Ιδέες
«Θα Νικήσουμε» βιβλιοπαρουσίαση 11/11: Δεν ξεχνάμε τον αγώνα της ΕΡΤ

Γεμάτη ήταν η αίθουσα της ΕΣΗΕΑ στην βιβλιοπαρουσίαση του «Θα Νικήσουμε» την Παρασκευή 11/11. Στην πλειοψηφία τους οι παρευρισκόμενοι ήταν εργαζόμενοι της ΕΡΤ, αγωνιστές/ριες της διετίας 2013-2015, γεγονός που έδωσε τη δυνατότητα να γίνει μια πλούσια συζήτηση, με συμπεράσματα, προτάσεις, αντιπαράθεση και συγκινητικές στιγμές. Τη συζήτηση άνοιξε ο Νίκος Αγγελίδης, δίνοντας στη συνέχεια το λόγο στους δυο γιούς του, που έζησαν από τη δική τους θέση τον αγώνα του πατέρα τους και των συναδέλφων/ισσών του. Ακολούθησαν προβολή βίντεο και φωτογραφιών που θύμισαν στιγμές του δίχρονου αγώνα και πλήθος παρεμβάσεων. Μεταξύ άλλων των δημοσιογράφων της ΕΡΤ, Βασιλικής Χαϊνά και Αγλαΐας Κυρίτση, του προέδρου της ΠΟΣΠΕΡΤ την περίοδο 2013-2015 Παναγιώτη Καλφαγιάννη και του νυν προέδρου Δημήτρη Κούνη, των εργαζομένων της ΕΡΤ Ευγενίας Κατούφα και Ειρήνης Φωτέλλη, του βουλευτή του ΚΚΕ Γιάννη Γκιόκα, του Στέλιου Μιχαηλίδη από την Εργατική Αλληλεγγύη.


Το βιβλίο του Νίκου Αγγελίδη με τίτλο «Θα νικήσουμε» μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Νότιος Άνεμος, αναφερόμενο στο μεγάλο διετή αγώνα των εργαζόμενων της ΕΡΤ 2013-2015. 

Καθώς έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια, χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε. Στις 11 Ιουνίου 2013, επί συγκυβέρνησης ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Κεδίκογκλου, ανακοινώνει με διάγγελμα ότι «η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ». Το διάγγελμα μεταδίδεται από εργαζόμενους που μαθαίνουν ζωντανά την απόλυσή τους. Άμεσα γίνονται συνελεύσεις στο Ραδιομέγαρο και οι εργαζόμενοι αποφασίζουν ότι παραμένουν στις εγκαταστάσεις της ΕΡΤ, συνεχίζουν να τη λειτουργούν κάτω από δικό τους έλεγχο και καλούν ταυτόχρονα όλη την εργατική τάξη σε συμπαράσταση. 

Αυτό που ακολουθεί ξεπερνάει κάθε πρόβλεψη. Για δυο χρόνια ξεδιπλώνεται ένας αγώνας, όπου οι εργαζόμενοι του μεγαλύτερου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της χώρας έχουν καταλάβει τον χώρο εργασίας τους και τον λειτουργούν χωρίς αφεντικό. Δεν είναι εύκολη υπόθεση αν αναλογιστεί κανείς ότι τότε η ΕΡΤ είχε 2.500 εργαζόμενους, τρία τηλεοπτικά κανάλια, ιστοσελίδες, 5 κεντρικούς και 19 περιφερειακούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Κι όμως το καταφέρνουν. 

Δίνουν «μικρόφωνο στην κοινωνία» όπως έλεγαν και οι ίδιοι και αυτή τους το ανταποδίδει με συμπαράσταση κάθε είδους. 

Οικονομική συμπαράσταση -εκατοντάδες εργατικά σωματεία κι ομοσπονδίες ενισχύουν, χιλιάδες ευρώ μαζεύονται με κουπόνια, μπλουζάκια, εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Πρακτική συμπαράσταση –πλήθος κόσμου σπεύδει να προσφέρει την εργασία του, τις κάμερές του, τον εξοπλισμό του, για να βοηθήσει τη λειτουργία και να ξεπεραστούν καθημερινά εμπόδια. Πολιτιστική συμπαράσταση -πλήθος καλλιτεχνών παίζουν στο μεγαλύτερο φεστιβάλ διαρκείας στο προαύλιο του κατειλημμένου Ραδιομεγάρου, με καθημερινές συναυλίες και χιλιάδες παρευρισκόμενους.

Πολιτική συμπαράσταση -οργανώσεις, κόμματα της αριστεράς και συλλογικότητες των κινημάτων μαζικά δηλώνουν στο πλευρό της αυτοδιαχειριζόμενης ΕΡΤ. Οι διαφορετικές σημαίες της αριστεράς που ανέμιζαν ανακατεμένες στο προαύλιο του Ραδιομεγάρου το πρώτο βράδυ, είχαν δώσει το μήνυμα από την αρχή. 

Πιο σημαντική απ’ όλα, η απεργιακή συμπαράσταση: Η ιστορία δεν θα είχε γραφτεί με τον ίδιο τρόπο αν δεν είχε γίνει η Γενική Απεργία και η κοσμοπλημμύρα στο Ραδιομέγαρο στις 13/6/13, δυο μέρες μετά το «μαύρο». Η πολυήμερη απεργία διαρκείας των εργαζόμενων στα ΜΜΕ και η έκδοση της απεργιακής εφημερίδας «Αδέσμευτος Τύπος», η μόνη που κυκλοφορούσε εκείνες τις μέρες. Η κοινή αγωνιστική παρουσία των «ΕΡΤικών» με άλλα μαχόμενα κομμάτια εργαζομένων, από τις καθαρίστριες του Υπ. Οικονομικών, τους σχολικούς φύλακες και τους διοικητικούς των ΑΕΙ, μέχρι τα Τσιμέντα Χαλκίδας και τους απεργούς της Κόκα Κόλα (από αυτή τη διαδικασία γεννήθηκε και ο Συντονισμός Ενάντια στα Κλεισίματα και τις Διαθεσιμότητες, πρόγονος του σημερινού Συντονισμού Εργατικής Αντίστασης). Ο αγώνας των εργαζόμενων της ΕΡΤ έγινε η ατμομηχανή που γύρω της συσπειρώθηκε κάθε κλάδος που συγκρούστηκε με τους σαμαροβενιζέλους.

Έτσι ξεπεράστηκαν και τα μεγάλα εμπόδια που έβαζε η κυβέρνηση στο δρόμο τους: Την προσπάθεια απεργοσπασίας με την ίδρυση των τηλεοπτικών καναλιών της ΔΤ πρώτα και της ΝΕΡΙΤ κατόπιν. Την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο στις 7/11/13 και το σπάσιμο της κατάληψης. Τα διλήμματα που άνοιξαν σε εκείνο το σημείο σχετικά με τη συνέχεια του αγώνα. 

Διαδρομή

Και μέσα από μια διαδρομή 24 μηνών που σίγουρα δεν χωράει να παρουσιαστεί σε αυτή τη σελίδα, οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ έφτασαν στην επίσημη επαναλειτουργία της και την επιστροφή όλων στις δουλειές τους, ή μάλλον… την έμμισθη σχέση εργασίας καθώς η ΕΡΤ δεν σταμάτησε ποτέ να λειτουργεί. Αλλά και τη διάψευση των όποιων αυταπατών υπήρχαν, ότι η νέα τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ θα σεβόταν τις «κατακτήσεις του αγώνα».

Το βιβλίο του Νίκου Αγγελίδη δεν κάνει ιστορική ανάλυση της μάχης, ούτε επιχειρεί ένα πλήρες χρονικό. Το «Θα νικήσουμε» είναι αυτό που γράφει κι ο υπότιτλός του: ένα ημερολόγιο του αγώνα, σε πρώτο πρόσωπο, καθώς κι ο ίδιος ο συγγραφέας του βρέθηκε στην πρώτη γραμμή ενάντια στο «μαύρο». Δημοσιογράφος της ΕΡΤ ήδη πριν την 11η Ιούνη, συμμετέχει στην κατάληψη μαζί με τους συναδέλφους/ισσές του, παίρνει μέρος στις συνελεύσεις, παρουσιάζει εκπομπές και δελτία της «αυτοδιαχείρισης». Και μετά την εισβολή των ΜΑΤ και την απώλεια του Ραδιομεγάρου, μαζί με τη Βίκυ Χαϊνά και μερικούς ακόμα, οργώνουν την Ελλάδα και τους κατά τόπους περιφερειακούς σταθμούς της ΕΡΤ παρουσιάζοντας την Πρωινή Ενημέρωση. Η Πρωινή Ενημέρωση με τον Αγγελίδη και τη Χαϊνά ήταν και η πρώτη εκπομπή που έπαιξε στον αέρα την μέρα της «επίσημης επαναλειτουργίας» της ΕΡΤ στις 11 Ιούνη 2015. Η διετής εμπειρία καταγράφεται στις σελίδες του βιβλίου μέσα από μια παράθεση προσωπικών ημερολογιακών σημειώσεων και σχολίων που κρατούσε ο Ν. Αγγελίδης σχεδόν σε καθημερινή βάση, μαζί με πλήθος φωτογραφιών (μεγάλο μέρος των οποίων προσέφερε η Εργατική Αλληλεγγύη). 

Φυσικά μια τέτοια καταγραφή δεν θα μπορούσε παρά να έχει αρκετές και σημαντικές ελλείψεις, παραλείψεις, ακόμα και προσωπικούς σχολιασμούς κι ερμηνείες που θα συναντήσουν διαφωνίες. Ωστόσο δεν χάνει την αξία της καθώς πρόκειται για την προσωπική ματιά ενός μεγάλου, ιστορικού και σίγουρα επίκαιρου αγώνα, από κάποιον που τα έζησε από πρώτο χέρι. 

Ακόμα πιο σημαντικό είναι το γεγονός ότι με την πρωτοβουλία του Ν. Αγγελίδη για την έκδοση αυτού του βιβλίου και άλλες ανάλογες που ενδεχομένως ακολουθήσουν με τη συμπλήρωση 10 χρόνων από το «μαύρο», ανοίγει η δυνατότητα να υπενθυμιστεί, να συζητηθεί και να ξαναπροβληθεί ο αγώνας της ΕΡΤ σαν παράδειγμα αντίστασης για τους ίδιους τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και για κάθε εργατικό χώρο που δέχεται τις επιθέσεις της κυβέρνησης και των αφεντικών. Αλλά και να συζητηθούν οι προδομένες κατακτήσεις του, όχι με ηττοπάθεια και απογοήτευση, αλλά για να επανέλθουν σαν διεκδικήσεις.