι υπάρχουν παντού: σε όλες τις χώρες, σε όλες τις πόλεις, στην εκπαίδευση, στον αθλητισμό, στη δουλειά, στο σπίτι και η σιωπή μας τους δίνει δύναμη να ανοίγουν νέους κύκλους κακοποίησης. Μιλούσα προ ολίγου για το θέμα με μια φίλη, που έκανε πρωταθλητισμό. Είχε ανάλογη εμπειρία στο κολύμπι: «Αν έρθεις από το δωμάτιο μου το μεσημέρι θα είσαι στην ομάδα το απόγευμα». Δεν πήγε και βγήκε εκτός ομάδας παρότι είχε καλύτερο χρόνο. Δεν το μετάνιωσε αλλά 20 χρόνια μετά μετανιώνει που δεν μίλησε. Όπως μετανιώνω κι εγώ και εκατομμύρια άλλες γυναίκες.

Η Σοφία έκανε την αρχή, μην την αφήνετε μόνη, βάλτε όλες και όλοι πλάτη. Εδώ δεν διακυβεύεται το αποτέλεσμα μιας εκλογικής διαδικασίας αλλά η ασφάλεια των μικρών παιδιών και έχουν ιερή υποχρέωση ολοι οι παράγοντες να τη στηρίξουν, όποια παράταξη κι αν υποστηρίζουν. Η καταγγελία της, η οποία έχει πυροδοτήσει ένα ελληνικό #metoo τροφοδοτώντας με δύναμη κι άλλες γυναίκες για να εξομολογηθούν δημόσια ότι έχουν υπάρξει θύματα σεξουαλικής βίας, πρέπει να αποτελέσει αφορμή για την αναζωπύρωση του αέναου αγώνα για μια κοινωνία με ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες.

Αργυρώ Γιαννουδάκη
δημοσιογράφος στον χώρο του αθλητισμού