«Υπάρχει μία δικαιολογημένη ανησυχία σήμερα στην ελληνική κοινή γνώμη: είναι ένας πόλεμος, πώς θα επηρεαστούμε; Θα πολεμήσουμε με κάποιο τρόπο; Η απάντηση είναι κατηγορηματικά όχι. Δεν τίθεται ζήτημα συμμετοχής ελληνικών στρατευμάτων, νατοϊκών στρατευμάτων σε αυτόν τον πόλεμο». Αυτά τουίταρε ο πρωθυπουργός λίγο πριν φύγει για τριήμερο στην Σύρο και λίγο μετά την αποστολή 2 αεροπλάνων C130 με 40 τόνους στρατιωτική βοήθεια στην Ουκρανία. Δεν θα σταθούμε εδώ στο γεγονός ότι ανάμεσα στο στρατιωτικό υλικό που έστειλε στους Ουκρανούς είναι ουκρανικά όπλα που είχε κατάσχει το ελληνικό κράτος καθώς και άλλα που είχαν αγοραστεί από την Ρωσία. Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να πλασαριστεί ως «υπέρμαχος της ειρήνης» αλλά στην ουσία είναι ένα γεράκι του πολέμου που λέει επικίνδυνα ψέματα. Η συμμετοχή της Ελλάδας στις κυρώσεις, η κλιμάκωση των εξοπλισμών, η αλματώδης μετατροπή της χώρας σε μια μεγάλη αμερικανική βάση, που παρουσιάζονται σε αυτό το δισέλιδο, μας βάζουν βαθύτερα σε έναν άδικο ιμπεριαλιστικό ψυχρό και θερμό πόλεμο ενώ ταυτόχρονα σπέρνουν φτώχεια και δυστυχία. Όσο για τον «ανθρωπισμό» αυτής της κυβέρνησης μετριέται στα προσφυγόπουλα που συνεχίζουν να πνίγονται στο Αιγαίο επειδή δεν έτυχε να γεννηθούν στην «σωστή χώρα», να έχουν το «σωστό χρώμα» ή την «σωστή θρησκεία».
Όχι στις κυρώσεις, όχι στην κλιμάκωση του πολέμου
Ο πόλεμος είναι η συνέχεια της πολιτικής με άλλα μέσα, έλεγε ένας στρατηγός τον καιρό του Ναπολέοντα και ο πόλεμος πέρα από στρατιωτικός είναι και οικονομικός.
Οι κυρώσεις που επέβαλλε στη Ρωσία η Δύση -και τις οποίες έχει υπογράψει φαρδιά πλατιά ο Μητσοτάκης- έρχονται να ρίξουν ακόμη περισσότερο λάδι στην φωτιά του πολέμου που έχει ανάψει στην Ουκρανία και δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία ποιος θα κληθεί να πληρώσει πρώτος αυτήν την εξέλιξη. Δεν θα είναι οι Ρώσοι ολιχάρχες και κρατικοί αξιωματούχοι του Πούτιν που ζούνε μέσα στην χλιδή, αλλά η εργατική τάξη της Ρωσίας, χωρίς αυτό να ωφελεί (αντίθετα βλάπτοντας επιπλέον) την εργατική τάξη της Ουκρανίας.
Γι’ αυτό τον λόγο στεκόμαστε κάθετα ενάντια στις ταξικές κυρώσεις της Δύσης -αλλά όχι μόνο. Οι επιπτώσεις αφορούν βέβαια και στις χώρες που επιβάλουν τις κυρώσεις ανάμεσα στις οποίες βρίσκεται και η Ελλάδα. Σε ανακοίνωσή του το ΔΝΤ ήδη αναφέρει ότι οι κυρώσεις στη Ρωσία θα έχουν «ουσιαστική επίπτωση στην παγκόσμια οικονομία και τις χρηματαγορές, με παράπλευρες συνέπειες για άλλες χώρες... Η αύξηση των τιμών θα έχει συνέπειες για όλον τον κόσμο, ιδίως για τα φτωχότερα νοικοκυριά, για τα οποία οι δαπάνες για ενέργεια και τρόφιμα αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό».
Με τον συνήθη ευγενικό του τρόπο, το ΔΝΤ λέει ότι το τίμημα του πολέμου και των κυρώσεων θα είναι οι φτωχοί να πούνε «το ψωμί ψωμάκι». Σε αυτήν την κατεύθυνση «η Τράπεζα της Ελλάδος διατυπώνει ότι οι πενιχρές αυξήσεις στους μισθούς που είχε αναγγείλει ο Μητσοτάκης θα κουτσουρευτούν περαιτέρω, επικαλούμενη την «αυξημένη αβεβαιότητα λόγω των διεθνών τιμών της ενέργειας, την αύξηση του πληθωρισμού και την πολεμική κρίση στην Ουκρανία», όπως διαβάζουμε στο ρεπορτάζ.
Οι συνέπειες θα είναι μεγάλες όχι μόνο για τους μισθούς αλλά και για τις δουλειές των εργαζομένων στον τουρισμό και τον επισιστισμό. Το χτύπημα που θα δεχθεί ο ελληνικός τουρισμός αφορά δύο σκέλη. Αφενός τον τουρισμό από την Ρωσία, την Ουκρανία και άλλες χώρες της κεντρικής Ευρώπης. Το 2019 την Ελλάδα είχαν επισκεφθεί 749.694 Ρώσοι τουρίστες παρά τη σημαντική μείωση των αφίξεων Ρώσων τουριστών μεταξύ των ετών 2013-2020 λόγω των κυρώσεων του 2014 και της πανδημίας. Αφετέρου αφορά στη μείωση του συνολικού αριθμού των τουριστών λόγω κλειστών αεροδρομίων και εναέριων ζωνών, στην αύξηση της γενικότερης πολεμικής ανησυχίας, την αύξηση των τιμών των εισιτηρίων στα μέσα συγκοινωνίας καθώς τις τιμές του πετρελαίου που καλπάζουν.
Η Ελλάδα εξαρτάται από την ενέργεια που παίρνει από την Ρωσία και η κλιμάκωση των κυρώσεων απειλεί ανά πάσα στιγμή να κλείσει την παροχή προκαλώντας εκτίναξη της ενεργειακής και οικονομικής κρίσης. Προμηθεύεται από τη Ρωσία περίπου το 40% με 45% του συνόλου του φυσικού αερίου που εισάγει. Οι καθησυχαστικές δηλώσεις των κυβερνητικών περί «αποθεμάτων» και ότι θα πάρουμε περισσότερο (ακριβότερο και μικρότερης διαθεσιμότητας) υγροποιημένο άεριο από τις ΗΠΑ δεν καθησυχάζουν απολύτως κανέναν όταν γίνονται σε συνθήκες που σύμφωνα με το υπουργείο Οικονομικών για κάθε 10 ευρώ που αυξάνεται η τιμή στο φυσικό αέριο η οικονομία επιβαρύνεται με 600 εκατ. ευρώ!
Το 2019 οι ενεργειακές εισαγωγές της Ελλάδας από τη Ρωσία έφτασαν τα 3,5 δισ. ευρώ, οι οποίες αντιστοιχούν στο 23,9% του συνόλου των ενεργειακών εισαγωγών. Από το ποσό των 3,5 δισ. ευρώ, τα 2,6 δισ. αφορούσαν πετρελαιοειδή. Επιπλέον, ο υπουργός Οικονομικών, Σταϊκούρας δήλωσε ότι οι πληθωριστικές συνέπειες θα αφορούν και στις εισαγωγές από σιτηρά και δημητριακά.
Οι ήδη μειωμένες, λόγω των κυρώσεων που ακολούθησαν το 2014 την κατάληψη της Κριμαίας, ελληνικές εξαγωγές (περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ πέρσι) στη Ρωσία θα πληγούν ακόμη περισσότερο σε μια σειρά από τομείς (σωλήνες από χαλκό, ηλεκτρικές συσκευές τηλεφωνίας, γούνες, καπνά, χρώματα, τρόφιμα, ελαιόλαδο, φάρμακα, θαλαμηγούς κ.α), ενώ με τον αποκλεισμό της Ρωσίας από το SWIFT, «παγώνουν» και οι πληρωμές προς τις ελληνικές επιχειρήσεις.
Μια άλλη παράμετρος του πολέμου και των κυρώσεων αφορά στην αύξηση του κόστους δανεισμού λόγω του άλματος των αποδόσεων στα κρατικά ομόλογα (άνοδος του 10ετούς στο 2,6% από 0,8% τον Σεπτέμβριο) που εκτροχιάζει τους στόχους της κυβέρνησης Μητσοτάκη για 12 δις ευρώ το 2022 από εξόδους στις αγορές - που θα μεταφραστεί σε νέες περικοπές και μέτρα λιτότητας.
Τη γενική αναταραχή που δημιουργεί ο οικονομικός πόλεμος των κυρώσεων, δίπλα στον πραγματικό, θα κληθεί να πληρώσει η εργατική τάξη και οι φτωχοί με απολύσεις, απληρωσιές, μειώσεις μισθών, νεά εκτίναξη των τιμών σε ρεύμα, φυσικό αέριο, τρόφιμα και νέες περικοπές στο καταχτυπημένο κράτος πρόνοιας – και στην Ελλάδα.
Καμιά εμπλοκή - να κλείσουν οι βάσεις
Η πολιτική των κυρώσεων βάζει την κυβέρνηση Μητσοτάκη στις πρώτες θέσεις του επικίνδυνου πολεμικού ανταγωνισμού ΝΑΤΟ-ΕΕ με την Ρωσία. Αυτό επαληθεύτηκε μέσα από την ανακοίνωση που εξέδωσε η εκπρόσωπος του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας Ζαχάροβα με θέμα απιοκλειστικά τις ελληνορωσικές σχέσεις: «Η Αθήνα υποστηρίζει ενεργά το καθεστώς κυρώσεων της ΕΕ. Μας αποδίδουν δήθεν “ενεργειακό εκβιασμό”, διακηρύσσουν ως στόχο την τάχιστη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο… Με τη συλλογική ντιρεκτίβα των Βρυξελλών, ο ελληνικός ουρανός έκλεισε για τις ρωσικές αεροπορικές εταιρείες. Δόθηκε η διαταγή για αναστολή της κάθε συνεργασίας στον τομέα του πολιτισμού, για την διακοπή των Κοινών Αφιερωματικών Ετών. Ακούγονται εκκλήσεις για πλήρη παύση κάθε συνεργασίας».
Αλλά οι κυρώσεις και οι 40 τόνοι στρατιωτικού υλικού που έστειλε με τα C130 στην Ουκρανία ο Μητσοτάκης είναι μια παρανυχίδα μπροστά στην στρατιωτική βοήθεια που παρέχει στους πολεμικούς σχεδιασμούς του ΝΑΤΟ. Το μέγεθος αυτής της βοήθειας αναδείχτηκε στις αρχές του περασμένου Δεκέμβρη -με τον Αμερικάνο πρέσβη Τζέφρεϊ Πάϊατ να παρακολουθεί μαζί με τον υπουργό Άμυνας Παναγιωτόπουλο την στρατιωτική άσκηση «Αtlantic Resolve 2021”. Όπως διαβάζαμε εκείνες τις μέρες στα ΝΕΑ:
«Το θηριώδες αμερικανικό μεταγωγικό πλοίο, το Ro-Ro Carrier «ARC Independence», κατέπλευσε το Σάββατο στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης και από εκείνη την ημέρα ξεφορτώνει προσωπικό των αμερικανικών στρατευμάτων αλλά και ελικόπτερα. Η νέα αμερικανική… απόβαση στην Αλεξανδρούπολη γίνεται στο πλαίσιο της επιχείρησης «Αtlantic Resolve» του Αμερικανικού Στρατού. Δηλαδή της ανάπτυξης αμερικανικών στρατευμάτων στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη... Γι’ αυτή τη γιγαντιαία μεταφορά προσωπικού και οπλικών συστημάτων που γίνεται κάθε εννέα μήνες οι Αμερικανοί έχουν επιλέξει την Αλεξανδρούπολη. Μάλιστα, φέτος η μεταφορά ελικοπτέρων θα είναι μεγαλύτερη από κάθε άλλη φορά, αφού περισσότερα από 120 ελικόπτερα και περίπου 1.000 οχήματα θα φτάσουν στην Αλεξανδρούπολη για να μεταφερθούν στην Ευρώπη».
«Το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης εξελίσσεται στον κεντρικό άξονα της διμερούς συνεργασίας», τόνισε ο Τζέφρι Πάιατ θυμίζοντας ότι η στρατιωτική δραστηριότητα πάει μαζί με την οικονομική. Για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και της Καβάλας ο Πάιατ δήλωσε «υπερήφανος για τους δύο ισχυρούς Αμερικανούς πλειοδότες, την BlackSummit και την Quintana» προσθέτοντας ότι «η πλωτή μονάδα αποθήκευσης και επαναεριοποίησης {σ.σ. του αμερικανικού υγροποιημένου φυσικού αερίου} της Αλεξανδρούπολης είναι ένα σημαντικό παράδειγμα για το πώς η Αλεξανδρούπολη μπορεί να αποτελέσει πύλη προς τα Δυτικά Βαλκάνια».
Ο Πάιατ έκλεισε την ομιλία του λέγοντας ότι «η εταιρική σχέση Ελλάδας-ΗΠΑ και ιδιαίτερα η αμυντική έχει φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών» χαρακτηρίζοντας «πλατφόρμα» και όχι ταβάνι, την πρόσφατη Συμφωνία Αμοιβαίας Αμυντικής Συνεργασίας (MDCA) με τις ΗΠΑ. Χαρακτηριστικές ήταν επίσης οι δηλώσεις του διοικητή της 598 Ταξιαρχίας Μεταφορών των Αμερικανών, Τζόσουα Χερς, ότι «αυτό το λιμάνι θα μας επιτρέψει να μετακινήσουμε δυνάμεις μάχης, γρήγορα και αποτελεσματικά, σε ένα όλο και πιο κρίσιμο μέρος της περιοχής επιχειρήσεών μας».
Όλα αυτά φυσικά δεν έχουν περάσει απαρατήρητα από τη ρωσική κυβέρνηση. Πιο χαρακτηριστική απ’ όλες ήταν η δήλωση του εκπροσωπου τύπου του Κρεμλίνου, Πεσκόφ σε ελληνικό κανάλι: «Φιλοξενείτε όλο και περισσότερους νατοϊκούς στρατιώτες στην επικράτειά σας. Μεταφέρετε χιλιάδες οχήματα και εξοπλισμό από την Αλεξανδρούπολη. Ανοίγετε νέες βάσεις στο ΝΑΤΟ. Ταυτόχρονα το ΝΑΤΟ μάς θεωρεί εχθρούς. Το ΝΑΤΟ είναι αυτό που διαμορφώνει τους στόχους αυτης της συμμαχίας και ο βασικός στόχος είναι η αποτροπή της Ρωσίας. Αυτό μας κάνει νευρικούς, οφείλετε να μας καταλάβετε».
«Δεν είναι μόνο η ανάδειξη του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης σε νέα Σούδα που ανησυχεί τη Ρωσία. Καθημερινά αμερικανικά κατασκοπευτικά σηκώνονται από την Σούδα για να πετάξουν πάνω από την Μαύρη Θάλασσα και την Κριμαία παρακολουθώντας τις κινήσεις των ρωσικών στρατευμάτων», έγραφε χαρακτηριστικά ο Οικονομικός Ταχυδρόμος, λίγες μέρες πριν ξεσπάσει ο πόλεμος. «Λέγεται επίσης ότι η παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο αυξάνεται ελέγχοντας τις κινήσεις των ρωσικών πολεμικών πλοίων στην Ανατολική Μεσόγειο και στην Μαύρη θάλασσα… Ένα νέο στρατιωτικό φορτίο, το οποίο θέλουν να μεταφέρουν στα σύνορα με τη Ρωσία, αναμένεται να περάσει από τον Έβρο τον Μάρτιο».
Ο Μάρτιος έφτασε αλλά τον πρόλαβε ο πόλεμος. Η «νευρικότητα» της Ρωσίας απέναντι στη συστηματική περικύκλωσή της από τις νατοϊκές δυνάμεις (με καθοριστική συμβολή της Ελλάδας) εδώ και δεκαπέντε χρόνια σε συνδυασμό με την διπλωματική ευκαιρία διεκδίκησης που της άνοιξε η απόφαση των ΗΠΑ να μετατοπίσουν το ενδιαφέρον τους προς τον Ειρηνικό το περασμένο φθινόπωρο, οδήγησε στην κλιμάκωση που κατέληξε στην ρωσική εισβολή στην Ουκρανία.
Το πολεμικό «φορτίο» του Μαρτίου στην Αλεξανδρούπολη θα ακολουθήσουν κι άλλα επικίνδυνα νατοϊκά φορτία οδηγώντας στην αύξηση της ελληνικής εμπλοκής στους νατο-ρωσικούς ανταγωνισμούς την ώρα που τα σύννεφα ενός ψυχρού ή θερμού πολέμου απλώνονται πάνω από την Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο. Η εργατική τάξη μόνο να χάσει έχει από την εμπλοκή του ελληνικού κράτους σε αυτόν τον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, ως το βασικό τσιράκι των ΗΠΑ στην περιοχή.
Στοπ στους εξοπλισμούς - λεφτά για τις ανάγκες
Ακόμη και αν δεν βρεθούμε μπλεγμένοι σε μια άδικη πολεμική σύρραξη, το οικονομικό κόστος της συμμετοχής της Ελλάδας στα ιμπεριαλιστικά σχέδια των ΗΠΑ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ έχει ήδη εκτιναχτεί στα ύψη με τα τελευταία εξοπλιστικά προγράμματα στα οποία προχώρησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Πέντε δισ. ευρώ κοστίζουν οι 3+1 γαλλικές φρεγάτες τύπου Belharra, 1,2 δις ευρώ η μετατροπή των F-16 Block 52 σε F-16 Viper, 0,5 δισ. ευρώ η αναβάθμιση των F-16 Block 50, 120 εκατομμύρια η προμήθεια συστημάτων νυχτερινής σκόπευσης SNIPER, 0,5 δις ευρώ η αναβάθμιση των τεσσάρων φρεγατών τύπου ΜΕΚΟ 200, 2,38 δις ευρώ το πρόγραμμα απόκτησης των 18 Rafale (χωρίς να υπολογίζεται το κόστος των έξι επιπλέον που προανήγγειλε ο πρωθυπουργός), ενώ μελετάται επίσης η αγορά 20 μαχητικών F-35, ύψους 2,62 δισ. ευρώ. Ήδη πριν από αυτά, το 2019, η Ελλάδα με 2,2% επί του ΑΕΠ, ήταν η δεύτερη χώρα σε εξοπλισμούς στο ΝΑΤΟ (μετά τις ΗΠΑ) και στην ΕΕ (μετά την Εσθονία) σε ποσοστό επί του ΑΕΠ.
Για να μπορεί η Ελλάδα να καλύπτει το 2% του ΑΕΠ ετησίως σε πολεμικές δαπάνες που ζητάει το ΝΑΤΟ, από το 1974 μέχρι το 2018, μέσα σε 44 χρόνια, δαπανήθηκαν περίπου 260 δισ. δολάρια, κατά μέσο όρο δηλαδή 5,9 δισ. δολάρια ανά έτος, την ίδια στιγμή που χρόνο τον χρόνο μειώνονται δραστικά οι δαπάνες για την Υγεία και την Παιδεία και γενικότερα οι κοινωνικές δαπάνες.
Κατ’ ευφημισμό οι εξοπλισμοί χαρακτηρίζονται συστηματικά «αμυντικές» δαπάνες. Πρόκειται για πολεμικές δαπάνες που στόχο έχουν την ενεργή ανάμιξη του ελληνικού στρατού σε μια σειρά από ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς καθώς και σε μια σειρά από επεμβάσεις σε όλα τα σημεία του πλανήτη. «Αν ζητηθεί να στείλουμε δυνάμεις στις γειτονικές χώρες {σ.σ της Ουκρανίας), θα το κάνουμε. Δεν μας έχει ζητηθεί», είπε χαρακτηριστικά ο Μητσοτάκης στην πρόσφατη συνέντευξή του στον Χατζηνικολάου -όπως έχει συμβεί παλαιότερα στη Σομαλία, στο Αφγανιστάν, στην Αλβανία, την Βοσνία, τη Βόρειο Μακεδονία.
Η φρεγάτα Ύδρα και το υποβρύχιο Παπανικολής ήδη συνοδεύουν το γαλλικό αεροπλανοφόρο Σαρλ Ντεγκόλ σε ασκήσεις στο πλαίσιο της επιχείρησης CLEMENCEAU 22, στην οποία συμμετέχουν επίσης οι Ένοπλες Δυνάμεις της Γερμανίας και των ΗΠΑ «διεξάγοντας προκεχωρημένες δραστηριότητες επιχειρησιακής εκπαίδευσης, με σκοπό την επαύξηση της μαχητικής ικανότητας και τη συνεισφορά στην διάταξη αποτροπής και άμυνας της Συμμαχίας» -ενώ ο ελληνικός στρατός ετοιμάζεται για αποστολή στο Σαχέλ. Συστοιχία ελληνικών πυραύλων Patriot βρίσκεται ήδη στην Σαουδική Αραβία ενώ αυτή συνεχίζει να βομβαρδίζει στην Υεμένη -μόλις στις 14/2 εξαπέλυσε επίθεση στο υπουργείο Επικοινωνιών και άλλους στόχους.
Η εκτόξευση των εξοπλισμών και η συμμετοχή του ελληνικού κράτους σε όλα αυτά τα ιμπεριαλιστικά μέτωπα δημιουργούν στην κυβέρνηση Μητσοτάκη μια αίσθηση «υπεροχής» κλιμακώνοντας την πολεμική ένταση με την κυβέρνηση Ερντογάν -που επίσης διεκδικεί τον δικό του «ζωτικό χώρο» στην περιοχή, παίρνοντας διπλωματικές πρωτοβουλίες και επιδιώκοντας τα σχετικά ανταλλάγματα. Μέσα στη διεθνή όξυνση των ανταγωνισμών οξύνεται και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στους δύο «συμμάχους» στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ τοπικούς υποϊμπεριαλισμούς, κάνοντας διπλό τον πολεμικό κίνδυνο.
Όχι στη «διαλογή» προσφύγων
Όσον αφορά τώρα στον ανθρωπισμό της κυβέρνησης Μητσοτάκη απέναντι στους πρόσφυγες, για μια ακόμα φορά ο ρατσιστικός κατήφορος του κατ' ευφημισμό υπουργού Μετανάστευσης, Νότη Μηταράκη, έπιασε πάτο.
Ο υπουργός δεν αρκέστηκε να ξεχωρίσει τους Ουκρανούς πρόσφυγες από τους υπόλοιπους αποκαλώντας τους «πραγματικούς πρόσφυγες» αλλά αποφάσισε και να υπερασπιστεί τον χυδαίο αυτό διαχωρισμό: «Στο Συμβούλιο των υπουργών, στις Βρυξέλλες, είπα ότι η Ευρώπη και η Ελλάδα θα πρέπει να δείξουν έμπρακτη αλληλεγγύη στους πρόσφυγες από την Ουκρανία, τους οποίους ορθά χαρακτήρισα πραγματικούς πρόσφυγες», ανέφερε, εξηγώντας πως «η Ουκρανία συνορεύει με την ΕΕ, η χώρα έχει δεχθεί παράνομη εισβολή και οι άνθρωποι αυτοί έρχονται κατ’ ευθείαν από τη χώρα που κινδυνεύουν στο έδαφος της ΕΕ».
Πρόκειται για κραυγαλέα ρατσιστική υποκρισία. Για τον υπουργό οι επεμβάσεις στο Αφγανιστάν, στο Ιρακ, στη Συρία, οι βομβαρδισμοί στην Υεμένη, η γαλλική στρατιωτική παρουσία στο Μάλι, η κατοχή στην Παλαιστίνη, προφανώς δεν θεωρούνται παράνομες εισβολές! Υπάρχουν όμως και τα χυδαία ψέμματα. Από το 2015 τουλάχιστον, το επιχείρημα των κυβερνήσεων στην Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη ήταν πως η ιδιότητα του πρόσφυγα ισχύει στην πρώτη χώρα στην οποία καταφεύγουν όσοι εγκαταλειπουν μια εμπόλεμη ζώνη και όχι στις επόμενες στις οποίες «μεταβαίνουν» στη συνέχεια. Έτσι, οι Σύριοι, οι Αφγανοί, οι Ιρακινοί, που ήταν πρόσφυγες στην Τουρκία, όταν έρχονταν στην Ελλάδα βαφτίζονταν με τις ευλογίες της ΕΕ είτε «παράνομοι οικονομικοί μετανάστες» είτε «αιτούντες άσυλο διερχόμενοι μίας ή περισσοτέρων ασφαλών χωρών -κατά παράβαση του άρθρου 31 της Συνθήκης της Γενεύης».
Ρατσιστική επιλογή
Κι όμως σήμερα οι πρόσφυγες και οι προσφύγισσες από την Ουκρανία -οι περισσότεροι τουλάχιστον- δεν θα έρθουν με αεροπλάνα απευθείας στην Ελλάδα, αλλά θα περάσουν και θα μείνουν κάποιο διάστημα στην Πολωνία, μια Ευρωπαϊκή χώρα, που υποχρεωτικά θεωρείται ασφαλής. Εδώ -ευτυχώς- το παραπάνω κριτήριο δεν εφαρμόζεται, αποδεικνύοντας πως πρόκειται για μια ξεκάθαρα ρατσιστική και ισλαμοφοβική πολιτική επιλογή της ΕΕ.
Βέβαια ακόμα και απέναντι στους πρόσφυγες του πολέμου στην Ουκρανία, ο ρατσισμός του Μηταράκη και της Ευρώπης Φρούριο καλά κρατεί. Όσοι έρχονται από την Πολωνία διαχωρίζονται με βάση το ποιοι έχουν ή δεν έχουν Ουκρανικό διαβατήριο. Όσοι δεν έχουν υποχρεούνται να περάσουν στην Ελλάδα αποκλειστικά από τον Προμαχώνα με σκοπό να κατευθυνθούν προς το καταχωνιασμένο στρατόπεδο της Σιντικής Σερρών. Ένα στρατόπεδο το οποίο όταν άνοιγε πριν από δύο χρόνια είχε χαρακτηριστεί από τους ντόπιους ως ένας «χώρος από κάθε άποψη ακατάλληλος για ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης… Η δομή είναι κατασκευασμένη πάνω σε ένα χείμαρρο, λίγα μέτρα από την κοίτη του πόταμου Στρυμόνα, με ιδιαίτερα χαμηλές θερμοκρασίες».
Τεράστια είναι η υποκρισία της κυβέρνησης και για τους ομογενείς για τους οποίους εδώ και μήνες υποστήριζε ότι υπάρχει έτοιμο σχέδιο εκκένωσης. Μπορεί ο έλληνας πρέσβης να έτρεξε πρώτος-πρώτος να αναχωρήσει από το Κίεβο αλλά οι ομογενείς της Μαριούπολης βρίσκονται αποκλεισμένοι με την κυβέρνηση που θεωρούσε λίγο-πολύ ότι ήταν νωρίς για εκκένωση τώρα να μας λέει ότι είναι πια πολύ αργά. Η υποκρισία του Μητσοτάκη για ακόμη μια φορά περίσσεψε: «Η συντριπτική πλειοψηφία των Ουκρανών ελληνικής καταγωγής επέλεξαν να μείνουν στον τόπο τους. Ισχύει και για την Οδησσό και για την περιοχή της Μαριούπολης. Πιθανώς αυτό στη συνέχεια να αλλάξει από τη στιγμή που η περιοχή καθίσταται εμπόλεμη ζώνη. Σημαντικό να υπάρξει εκεχειρία. Το κατεπείγον είναι να προστατεύσουμε τους αμάχους».
Δημήτρης Δασκαλάκης