Δυναμικά ξεκίνησε ο κύκλος εκδηλώσεων που οργανώνει και φέτος η Κίνηση για μια Απεργιακή 8 Μάρτη σε δεκάδες γειτονιές σε όλη την Ελλάδα, σε χώρους και σε σχολές.
Η Μαρία Μπακούση μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη για την εκδήλωση στο νοσοκομείο Γεννηματάς που άνοιξε τον χορό στις 17/2: «Μέσα από αυτή την εκδήλωση ένιωσα ότι δεν είμαστε μόνες μας οι γυναίκες. Μέσα από τις εισηγήσεις των ομιλητριών, Μαρίας Χαρχαρίδου και Αργυρής Ερωτοκρίτου, εγώ ένιωσα απόλυτη στήριξη. Πλέον όλοι έχουν κινητοποιηθεί ώστε να εξαλειφθεί η βία στον χώρο εργασίας, η οικογενειακή βία κλπ. Αναφέρθηκαν όλες οι κινητοποιήσεις που γίνονται, η 8 Μάρτη που είναι πλέον απεργιακή και το γεγονός ότι τα σωματεία αγωνίζονται για όλα τα δικαιώματά μας. Είναι σημαντικός ο ρόλος τους και πρέπει να έχουμε φωνή εκεί μέσα και να διεκδικούμε, να μπορούμε να μιλάμε για τη βία που μπορεί να υποστούμε στον χώρο εργασίας και να μας στηρίξουν.
Εμείς σαν υγειονομικοί, νοσηλεύτριες και γιατροί βιώνουμε τη διάκριση λόγω φύλου, αλλά και όσον αφορά στην οικογένεια. Στη διάρκεια της πανδημίας στερηθήκαμε τις άδειες ειδικού σκοπού, τα οφειλόμενα ρεπό, είχαμε αναστολές κανονικών αδειών, όλα αυτά λόγω έλλειψης προσωπικού στα νοσοκομεία. Για εμάς τις γυναίκες ήταν μεγάλο πλήγμα λόγω και της ανάγκης να φροντίσουμε την οικογένεια και τα παιδιά μας. Αγωνιζόμαστε και γι’ αυτό. Θα οργανώσουμε λοιπόν τη συμμετοχή του νοσοκομείου στην απεργιακή 8 Μάρτη, να κατέβουμε όλοι μαζί. Θα κάνουμε ενημερώσεις και εξορμήσεις. Είναι σημαντικό όλες και όλοι μαζί να στηρίξουμε τα γυναικεία δικαιώματα και στις 8 Μάρτη και πιστεύω θα έχει μεγάλη ανταπόκριση».
Δεκάδες συμμετείχαν στην εκδήλωση στο Ίλιον, που έγινε την Κυριακή 20/2. Η Ιωάννα Παυλοπούλου περιέγραψε στην ΕΑ: «Η πρώτη ομιλήτρια, Ειρήνη Γεωργοπούλου, εργαζόμενη καθαρίστρια στον Άγιο Σάββα, μας έδωσε πολύ γλαφυρά την εικόνα για το σε πόσα καλείται μια γυναίκα να αντεπεξέλθει, λέγοντας χαρακτηριστικά ‘ξυπνάω στις 4 το πρωί και κοιμάμαι στις 12 τα μεσάνυχτα’. Εκτός από τη δουλειά είναι και οι οικογενειακές υποχρεώσεις και όσα έχει φορτώσει η κρίση στις πλάτες των γυναικών ελλείψει δομών. Από την άλλη έβαλε την αυτοπεποίθηση που κέρδισε συμμετέχοντας στους αγώνες για να κρατήσει τη δουλειά της με το Σωματείο του Άγιου Σάββα.
Η Μαρία Στύλλου άνοιξε τη δική της εισήγηση με τη διαπίστωση ότι η γυναικεία καταπίεση δεν είναι θέμα βιολογικής διαφοράς δύναμης. Έχει να κάνει με το σύστημα και με το ότι οι κυρίαρχες ιδέες είναι αυτές που έχουν δώσει ρόλους στα δύο φύλα. Ο καπιταλισμός υλοποιεί αυτές τις ιδέες μέσα από τις διαλυμένες εργασιακές σχέσεις. Μας πρότεινε το τεύχος του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω που κυκλοφορεί, που στο εξώφυλλό του έχει φωτογραφία για την επέτειο από τα 100 χρόνια από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Η καταστροφή και τότε γέννησε προσφυγιά και σήμανε τη σεξιστική αντιμετώπιση των προσφυγισσών που όταν πάτησαν το πόδι τους στην Ελλάδα τις έλεγαν ‘παστρικές’. Έτσι σύνδεσε τη μάχη ενάντια στον σεξισμό με τις μάχες που έχουμε να δώσουμε ενάντια στον ρατσισμό και τον φασισμό με τις προσφύγισσες στο πλευρό μας.
Μάχες
Όλες αυτές οι διακρίσεις είναι ταξικά ζητήματα και οι καπιταλιστές τις χτίζουν στους χώρους δουλειάς. Κι εκεί είναι που πρέπει να παλευτούν. Μετά τις επιθέσεις αλλά και τα μεγάλα προχωρήματα από το 2019 που ξεκίνησε να είναι απεργιακή η 8 Μάρτη, αυτό που έχουμε καταφέρει είναι να συνδυαστεί η μάχη ενάντια στην καταπίεση με τις μάχες ενάντια στην κυβέρνηση. Τις μάχες ενάντια στη φτώχεια που διαλύει τις οικογένειες, τις μάχες ενάντια στην απουσία των κοινωνικών δομών. Και φυσικά τις μάχες ενάντια στα αφεντικά που η κυβέρνηση τους λύνει τα χέρια. Αυτή την περίοδο έχουν ανοίξει τα στόματα και χτυπάμε θαρρετά. Το ελληνικό #metoo μαζί με το δυνάμωμα των σωματείων δείχνει τον δρόμο: μέσα από τη συλλογική διεκδίκηση, ταξικά και απεργιακά. Έχουμε αποτελέσματα ήδη, όπως με Λιγνάδη, Φιλιππίδη, αλλά και με την Cosco.
Στη συζήτηση που ακολούθησε οι παρεμβάσεις διαπίστωναν αυτά που έβαλαν και οι εισηγήσεις: επειδή είναι υπόθεση όλων μας, χρειάζεται η δράση όλων μας και στους χώρους και στις γειτονιές. Θα οργανώσουμε σύντομα μια εξόρμηση – πικετοφορία στη γειτονιά, που όμως θα συνδέει και τη μάχη ενάντια στον ρατσισμό, με καλέσματα για τις 8 και τις 19 Μάρτη. Μια εργαζόμενη στην Attica Bank πήρε το ψήφισμα για να το προτείνει στο σωματείο της. Το ίδιο και ένας εργαζόμενος στον δήμο Αγίων Αναργύρων».
«Συζήτηση για την οργάνωση της απεργίας στις 8 Μάρτη έγινε στο Αιγάλεω την Κυριακή 20 Φλεβάρη», είπε στην ΕΑ η Χρυσάνθη Καθοπούλη. «Την εισήγηση έκανε η Λίλιαν Μπουρίτη, ενώ στη συνέχεια πήραν το λόγο εργαζόμενες στην εκπαίδευση, στην Υγεία και σε άλλους κλάδους. Κοινός τόπος όλων των τοποθετήσεων ήταν πως οι γυναίκες της εργατικής τάξης μαζί με τους άντρες χρειάζεται να παλέψουν ενάντια στην καταπίεση που είναι γέννημα του συστήματος. Μπήκαν επίσης παραδείγματα για το πώς το κίνημα ενάντια στο σεξισμό έχει κάνει άλματα το τελευταίο διάστημα. Φύγαμε πιο δυνατοί, προμηθευτήκαμε τη νέα έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου ‘Η πάλη για την απελευθέρωση των γυναικών’ και συνεχίζουμε να οργανώσουμε μια απεργιακή 8 Μάρτη σεισμό».
«Ξεκινήσαμε με εκδήλωση την Πέμπτη την καμπάνια για τις 8 Μάρτη και στο Κερατσίνι», δήλωσε στην Εργατική Αλληλεγγύη η Μίνα Πατρινού, που ήταν και ομιλήτρια, δίνοντας μια εικόνα της μάχης του γυναικείου κινήματος: «Δεν υφίστανται κοινωνικές δομές φύλαξης των παιδιών μας, προνοιακά επιδόματα, δημόσια περίθαλψη. Συμβουλευτικά κέντρα ψυχικής Υγείας.
Εξαθλίωση
Η νεοφιλελεύθερη έως φασίζουσα κυβερνητική πολιτική, εξυπηρετώντας ίδια και ιδιωτικά συμφέροντα, δεν δημιουργεί θέσεις εργασίας, καταργεί κεκτημένα εργασιακά δικαιώματα γυναικών, αφήνει ποινικά ‘παράθυρα’ σε κακοποιητές, και ενθαρρύνει μέσω των πληρωμένων ΜΜΕ τη υποβάθμιση του γυναικείου φύλου.
Η εξαθλίωση που θέλουν να πετύχουν όμως για να την εργαλειοποιήσουν με στόχο την προσωπική και συλλογική απομόνωση πρέπει να στραφεί εναντίον τους. Οι γυναίκες οφείλουμε στους εαυτούς μας πρωτίστως, στις οικογένειες μας, στους συντρόφους μας, στο όνομα των κόπων μας και στο όνομα των αγώνων της εργατικής τάξης, να μετατρέψουμε τη θλίψη μας σε οργή. Το θυμό μας σε δύναμη. Και θέλουμε συνοδοιπόρους σε αυτό και τους άντρες!»
Η Μ.Μ. μίλησε στην ΕΑ για την εκδήλωση που πραγματοποίησε η Κίνηση στην Ξάνθη στις 20/2: «Η Έλλη Πανταζοπούλου, μέλος της Κίνησης για την απεργιακή 8 Μάρτη, τοποθετήθηκε για πολλά και ενδιαφέρονται ζητήματα που άπτονται της γυναικείας καταπίεσης, αλλά και της πάλης που θα την καταρρίψει. Αναφέρθηκε επίσης στο κίνημα ΛΟΑΤΚΙ+ και το #metoo. Στη συνέχεια μίλησε η Βάσω Αλεξοπούλου, επίσης μέλος της Κίνησης για την απεργιακή 8 Μάρτη και χρησιμοποίησε με πολύ γόνιμο τρόπο τους Μαρξ και Έγκελς ως εργαλεία ανάλυσης της γυναικείας καταπίεσης.
Ακολούθησε συζήτηση από τους παρευρισκόμενους κυρίως για το θέμα της ανατροφής των παιδιών, και δη των αγοριών από τις οικογένειες. Οι γνώμες διίσταντο, κάποιοι υποστήριξαν ότι δεν καταλαβαίνουν πώς είναι δυνατόν οι γυναίκες να ανατρέφουν μελλοντικούς κακοποιητές γυναικών, άλλοι υποστήριξαν ότι τα πράγματα αλλάζουν και δεν είναι το ίδιο όπως πριν. Επειδή η πλειονότητα των παρευρισκόμενων ήταν εκπαιδευτικοί, μετέφεραν τις εμπειρίες τους για την κατάσταση στις τάξεις σε σχέση με το γυναικείο ζήτημα και την ταυτότητα φύλου. Για την εμπειρία στα σπίτια σε σχέση με την συνεχιζόμενη καταπίεση, αλλά και για τους αγώνες τους. Έγινε πολύ γόνιμη συζήτηση και ακούστηκαν όλες οι απόψεις. Αναφέρθηκε επίσης ότι πάρα πολλοί υγειονομικοί, στις πλάτες των οποίων πέφτει μεγάλο μέρος της πανδημίας είναι γυναίκες, νοσηλεύτριες κυρίως. Το συμπέρασμα όλων ήταν ότι η 8 Μόρτη πρέπει να είναι απεργιακή και πρέπει να παλέψουμε γι’ αυτό».
«Στις 19/2 πραγματοποιήθηκε στην Α' ΦΕΠΑ (φοιτητική εστία) η εκδήλωση της Κίνησης για την Απεργιακή 8 Μάρτη στις γειτονιές Ιλίσια και Ζωγράφου», είπε στην ΕΑ η Εύα Ντόκου. «Ανάμεσα στα άλλα τονίστηκε η ανάγκη να είναι μια απεργιακή κινητοποίηση, ενώ σύντροφοι και συντρόφισσες έβαλαν την εικόνα από το πώς οργανώνουν την 8η Μάρτη στους χώρους τους: στη Φιλοσοφική, στο ΠΑΔΑ, στη ΦΕΠΑ, στη Wolt. Η συζήτηση κατέληξε σε ένα πρόγραμμα δράσης με τον κόσμο που ήρθε ώστε να ανοίξουμε την καμπάνια πιο πλατιά στη γειτονιά».
«Στον Νέο Κόσμο, μέσα από τη συζήτηση φάνηκε πόσο σημαντικό είναι να κατανοούμε ότι κυρίαρχη ιδεολογία είναι η ιδεολογία της κυρίαρχης τάξης – κι αυτό εξηγεί τον σεξισμό που βλέπουμε γύρω μας περισσότερο από το ότι απλώς φταίει η ‘ανατροφή των αγοριών από τις μανάδες’», μας είπε η Τάνια Βριζάκη.