Καταπίεση και απελευθέρωση
Πλούσιοι (εκ)βιαστές με πλάτες

17/7/21, Πορεία ενάντια στις σεξιστικές επιθέσεις. Φωτό: Αφροδίτη Φράγκου

Μέρα με τη μέρα ξετυλίγεται το κουβάρι της υπόθεσης βιασμού στη Θεσσαλονίκη και μαζί γίνεται όλο και πιο έντονη η εικόνα του τι σημαίνει «πλούσιοι (εκ)βιαστές». Ο Βασίλειος Λεβέντης, ένας από τους γόνους που κατηγορούνται για τον βιασμό της Γεωργίας Μπίκα, είχε το θράσος να φωτογραφηθεί κρατώντας το πρωτοσέλιδο που έγραφε «Συνελήφθη για βιασμό ο Έλληνας κροίσος της Coca Cola». Είχε μόλις αφεθεί ελεύθερος και τέτοια ήταν η αίσθηση ασυλίας του. Με ακόμη μεγαλύτερο θράσος, όταν η κατακραυγή του τράβηξε το (κόκκινο) χαλί κάτω από τα πόδια, δήλωσε: «Ζητώ να αντιμετωπιστώ ισότιμα με τη μηνύτρια, να μην προσβάλλεται η προσωπικότητά μου, να μην προβάλλεται καταχρηστικά και εντελώς ταξικά η οικονομική θέση και η κοινωνική κατάσταση της οικογένειάς μου ως δήθεν στοιχείο σε βάρος μου και να γίνει σεβαστό το τεκμήριο αθωότητας». 

Η δε Coca Cola έσπευσε να κρατήσει αποστάσεις λέγοντας ότι δεν έχει καμία σχέση με τους αδελφούς Λεβέντηδες, αποδοκιμάζοντας όπως λέει κάθε μορφή βίας «απερίφραστα» (το κατά πόσον αυτό ισχύει διαβάστε το στη σελίδα 17). Δεν φάνηκε όμως να έχει τις ίδιες ευαισθησίες όταν ο Αλκιβιάδης Δαυίδ, έτερος κληρονόμος της δυναστείας αυτής, καταδικάστηκε το 2019 για σεξουαλική κακοποίηση πρώην εργαζόμενης σε 58 εκατομμύρια δολάρια αποζημίωση, ενώ δύο ακόμα παρόμοιες υποθέσεις εκκρεμούν σε βάρος του. Ίσως επειδή αυτή η είδηση δεν έπαιξε στην ελληνική επικαιρότητα.

Ο Δημήτρης Αγάς, απολυμένος απεργός της Coca Cola το 2013, ένας από τους απεργούς που έδωσαν σκληρή μάχη με την εταιρία, περιέγραψε στην Εργατική Αλληλεγγύη τις «πλάτες» αυτών των κροίσων: «Στο ξενοδοχείο που έγινε ο βιασμός, η Coca Cola έχει κάνει όλες τις εκδηλώσεις των τελευταίων χρόνων. Πριν μας απολύσουν, εκεί έκαναν τις εκδηλώσεις για τα παιδάκια, για τους πωλητές, τις παρουσιάσεις κλπ. Η σχέση τους με την αστυνομία δείχνει ότι νιώθουν ότι είναι σε έναν κόσμο που αυτοί είναι οι καλοί και όλοι οι άλλοι είναι οι κακοί. Σε μοίρασμα της προκήρυξής μας με το σύνθημα ‘Ούτε γουλιά Coca Cola’ στη Σταυρούπολη, ένας κύριος, λίγο γεροδεμένος μας είπε ‘ξέρεις ποιος είμαι εγώ, είμαι αστυνόμος, διοικητής στα ΕΚΑΜ’. Περιπολικό της αστυνομίας από τη Θέρμη ήταν 24 ώρες το 24ωρο απέναντι από την είσοδο της Coca Cola. Μπορώ να πω άπειρα τέτοια περιστατικά.

Μας έσυραν στα δικαστήρια ζητώντας τεράστιες αποζημιώσεις, 250 χιλιάδες στο ένα, 1 εκατομμύριο στο άλλο. Τα δικαστήρια έβγαλαν νόμιμο το μποϊκοτάζ, έκαναν έφεση και κατάφεραν το δεύτερο να δικαστεί στην Αθήνα, παρότι η υπόθεση ήταν στη Θεσσαλονίκη. Καταδικαστήκαμε – αν και ευτυχώς δεν μας έβαλαν να πληρώσουμε 1 εκατομμύριο. Ο δικαστής που μας καταδίκασε βγήκε στη σύνταξη 2 μήνες μετά.

Η Coca Cola είναι η αιχμή του δόρατος του ΣΕΒ. Κάναμε σαν ομοσπονδία, καλές συλλογικές συμβάσεις και εργοστασιακές συμβάσεις. Αυτό τους ενοχλούσε. Ο διαπραγματευτής που έχει η Coca Cola ήταν και αυτός που έκανε τις διαπραγματεύσεις στον ΣΕΒ με τη ΓΣΕΕ. Και τους λέγανε δεν μπορείτε να υπογράφετε καλές συμφωνίες. Η εργοδοσία είναι η ίδια, δεν έχουν αλλάξει, οι Λεβέντηδες. 

Η αίσθηση πλούτου και εξουσίας που έχουν αυτοί οι άνθρωποι είναι τρομακτική. Στο ίδρυμα των Λεβέντηδων, ο Αντώνης Σαμαράς είναι επίτιμο μέλος. Όταν απολυθήκαμε ο Σαμαράς ήταν πρωθυπουργός, περίμενε κανείς να κάνει κάτι; Εμείς τον αγώνα που κάναμε τον κάναμε γιατί ήμασταν οργανωμένοι και αλληλέγγυοι μεταξύ μας. Αλλιώς δεν θα κράταγε τόσον καιρό. 

Μακάρι η υπόθεση της κοπέλας αυτής να μείνει στην επικαιρότητα. Όσο μένει στην επικαιρότητα αυτοί λουφάζουν. Μόλις καταλαγιάσει ο θόρυβος και ηρεμήσουν, θα χτυπήσουν. Τις πρώτες μέρες της απεργίας κατεβαίνοντας για Αθήνα, μπαίνω σε μια στάση στο καφέ και βλέπω να βγαίνει ο Κούγιας. Κοντοστέκεται μας χαιρετάει και μας λέει ‘ξέρεις με ποιους τα βάλατε; Δε θα βγάλετε άκρη με αυτούς’. 

Όπως τους εργαζόμενους, έτσι και την κοπέλα – δεν υπολογίζουν άτομα. Μας απέλυσαν και δεν είχαν την ευθιξία να μας δώσουν τις απολύσεις στο πρόσωπο, τις βρήκαμε τοιχοκολλημένες στα σπίτια μας. Βρέθηκε αυτή η κοπέλα που δεν έκανε πίσω, όπως δεν κάναμε πίσω κι εμείς. Αλλά βλέπουμε και τι πλάνο έκανε η αστυνομία. Ιατροδικαστής σε τρεις μέρες, στις τοξικολογικές δεν της πήραν αίμα. Είναι κράτος εν κράτει αυτή η εταιρία».

Από τα κάτω

Πράγματι, απέναντι στη χρονοτριβή για την έρευνα και τα κενά, χρειάστηκε το θέμα να πάρει διαστάσεις από τα κάτω για να αρχίσει να τίθεται το θέμα του κυκλώματος: ήταν ο ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβιστής Ηλίας Γκιώνης που συγκέντρωσε και δημοσιοποίησε πληροφορίες από άλλα θύματα και έριξε φως στην υπόθεση, ήρθε σε επικοινωνία με τη Γεωργία Μπίκα και τον δικηγόρο της και μίλησε στα ΜΜΕ. 

Η απάντηση των δραστών και του κύκλου τους ήταν να τον απειλήσουν, όπως και την ίδια τη Γεωργία. Σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη έγιναν μαζικές διαδηλώσεις ενάντια στη συγκάλυψη. Ο Ηλίας Γκιώνης σε ανάρτησή του στις 26/1 δήλωσε πως αρχειοθέτησε το υλικό που δέχτηκε και στέλνει στις αρχές 150 αρχεία φωτογραφικού υλικού και 45 σελίδες ανάλυσης, καθώς και ότι συνεχίζει τη συγκέντρωση υλικού για το κύκλωμα μαστροπείας.

Οι πλούσιοι (εκ)βιαστές, με τις πλάτες του κρατικού μηχανισμού, όχι μόνο κακοποιούν γυναίκες, αλλά παράγουν έναν ολόκληρο δικό τους μηχανισμό βίας και σιωπής που συμβάλει στη γενικότερη αίσθηση ατιμωρησίας σε περιπτώσεις βιασμών. Τα «τι γύρευε» που τρέχουν να διατυπώσουν οι διάφορες «προσωπικότητες» που επιστρατεύονται για τον επικοινωνιακό πόλεμο σε βάρος των θυμάτων προκειμένου να βγουν οι μεγιστάνες λάδι, βαραίνουν μετά πάνω από κάθε θύμα βιασμού. Έτσι οι πλούσιοι δεν ευθύνονται «μόνο» για τα εγκλήματα που διαπράττουν οι ίδιοι με μεγαλύτερη συχνότητα και αγριότητα, αλλά και για την ιδεολογία που τα συγκαλύπτει και τα πολλαπλασιάζει. 

Ως αφεντικά, ευθύνονται και για τις συνθήκες ζωής και εργασίας των γυναικών της εργατικής τάξης επιτιθέμενοι στα εργατικά δικαιώματα με τη βοήθεια κυβερνήσεων σαν της ΝΔ. Ευθύνονται δηλαδή και όταν μια γυναίκα δεν μπορεί να καταγγείλει κακοποίηση στον εργατικό της χώρο, ή δεν μπορεί να χωρίσει και να μηνύσει τον κακοποιητή σύντροφό της. Γι’ αυτό τα αιτήματα του εργατικού κινήματος ενάντια στην καταπίεση των γυναικών είναι κλειδί σε αυτή τη μάχη. Η οργάνωση μιας μαζικής, απεργιακής 8 Μάρτη θα τρίψει «ταξικά» στη μούρη κάθε Λεβέντη το ποιος μπορεί να τους στείλει στον αγύριστο.


Οι «θεσμοί» μέρος του προβλήματος

Τις ίδιες μέρες με τη συγκλονιστική υπόθεση βιασμού και κυκλώματος πλούσιων βιαστών στη Θεσσαλονίκη, δυο ακόμα περιπτώσεις κακοποίησης γυναικών έρχονται να υπογραμμίσουν ότι ζούμε σε ένα σάπιο σύστημα που με τις προτεραιότητές του βάζει σε κίνδυνο ζωές.

Στον Νέο Κόσμο, κλήθηκε η αστυνομία από γείτονες που άκουγαν τις φωνές μιας 19χρονης κοπέλας που παρακαλούσε τον σύντροφό της να την αφήσει και ζητούσε βοήθεια γιατί τη χτυπούσε. Ο σύντροφός της είναι αστυνομικός της ΔΙΑΣ στο τμήμα της Ομόνοιας. Μετά τη σύλληψή του αυτός προχώρησε σε μήνυση εναντίον των συναδέλφων του. Λίγες ημέρες μετά η 19χρονη άλλαξε στάση, λέγοντας ότι δεν τη χτύπησε ο σύντροφός της αλλά οι αστυνομικοί που μπήκαν στο σπίτι! Είτε αυτό ισχύει, είτε το λέει ύστερα από εκβιασμό από τον σύντροφό της, πρόκειται για μια ακόμη περίπτωση που η αστυνομία όχι μόνο δεν είναι μέρος της λύσης, αλλά είναι μέρος του προβλήματος.

Παράλληλα ο ιερέας που κατηγορείται για βιασμό ανήλικης στο κατηχητικό στα Κάτω Πατήσια προφυλακίστηκε, ενώ ο συνήγορός του παραιτήθηκε. Από τη δικογραφία προκύπτει ότι η ανήλικη που τον κατήγγειλε δεν ήταν η μόνη που είχε πέσει θύμα του. Η εξουσία που του έδινε η θέση του απέναντι στα μικρά κορίτσια και τις οικογένειές τους του έδινε και αίσθηση ασυλίας. Καθώς και την άνεση να εκφοβίζει το θύμα του ότι «θα κινδυνεύσει» αν μιλήσει.

Η αμέριστη στήριξη της κυβέρνησης σε αστυνομία και εκκλησία, με σκοπό να βγει από τη δική της κρίση και να κρατάει κοντά της τα ακροδεξιά ακροατήρια, είναι ένας από τους λόγους που αυξάνεται η ασυδοσία σε τέτοιους κύκλους. Κι αυτό μεταφράζεται σε κάθε είδους βία, που φτάνει μέχρι τη βία σε βάρος των γυναικών.