Το Σάββατο 26 Φλεβάρη στις 10.30πμ στην Ομόνοια με πορεία προς το Σύνταγμα, μας καλούν να βγούμε στον δρόμο και να διαδηλώσουμε μαζί τους, οι εργάτες από τα Πετρέλαια και τα Λιπάσματα της Καβάλας, οι εργάτες της ΛΑΡΚΟ, οι λιμενεργάτες της COSCO.
Τα σωματεία που βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης με την εγκληματική πολιτική της κυβέρνησης και της εργοδοσίας, συντονίζονται και βγαίνουν μαζί στον δρόμο διεκδικώντας το δικαίωμα στη δουλειά και στη ζωή. Στην κινητοποίηση καλούν και οι Ομοσπονδίες και τα Σωματεία των κλάδων της Ενέργειας, του Μετάλλου και της Χημικής Βιομηχανίας, το Εργατικό Κέντρο Αθήνας και Πειραιά και πολλά ακόμα σωματεία του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Το Συνδικάτο Επισιτισμού - Τουρισμού συμμετέχει με στάση εργασίας 11πμ με 3μμ. «Με απεργιακή κλιμάκωση και συντονισμό μπορούμε να τσακίσουμε τις αντεργατικές επιθέσεις, τις απολύσεις, τις ιδιωτικοποιήσεις, το νόμο-έκτρωμα Χατζηδάκη», τονίζει στο κάλεσμά της για την κινητοποίηση η ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
«Σε αυτήν τη διαδήλωση είναι η θέση κάθε εργαζόμενου και κάθε σωματείου. Για να στηρίξουμε τα εργατικά κομμάτια που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της μάχης, αλλά και για να απαιτήσουμε από τις συνδικαλιστικές ηγεσίες να κλιμακώσουν απεργιακά για να διώξουμε αυτήν την κυβέρνηση που στηρίζει τα κέρδη των εργοδοτών και θυσιάζει τις ζωές χιλιάδων εργατών», αναφέρει ανάμεσα σε άλλα ο Συντονισμός Εργατικής Αντίστασης και συνεχίζει:
«Να ενωθούμε με τους εργάτες της Υγείας που εδώ και δυο χρόνια δίνουν την μάχη με την πανδημία, για όλη την κοινωνία. Αλλά από την κυβέρνηση Μητσοτάκη εισπράττουν την απόλυση χιλιάδων υγειονομικών στις 31 Μάρτη, είτε με πρόσχημα τον εμβολιασμό, είτε για να φέρουν ξανά τους εργολάβους στα νοσοκομεία, πετώντας χιλιάδες συμβασιούχους στην ανεργία. Να ενωθούμε με τους εκπαιδευτικούς που συγκρούονται με την Κεραμέως ενάντια στη διάλυση των δημόσιων σχολείων. Με τους εργαζόμενους στην efood και συνολικά στον Επισιτισμό Τουρισμό που διεκδικούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Με τους εργάτες των Δήμων, για να μην απολυθούν χιλιάδες συμβασιούχοι στις 31 Μάρτη».
COSCO
Σε εξέλιξη βρίσκονται συσκέψεις για να προχωρήσουμε σε κοινή δράση με τα υπόλοιπα εργατικά σωματεία που έχουν σχέση με το λιμάνι του Πειραιά, από την Ένωση Λιμενεργατών του ΟΛΠ, που μας στήριξαν έμπρακτα στην τελευταία μας απεργία και όλα τα ναυτεργατικά σωματεία, μέχρι τους εργαζόμενους στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος. Όλοι μαζί έχουμε να δώσουμε από κοινού τη μάχη ενάντια σε COSCO, εφοπλιστές και κυβέρνηση, που θέλουν να μας γονατίσουν, αλλά δεν θα το επιτρέψουμε.
Οι εργαζόμενοι στο Πέραμα αντιδρούν με απεργιακές κινητοποιήσεις ενάντια στην COSCO που θέλει να κλείσει τις προβλήτες της Ζώνης για να προχωρήσει σε εργασίες, αφήνοντας στον αέρα το προσωπικό για δύο χρόνια. Βοηθάμε κι εμείς όσο μπορούμε σε αυτή τη μάχη και με τη φυσική μας παρουσία ως σωματείο ΕΝΕΔΕΠ στις συγκεντρώσεις τους. Το κεντρικό ραντεβού όλων μας είναι το Σάββατο 26/2 που θα συντονιστούμε με ΛΑΡΚΟ και τα σωματεία από την Καβάλα, αλλά και με πολλά ακόμα σωματεία ενάντια στον νόμο Χατζηδάκη, για την ακρίβεια και για συλλογικές συμβάσεις.
Το σύνθημα από δω και πέρα πρέπει να είναι το «ένας για όλους και όλοι για έναν». Έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα τέρας, δηλαδή τον νόμο-έκτρωμα Χατζηδάκη και την κυβέρνηση που τον εφαρμόζει. Τον ένιωσαν στο πετσί τους οι συνάδελφοι στην Καβάλα και τώρα το ίδιο στη ΛΑΡΚΟ. Αυτό επιχειρούν να κάνουν και σε μας, αλλά η αποφασιστικότητα και η μαζικότητα του κόσμου τους έδωσε την απάντηση που έπρεπε. Το ξεπούλημα του ορυκτού πλούτου που επιχειρούν να κάνουν στη ΛΑΡΚΟ είναι σκανδαλώδες και δεν πρέπει να το αφήσουμε να περάσει. Σαν σωματείο θα σταθούμε με όλη μας τη δύναμη δίπλα στα παραπάνω σωματεία, αλλά και όπου αλλού χρειάζεται.
Παρά τις απειλές και την τρομοκρατία, οι συνάδελφοι έχουν αγκαλιάσει τις ενέργειες του σωματείου. Φάνηκε αυτό και στην τελευταία απεργία μας στις 7/2 που παρά την κινητοποίηση όλων των μέσων καταστολής, τα πορτοκαλί μας γιλέκα πλημμύρισαν τις πύλες του λιμανιού και έπεσε στο κενό η προσπάθεια εργοδοσίας και κυβέρνησης να επικρατήσει η απεργοσπασία. Ο κόσμος δεν κάνει πίσω γιατί δεν αντέχει άλλο. Μας έρχεται το ρεύμα ή πάμε σούπερ μάρκετ και χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο. Δεν θα αφήσουμε αυτή η πολιτική να μας οδηγήσει στην απόγνωση, πάμε για να την ανατρέψουμε.
Δαμιανός Βουδίγαρης, μέλος ΔΣ Ένωσης Εργαζομένων Διακίνησης Εμπ/τίων στις προβλήτες του Πειραιά (ΕΝΕΔΕΠ)
7/2, Απεργία λιμενεργατών της COSCO. Φωτό: Μάνος Νικολάου
KAVALA OIL
Αυτή τη στιγμή (21/2) είμαστε στις 94 απολύσεις συνολικά και περιμένουμε και άλλες μέρα παρά μέρα. Υπολογίζουμε ότι μέχρι το Σάββατο, που θα είμαστε κάτω στην πορεία, θα είναι απολυμένοι όλοι οι συνάδελφοι που κάνουν επίσχεση εργασίας. Γίνονται σταδιακά οι απολύσεις, ώστε ενδιάμεσα να προσπαθούν να σπάσουν έναν-έναν τους εργαζόμενους από τον αγώνα και το σωματείο. Ανάλογα με την πληροφόρηση που έχουν για τον καθένα ξεχωριστά, άλλους τους εκβιάζουν και σε άλλους τάζουν τρελά πράγματα.
Η εργοδοσία της ENERGEAN έχει τρομερή ανάγκη να γυρίσει το υπάρχον προσωπικό στις δουλειές του. Οι εγκαταστάσεις είναι στα χέρια της, αλλά δεν μπορεί να ξεκινήσει την παραγωγή, όπως έχουν δεσμευτεί στα υπουργεία και δημοσίως. Οι συγκεκριμένες εγκαταστάσεις δεν μπορούν να λειτουργήσουν με άλλο προσωπικό. Είναι εγκαταστάσεις 40 χρόνων, γεμάτες πατέντες για να τις κρατήσουμε σε ένα ασφαλές επίπεδο καθώς η εταιρία τις είχε παρατημένες καιρό και βρίσκονται στο πιο δύσκολο κοίτασμα που υπάρχει στον κόσμο γιατί εμπεριέχεται τοξικό υδρόθειο.
Δεν γίνεται να βρεθούν άλλοι εργαζόμενοι που να βάλουν χέρι στο εργοστάσιο με ασφάλεια, αν πρώτα δεν εκπαιδευτούν από το έμπειρο και εξειδικευμένο προσωπικό που το λειτουργούσε. Άρα είναι ένας φαύλος κύκλος. Η εταιρία χρησιμοποιεί μόνο σαν ψεύτικη απειλή και κίνηση εντυπωσιασμού προς τους εργαζόμενους που είναι σε επίσχεση για να λυγίσουν ότι θα πάρει άλλους στη θέση τους. Αλλά κανείς δεν λυγίζει. Γιατί ξέρουν ότι η δουλειά τους δεν θα χαθεί από τον αγώνα, αλλά αν αλλάξουν οι συνθήκες και οι όροι που θέλει να επιβάλλει η ENERGEAN.
Η πίεση στην εταιρία είναι ακόμα μεγαλύτερη αν σκεφτούμε την τεράστια οικονομική ζημιά που δεν προχωράει η παραγωγή, όταν η τιμή του βαρελιού έχει εκτοξευτεί σε πάνω από 93 δολάρια το βαρέλι. Και μάλιστα, τη στιγμή που δανειοδοτήθηκε με 100 εκατομμύρια ευρώ με εγγύηση ελληνικού δημοσίου για να αναπτυχθεί.
Η απεργιακή κινητοποίηση το Σάββατο 26/2 είναι η κλιμάκωση του αγώνα μας μετά από τις μεγάλες κινητοποιήσεις που κάναμε στην Καβάλα, την επίσχεση εργασίας από 1/1 φέτος και την τεράστια συμπαράσταση από σωματεία, φορείς και συλλογικότητες. Είναι αυτό που όλοι εμείς ως εργαζόμενοι και ως σωματείο ξέραμε ότι έπρεπε να γίνει, ώστε να δυναμώσει η φωνή μας, να ξεμπροστιάσουμε τις προθέσεις της εταιρίας σε όλη την κοινωνία και να μην βρει έδαφος η προσπάθεια λάσπης και διαστρέβλωσης της αλήθειας.
Είμαστε σίγουροι ότι έτσι θα κερδίσουμε, γιατί έχουμε το δίκιο με το μέρος μας και υπερασπιζόμαστε την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια της δουλειάς μας. Γιατί συστρατεύεται μαζί μας όλη η υγιής κοινωνία. Μαζί μας το Σάββατο θα είναι η Ομοσπονδία Ενέργειας και πολλά σωματεία του κλάδου μας που θα μετέχουν με τη φυσική τους παρουσία, όπως και αντιπροσωπείες από άλλα σωματεία και φορείς της Καβάλας. Η βοήθεια του ενός στον άλλον είναι μονόδρομος για να αντισταθούμε στις δόλιες προθέσεις είτε από τις εργοδοσίες είτε από τα υπουργεία.
Μανώλης Κελαϊδάκης, πρόεδρος σωματείου εργαζομένων Kavala Oil “Το Βαρέλι”
27/1, Καβάλα
ΛΙΠΑΣΜΑΤΑ ΚΑΒΑΛΑΣ
Ο αγωνιστικός συντονισμός που θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 26/2 είναι μια πολύ θετική εξέλιξη. Τα προβλήματα είναι κοινά από μια συγκεκριμένη πολιτική που εφαρμόζεται σε βάρος των εργαζομένων που παλεύουμε για να ανατραπεί. Είναι ευκαιρία να αφυπνιστούν όσο το δυνατόν περισσότεροι συνάδελφοι από όλους τους εργατικούς χώρους, να αντιταχθούμε σε αυτό τον αισχρό νόμο του Χατζηδάκη και απέναντι σε αυτήν την κυβέρνηση, η οποία μισεί τους εργαζόμενους. Έχει πλήρη ταύτιση με τους επιχειρηματίες και δεν θέτει κανέναν κανόνα στην επιχειρηματικότητα. Στηρίζει και επικροτεί αυτή την ανεξέλεγκτη κατάσταση που έχει επικρατήσει.
Εμείς οι απολυμένοι από τα Λιπάσματα Καβάλας παραμένουμε συσπειρωμένοι, μήνες μετά τις απολύσεις μας. Για το κατέβασμα στην κινητοποίηση του Σαββάτου έχουμε ενημερώσει όλα μας τα μέλη και πραγματοποιήσαμε γενική συνέλευση, στην οποία πήραμε ομόφωνη απόφαση ότι θα στηρίξουμε το κάλεσμα των Ομοσπονδιών μας με τη μεγαλύτερη δυνατή συμμετοχή μας. Ο κόσμος στη συνέλευση δήλωνε τον ενθουσιασμό του που θα βρεθούμε με διάφορους άλλους κλάδους για να δράσουμε από κοινού.
Δικαστικά, είμαστε στη φάση που κατηγορούμενη πλέον είναι η πλευρά του Λαυρεντιάδη, για ψευδή καταμήνυση και ηθική αυτουργία σε ψευδή καταμήνυση, για τις μηνύσεις που μας είχε κάνει για να μας απολύσει την πρώτη φορά το 2016 και στις οποίες αθωωθήκαμε. Ο δικαστικός αγώνας μας θα συνεχιστεί για να ακυρωθούν οι μαζικές απολύσεις του 2021, που έγιναν με χρήση του νόμου Χατζηδάκη.
Αν δεν είχαμε αναπτύξει συνδικαλιστική και κινηματική δράση, αν δεν κατεβαίναμε στους δρόμους, θα είχαμε ξεχαστεί ήδη από το 2016. Οι αγώνες μας όλο το προηγούμενο διάστημα μας δίνουν ελπίδα να συνεχίσουμε.
Νίκος Βογιατζίδης, πρόεδρος σωματείου εργαζομένων Λιπασμάτων Καβάλας
ΛΑΡΚΟ
Στις αρχές Φλεβάρη κάναμε μια τηλεδιάσκεψη με τα υπουργεία Οικονομικών, Εργασίας και Ανάπτυξης, στην οποία μας είπαν ότι μέσα στον μήνα θα είμαστε όλοι απολυμένοι, 1.087 εργαζόμενοι συν οι εργολαβικοί. Πρόκειται δηλαδή για μια κυβερνητική απόφαση. Επίσης, μας είπαν ότι οι άνω των 55 χρονών θα μπούμε σε προγράμματα κοινωφελούς εργασίας, ενώ ένα ποσοστό από τους νεότερους θα ξαναμπούν στη δουλειά μέχρι να έρθει ο αγοραστής και τότε θα απολύονταν ξανά.
Όλα αυτά είναι ούτως ή άλλως στον αέρα, όπως και ο διαγωνισμός για το ξεπούλημα της ΛΑΡΚΟ. Διάσπαση θέλουν να μας κάνουν γιατί μας βλέπουν ενωμένους. Οι εργαζόμενοι έχουμε πάρει απόφαση ότι θα είμαστε ή όλοι στη δουλειά ή κανένας. Πολλοί από εμάς δεν χάνουμε μόνο τις δουλειές μας, αλλά και τα σπίτια μας. Θέλουν να αδειάσουν τον οικισμό της ΛΑΡΚΟ, που φτιάχτηκε μαζί με το εργοστάσιο τη δεκαετία του ‘60. Τότε ο Μποδοσάκης που ίδρυσε τη ΛΑΡΚΟ, έφτιαξε τα σπίτια ως δέλεαρ για να έρθουν οι εργάτες να δουλέψουν.
Απ’ ότι φαίνεται οι επενδυτές ενδιαφέρονται μόνο για τα κοιτάσματα νικελίου και να τα κουβαλήσουν μετά στη Βόρεια Μακεδονία που έχει εργοστάσιο ο Δασκαλάκης και έτσι να πάει η ΛΑΡΚΟ άπατη. Λένε ότι η ΛΑΡΚΟ είναι ζημιογόνα, αλλά στηρίζονται σε ψέματα. Η απαξίωση της ΛΑΡΚΟ ξεκινάει από το 2005. Τότε ανέλαβαν στελέχη συνδεδεμένα με τη Νέα Δημοκρατία, που υπέγραψαν συμβάσεις με αγοραστές, μόλις πριν εκτοξευτούν οι τιμές του νικελίου. Πιστεύουμε ότι ήξεραν ότι θα γίνει αυτό και προπώλησαν επίτηδες μεγάλη παραγγελία για συμφέροντα δικά τους και συγκεκριμένης εταιρίας, η οποία πούλησε αργότερα το εμπόρευμα σε διπλάσια τιμή απ’ ότι το αγόρασε. Αυτό σήμανε ότι η ΛΑΡΚΟ έχασε τότε πάνω από 500 εκατομμύρια ευρώ κέρδη.
Το δεύτερο σκάνδαλο είναι η υπερκοστολόγηση των τιμολογίων της ΔΕΗ. Έκαναν συμφωνία να πληρώνει η ΛΑΡΚΟ διπλάσια τιμή την κιλοβατώρα. Χωρίς καμία δικαιολογία και ενώ η ΔΕΗ ήταν ένας από τους μετόχους της ΛΑΡΚΟ. Έτσι φτάσαμε να χρωστάμε στη ΔΕΗ 350 εκατομμύρια ευρώ. Επίσης, όταν ξαναέπεσε η τιμή του νικελίου, έκαναν αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και πήρε δάνεια από τράπεζες. Αυτές είναι οι κρατικές επιχορηγήσεις που λένε. Ποτέ δεν έβαλε σοβαρά το κράτος λεφτά στη ΛΑΡΚΟ. Αν δεν υπήρχε αυτή η κακή διαχείριση, που είχε σκοπό να τρώνε κάποιοι με χρυσά κουτάλια εις βάρος της, η ΛΑΡΚΟ θα πήγαινε εξαιρετικά σαν δημόσια επιχείρηση και θα μπορούσε να είναι ραχοκοκαλιά για την οικονομία της χώρας.
Πολλά θα μπορούσαν να έχουν κάνει διαφορετικά που να είναι υπέρ της κοινωνίας. Αντί να αφήνουν να ρυπαίνεται το περιβάλλον με καταστροφικά αποτελέσματα και για την υγεία του κόσμου, θα μπορούσαν να αναβαθμίσουν τον εξοπλισμό, να βάλουν φίλτρα για να μην βγαίνουν τα ντουμάνια και να ζεσταίνεται όλη η περιοχή με τηλεθέρμανση από τα ζεστά νερά του εργοστασίου. Τη σκουριά που πετάνε στον Ευβοϊκό Κόλπο τόσα χρόνια, θα μπορούσαν να την κάνουν χυτοσίδηρο. Αλλά τα ΜΜΕ δείχνουν μόνο αυτά που λέει η κυβέρνηση, δεν αφήνουν να ακουστεί ο αντίλογος των εργαζόμενων.
Γι’ αυτό είναι σημαντική η κινητοποίηση του Σαββάτου και εμείς ετοιμαζόμαστε για μαζικό κατέβασμα. Φαίνεται ότι θα είναι μια μεγάλη κινητοποίηση που δηλώνουν συμμετοχή όλο και περισσότεροι εργατικοί κλάδοι, αλλά και οι αγρότες. Μόνο έτσι, όλοι μαζί με συντονισμό στο δρόμο μπορούμε να νικήσουμε.
Νίκος Ρήννας, εργαζόμενος ΛΑΡΚΟ, γραμματέας συνδικάτου μετάλλου ν. Φθιώτιδας
22/2, Οι εργαζόμενοι της ΛΑΡΚΟ στην Αθήνα. Φωτό: Μάνος Νικολάου
Κρατικοποίηση με εργατικό έλεγχο
«Η ΛΑΡΚΟ πρέπει να ιδιωτικοποιηθεί γιατί κοστίζει ακριβά στο Δημόσιο» είναι το επιχείρημα της κυβέρνησης για το ξεπούλημα που προωθούν. Στο ίδιο μοτίβο ιδιωτικοποιήθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια βασικοί πυλώνες του δημόσιου τομέα, το λιμάνι του Πειραιά στην COSCO, o ΟΣΕ στους Ιταλούς, η ΔΕΗ, τα ΕΛΠΕ και ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Στα χρόνια των μνημονίων κλιμακώθηκε το νεοφιλελεύθερο αφήγημα από τις κυβερνήσεις και τα ΜΜΕ που έλεγε ότι για την κρίση χρέους φταίει το σπάταλο δημόσιο και το αντίδοτο είναι οι ιδιωτικοποιήσεις που θα προσελκύσουν επενδύσεις, θα φέρουν ευημερία και ανάπτυξη, μαζί με νέες και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.
Αυτό το αφήγημα το διαλύουν η ίδια η πραγματικότητα και οι αγώνες των εργατών και των εργατριών που παλεύουν στην κυριολεξία για τη δουλειά και τη ζωή τους. Οι απολύσεις στα Πετρέλαια και τα Λιπάσματα Καβάλας, στη ΛΑΡΚΟ, στο Χίλτον και στον Τουρισμό γενικότερα, στις Τράπεζες, στα ΕΛΠΕ, στα ΜΜΕ και σε δεκάδες άλλους χώρους συνοδεύονται με λιγότερες νέες προσλήψεις, ευέλικτων, κακοπληρωμένων εργαζόμενων με ατομικές συμβάσεις (πολύ μικρού) ορισμένου χρόνου ή εργολαβικούς, που θα δουλεύουν με την αβεβαιότητα αν θα ανανεωθεί η σύμβαση.
Δεν είναι τυχαίο ότι η είσοδος των ιδιωτών συμπέφτει με όλο και περισσότερα εργατικά ατυχήματα που καταλήγουν στο σακάτεμα και το θάνατο των εργατών/τριών. Ο θάνατος του λιμενεργάτη της COSCO που τον διέλυσε η αερογέφυρα, του εργαζόμενου του ΗΣΑΠ από συρμό λείανσης που είχε χαλασμένα φρένα, οι δεκάδες εναερίτες στους εργολάβους της ΔΕΔΔΗΕ που δουλεύουν χωρίς μέσα προστασίας και οι ακόμα περισσότεροι διανομείς στα μηχανάκια, είναι μόνο κάποια παραδείγματα του τελευταίου διαστήματος. Είναι εργοδοτικές δολοφονίες πάνω στη λογική της μείωσης του κόστους των δαπανών. Είναι η εντατικοποίηση της δουλειάς με 12ωρα και 16ωρα, πέρα από τις ανθρώπινες αντοχές. Είναι η έλλειψη της συντήρησης του εξοπλισμού. Είναι η διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών του κράτους που έχει μετατρέψει τους χώρους δουλειάς σε ξέφραγο αμπέλι της εργοδοτικής αυθαιρεσίας.
Παρά τις «θυσίες» που καλείται να κάνει η εργατική τάξη στο όνομα της κρίσης, το δημόσιο χρέος αντί να μειώνεται, συνεχώς αυξάνεται. Γιατί οι «σπατάλες» του δημοσίου δεν οφείλονταν στους «καλοπληρωμένους» δημόσιους υπ-αλλήλους αλλά στους ιδιώτες, που το καταληστεύουν. Το προσωπικό καθαρισμού στις δημόσιες υπηρεσίες που αντικαθίσταται από συνεργεία εργολάβων είναι το καλύτερο παράδειγμα. Κοστίζουν διπλάσια σε σχέση με τους μισθούς των καθαριστριών/των και την ίδια ώρα απασχολούν λιγότερο προσωπικό, με μισούς μισθούς και αυξημένο ωράριο.
Οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι ιδιώτες είναι επίσης χειρότερες. Στον χιονιά του προηγούμενου μήνα έβγαλε μάτια η ανικανότητα της Αττικής Οδού, πόσο άχρηστα -και πανάκριβα- ήταν τα εκχιονιστικά των εργολάβων του Πατούλη και πόσο χαλασμένα ήταν τα τρένα του ιδιωτικοποιημένου ΟΣΕ. Ο μόνος ρόλος της Ιδιωτικής Υγείας, των κλινικαρχών και των φαρμακοβιομηχανιών μέσα στην πανδημία ήταν να βγάλουν κέρδη, την ώρα που το δημόσιο σύστημα Υγείας λειτουργούσε χάρη στην αυτοθυσία των υγειονομικών του ΕΣΥ. Τα αρπακτικά της αγοράς και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας έρχονται να λεηλατήσουν την ενέργεια, τα δάση και τις βουνοκορφές στο όνομα της «πράσινης» ανάπτυξης.
Απέναντι στην καταστροφή και τον θάνατο που σπέρνουν οι ιδιωτικοποιήσεις και το κυνήγι του κέρδους, το αίτημα των κρατικοποιήσεων και επανακρατικοποιήσεων χωρίς αποζημίωση για τους μεγαλομέτοχους χρειάζεται να μπει ψηλά στην ατζέντα του εργατικού κινήματος. Όχι κάτω από τον έλεγχο των κυβερνήσεων που νομοθετούν υπέρ της κερδοσκοπίας των καπιταλιστών, αλλά κάτω από εργατικό έλεγχο. Οι εργαζόμενοι έχουν τη δύναμη και το συμφέρον να απαλλάξουν την κοινωνία από την τεράστια σπατάλη των κερδοσκόπων και να λύσουν το ζήτημα των απολύσεων, των όρων δουλειάς και της περιβαλλοντικής καταστροφής. Από τα εργοστάσια της Καβάλας μέχρι το λιμάνι του Πειραιά, οι αγώνες των εργατών και εργατριών απέναντι στους εκβιασμούς της εργοδοσίας μπορούν να χτίσουν ταυτόχρονα και την εναλλακτική στη βαρβαρότητα του κέρδους των καπιταλιστών.