Εκεί που περίμενε μία ήσυχη προεκλογική περίοδο, με την αντιπολίτευση να περιορίζει την αντιπαράθεση εντός της Βουλής, ούτε δύο μήνες πριν τις εκλογές, του προέκυψε η μεγαλύτερη απεργιακή έκρηξη, από το 2010-2012. 

Απεργία της 8ης Μάρτη. Θα μείνει ιστορική. Ξεκίνησε ως απεργιακή 8 Μάρτη για τη μέρα της γυναίκας, με στάση εργασίας και η κινητοποίηση των συνδικάτων και της νεολαίας. Με την οργή  που πυροδότησε το κυβερνητικό έγκλημα στα Τέμπη, την εξακόντισε στις ιστορικές απεργίες του εργατικού κινήματος.

Κανένας από τους συμβούλους της κυβέρνησης και τους σχολιαστές του αστικού τύπου δεν ξεγελάστηκε. Όλοι παρέπεμπαν για σύγκριση, στη δυναμική του κινήματος της περιόδου 2010-2012. 

Τα 2,7 εκατομμύρια διαδηλωτές τον Μάρτιο τρόμαξαν τους αστούς. Απέδειξαν ότι το κίνημα έχει βάθος και προοπτική. 

Τροφοδοτήθηκε από την αυτοπεποίθηση  που κέρδισε ο κόσμος, τον Οκτώβρη του ‘20, με τη νίκη του ενάντια στους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Από τις κινητοποιήσεις των υγειονομικών σε όλη τη διάρκεια της πανδημίας, από τη νίκη της απεργίας στην COSCO, την e-food, τους φοιτητές  που αντιστάθηκαν στην πανεπιστημιακή αστυνομία. Πολλοί νομίσαμε ότι η κορύφωση ήταν η γενική απεργία της 9 Νοέμβρη του 2022. Όμως ήδη από τις αρχές του ‘23, οι κινητοποιήσεις των σπουδαστών των δραματικών σχολών και των καλλιτεχνών έδειχναν ότι το κίνημα δεν είχε πει τον τελευταίο του λόγο. Και ήρθε η ιστορική απεργία της 8 Μάρτη  που ανάγκασε ακόμα και τους γραφειοκράτες της ΓΣΕΕ να κηρύξουν γενική απεργία την 16 Μάρτη.

Αντισυστημικό

Όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι ένα κίνημα ριζοσπαστικό - «αντισυστημικό», είναι αριστερόστροφο, με ισχυρή αντικαπιταλιστική πτέρυγα. Δεν «υπάκουσε» στις παραινέσεις του ΣΥΡΙΖΑ και των ρεφορμιστών ότι «θα λογαριαστούμε μετά, τώρα πενθούμε με σιωπή» . 

Το 2010-12, ο κόσμος προσέβλεπε στον ΣΥΡΙΖΑ με ελπίδα και ενθουσιασμό για ριζοσπαστική αλλαγή και από το 4% τον έστειλε το 2012 στο 27,5% και το 2015 στο 38%. Τώρα κάθε ελπίδα για ριζοσπαστικά μέτρα υπέρ της εργατικής τάξης και των φτωχών  έχει σβήσει και ο ενθουσιασμός έχει εξατμιστεί, μετά τις αλλεπάλληλες υποχωρήσεις και τους εξευτελιστικούς συμβιβασμούς του ΣΥΡΙΖΑ. Και όσοι σύρουν τα πόδια τους με κούραση, μέχρι την κάλπη για να τον ψηφίσουν, θα το κάνουν μόνο επειδή τον θεωρούν το μικρότερο κακό και έτσι νομίζουν ότι θα απαλλαγούν από το ζόφο της κυβέρνησης Μητσοτάκη. 

Σε αυτές τις συνθήκες, με το κίνημα πολύ πιο μπροστά από τις ρεφορμιστικές ηγεσίες, καλείται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να παρέμβει στις εκλογές.

Το ανατρεπτικό - αντικαπιταλιστικό ρεύμα, είναι ισχυρό με βαθύ αποτύπωμα στην ελληνική κοινωνία. Η γενέθλια πράξη του ως μαζικό ρεύμα  που με την παρέμβασή του αλλάζει τους ταξικούς και πολιτικούς συσχετισμούς, είναι η κατάληψη του Πολυτεχνείου το ‘73, κόντρα σε ΚΚΕ και τότε ΚΚΕσωτερικού  που επέμεναν ότι οι συνθήκες δεν είναι ώριμες και οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί. 

Και μετά υπήρξαν οι μεγάλοι σταθμοί. Το ‘89, η κόντρα στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας με ΝΔ, ΚΚΕσωτερικού και ΚΚΕ, όταν ένα μεγάλο τμήμα του ΚΚΕ έφυγε και μετακινήθηκε στο αντικαπιταλιστικό ρεύμα. Το 2001-2003, όταν το αντικαπιταλιστικό ρεύμα έγινε η ατμομηχανή του τεράστιου αντιπολεμικού κινήματος ενάντια στον πόλεμο των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, αλλά και του κινήματος ενάντια στην παγκοσμιοποίηση, με κορυφαίες στιγμές τη Γένοβα το 2001 και τη Φλωρεντία το 2002. Και συνέχισε το 2006-2008 με την καθοριστική συμμετοχή του στη μάχη για να μην περάσει η ιδιωτικοποίηση της παιδείας με την αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος  που επεδίωξε η κυβέρνηση Κ. Καραμανλή,  που κορυφώθηκε με την εξέγερση της νεολαίας, μετά τη στυγερή δολοφονία του Γρηγορόπουλου το 2008,  που οδήγησε και στην πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή. 

Καρπός του κινήματος

Η ίδρυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον Γενάρη του 2009, ήταν ώριμος καρπός της πίεσης του κινήματος για ενότητα στη δράση και της ανάγκης για πολιτική και οργανωτική στήριξη των αγώνων του εργατικού κινήματος και της νεολαίας και ειδικά του πιο μαχητικού και ριζοσπαστικού τμήματός του σε αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, πέρα από τις κοινοβουλευτικές αυταπάτες της ρεφορμιστικής αριστεράς. 

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι η πιο μακρόβια, μετωπική πολιτική συγκρότηση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, με πανελλαδική δικτύωση, εκλεγμένους αντιπροσώπους σε δεκάδες συνδικάτα, ομοσπονδίες και τριτοβάθμιες οργανώσεις, σε δήμους και περιφέρειες. Αλλά κυρίως, στα 14 χρόνια της ύπαρξής της, οι αγωνιστές και οι οργανώσεις  που τη συγκροτούν, δεν έλλειψαν από καμία μάχη του εργατικού κινήματος και της νεολαίας, του αντιρατσιστικού κα αντιφασιστικού κινήματος. 

Ψηφίζουμε ΑΝΤΑΡΣΥΑ σημαίνει: βοηθάμε για να φύγει η δολοφονική κυβέρνηση της ΝΔ και για να υπάρξει ισχυρή αντικαπιταλιστική αντιπολίτευση απέναντι σε όποια κυβέρνηση έρθει. Σημαίνει στήριξη των εργατικών κινητοποιήσεων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, των μεταναστών και των προσφύγων, του γυναικείου και του ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, και κυρίως ότι οι αγώνες δεν θα μείνουν στη μέση, αλλά θα έχουν προοπτική, την ανατροπή του συστήματος όπου μετράνε τα κέρδη και όχι οι ανθρώπινες ζωές. 

Τάκης Ζώτος,
μέλος ΠΣΟ ΑΝΤΑΡΣΥΑ

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 31/3 στα Γιάννενα η εκδήλωση με θέμα την πολιτική πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και ομιλητές τον Χρήστο Κοσίνα, προέδρου του ΣΕΡΕΤΕ, μέλους του ΠΣΟ της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την Λουίζα Γκίκα, μέλος ΔΣ της ΕΙΝΗ και της τοπικής ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Στην εκδήλωση που έγινε στην αίθουσα εκδηλώσεων της περιφέρειας συμμετείχαν δεκάδες αγωνιστές-τριες από τα νοσοκομεία, τους δήμους, τα πανεπιστήμια, εμπροϋπάλληλοι, εργαζόμενοι του ΟΤΕ, φοιτητές-τριες. Ο Χ. Κοσίνας αναφέρθηκε στο έγκλημα των Τεμπών αναλύοντας πως η εγκληματική πολιτική των ιδιωτικοποιήσεων τις τελευταίες δεκαετίες είναι υπεύθυνη για αυτό και άλλα εγκλήματα. Τόνισε ότι μέσα στους αγώνες κυοφορείται ένα αντι-συστημικό ρεύμα στο οποίο η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει να παίξει σημαντικό ρόλο προκειμένου να συγκροτηθεί ως ένας ορατός αντικαπιταλιστικός πόλος κόντρα στις πολιτικές καπιταλιστών-ΕΕ-ΝΑΤΟ. 

Η Λ. Γκίκα είπε ότι η προεκλογική περίοδος γίνεται μέσα σε ένα κλίμα που οι αγώνες των εργαζομένων συνεχίζονται από τα νοσοκομεία και τους δήμους μέχρι τις συγκοινωνίες, σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Μαυρίζουμε τη ΝΔ κλιμακώνοντας αυτούς τους αγώνες, στο πεζοδρόμιο αλλά και στηρίζοντας την αντικαπιταλιστική αριστερά στις εκλογές. Δυναμώνοντας το κομμάτι της αριστεράς που βάζει την προοπτική της σύγκρουσης με το σύστημα και όχι της διαχείρισής του που καταλήγει τελικά σε υποταγή στις πολιτικές του -μια σημαντική παρακαταθήκη για την επόμενη μέρα των εκλογών.

Το Σάββατο 1/4 πραγματοποιήθηκε κεντρική εκδήλωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ροδόπης με θέμα “Οι ιδιωτικοποιήσεις και το κεφάλαιο δολοφονούν”, με ομιλητές τους Πάνο Παπανικολάου (ΓΓ ΟΕΝΓΕ), Θοδωρή Περεντίδη (περιφερειακό σύμβουλο Ανταρσία στην ΑΜΘ) και Θράσο Τζιάρα (ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ροδόπης). Μετά από ενημέρωση στην πόλη και σε εργατικούς χώρους για την εκδήλωση μαζεύτηκαν κοντά στα 20 άτομα, μεταξύ τους συνδικαλιστές, εργαζόμενοι, φοιτητές  και έγινε πλούσια συζήτηση. 

Την εκδήλωση άνοιξε ο Θοδωρής Περεντίδης, μιλώντας για την δράση και επιρροή του σχήματος στην περιφέρεια, τις επιλογές της ηγεσίας του περιφερειακού συμβουλίου με ιδιαίτερη έμφαση στην ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης και την παράδοση μεγάλου μέρους του στην πολεμική δολοφονική μηχανή του ΝΑΤΟ.

Ο Θράσος Τζιάρας κατήγγειλε την ρατσιστική πολιτική του φράχτη στον Έβρο, σαν μια απόπειρα της κυβέρνησης να διασπάσει την εργατική τάξη μετατρέποντας τους πρόσφυγες σε αποδιοπομπαίους τράγους με κόστος ανθρώπινες ζωές, την ίδια στιγμή που ενισχύει τις πολεμικές βάσεις του ΝΑΤΟ, γλείφοντας ταυτόχρονα την ακροδεξιά, σπαταλώντας δισεκατομμύρια για φράχτες και εξοπλισμούς την ίδια στιγμή που αφήνει σιδηρόδρομους και τις υπόλοιπες δομές να ρημάζουν. Τόνισε ότι η δύναμη της ανατροπής βρίσκεται στο εργατικό κίνημα και στη νέα αριστερή ριζοσπαστικοποίηση που έχει αναδειχθεί και βρίσκεται κοντά στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Ο Πάνος Παπανικολάου ανέλυσε τον καθοριστικό ρόλο που έπαιξε η αντικαπιταλιστική αριστερά στον χώρο της Υγείας στην πανδημία και σε ιδεολογικό και σε κινηματικό επίπεδο κόντρα στα κυρίαρχα ιδεολογήματα της άρχουσας τάξης που προσπάθησαν να επιβληθούν καθώς και στην αδυναμία της ρεφορμιστικής - κοινοβουλευτικής αριστεράς να στηρίξει όλες αυτές τις αντιστάσεις.

Μετά την εκδήλωση νιώθουμε μεγαλύτερη δύναμη να συνεχίσουμε τις επόμενες μάχες  του κινήματος, αλλά και να δώσουμε τη μάχη των εκλογών, ώστε να εκφραστεί και εκεί δυναμικά η φωνή του εργατικού κινήματος, των αντιρατσιστικών, αντισεξιστικών, LGBTQ+, περιβαλλοντικών, φοιτητικών κ.α. κινημάτων και των αντικαπιταλιστικών ιδεών.

Θράσος Τζιάρας, 
χημικός, μέλος ΣΕΚ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ Ροδόπης