Ο πρόεδρος της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν κέρδισε την επανεκλογή του στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, την Κυριακή 28 Μαίου, παρατείνοντας, την ήδη 20ετή διακυβέρνησή του, για τα επόμενα πέντε χρόνια. Πήρε περίπου το 52% των ψήφων έναντι του 48% του υποψηφίου της αντιπολιτευόμενης «Εθνικής Συμμαχίας των έξι», Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου
Όλο το προηγούμενο διάστημα, η κυρίαρχη άποψη, μέσα και έξω από την Τουρκία, ήταν ότι αυτές οι εκλογές θα ήταν και το τέλος της κυριαρχίας του Ερντογάν. Η κατάρρευση της οικονομίας με την εμφάνιση ενός αχαλίνωτου πληθωρισμού που σήμαινε φτώχεια για τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, η εκτεταμένη διαφθορά, η καταστολή και η περιστολή κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων της εργατικής τάξης, της νεολαίας, των γυναικών, των εθνικών μειονοτήτων σε συνδυασμό με τους πάνω από 100.000 θανάτους από την πανδημία και τις ευθύνες για τις καταστροφές από το σεισμό του Φεβρουαρίου με τους, τουλάχιστον, 50.000 νεκρούς, έμοιαζαν αρκετά για να αποδοκιμαστεί, και εκλογικά, ο Ερντογάν. Αλλά, αυτό, έστω και οριακά, δεν έγινε.
Για να ερμηνεύσουμε την νίκη του Ερντογάν χρειάζεται να πάμε πιο πέρα από την, πραγματικά απόλυτη, κυριαρχία του στα τουρκικά ΜΜΕ και να απορρίψουμε την αντιδραστική άποψη ότι φταίει ο τούρκικος λαός. Η εργατική τάξη και η νεολαία στη Τουρκία έχει δώσει ξανά και ξανά σκληρούς αγώνες ενάντια στο "καθεστώς Ερντογάν".
Το πρόβλημα ήταν η αντιπολίτευση. Ο αντιπολιτευτικός συνασπισμός των έξι κομμάτων, γύρω από τον Κιλιτσντάρογλου, αντί να στηριχθεί και να υπερασπίσει αυτούς τους αγώνες προτίμησε να δώσει τις εκλογικές μάχες στο "γήπεδο του Ερντογάν". Και τις έχασε.
Κατά την προεκλογική εκστρατεία πριν από τις πρώτες εκλογές, στις 14 Μάη, ο Κιλιτσντάρογλου είπε πολλές φορές ότι, εάν εκλεγόταν, θα αποφυλακίσει τον συμπρόεδρο του φιλοκουρδικού κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς. Αυτό ήταν μέρος μιας, υποτίθεται, ευρύτερης υπεράσπισης των δημοκρατικών ελευθεριών στην Τουρκία. Όταν ο Ερντογάν χρησιμοποίησε το "χαρτί της κουρδικής τρομοκρατίας" και κυρίως μετά την ήττα της αντιπολίτευσης στο πρώτο γύρο των εκλογών, ο Κιλιτσντάρογλου έκανε μια απότομη στροφή. Η κίνηση του Κιλιτσντάρογλου να εγκαταλείψει οποιαδήποτε υποστήριξη στα δικαιώματα των Κούρδων συνδυάστηκε και με επιθέσεις απέναντι στους πρόσφυγες. Ορκίστηκε να «στείλει όλους τους πρόσφυγες στα σπίτια τους» μόλις κερδίσει τις εκλογές. Η Τουρκία έχει περισσότερους από 3,5 εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες.
Η απάντηση του Κιλιτσντάρογλου στην κατάρρευση της οικονομίας, στην εκτόξευση του πληθωρισμού και στη φτώχεια ήταν μία πολιτική λιτότητας, που θα σήμαινε ακόμη μεγαλύτερες δυσκολίες για τους εργάτες. Την ίδια στιγμή που ο Ερντογάν υποσχόταν αύξηση του κατώτερου μισθού και των συντάξεων με τους χαμηλόμισθους δημόσιους υπάλληλους να παίρνουν αύξηση κατά 45%, δωρεάν μήνα φυσικού αερίου, μείωση των τιμών του ρεύματος, πρόωρη συνταξιοδότηση, καινούριες κατοικίες στους σεισμοπαθείς, δίνοντας, έτσι, την αίσθηση ότι οι δυνατότητες της οικονομίας είναι μεγάλες και η εικόνα περί κατάρρευσης αποτελεί προπαγάνδα από την πλευρά της αντιπολίτευσης.
Απάντηση
Ο Ερντογάν έχει υποστηρίξει το μεγαλύτερο μέρος του επιθετικού ιμπεριαλισμού του ΝΑΤΟ τις τελευταίες δύο δεκαετίες και υποκριτικά παρουσιάζεται ως ειρηνοποιός στην Ουκρανία και αντίπαλος των ΗΠΑ. Η απάντηση του Κιλιτσντάρογλου ήταν η επίθεση στη Ρωσία για να κερδίσει την υποστήριξη των ηγετών του ΝΑΤΟ.
Ο Ρεχά Ρουχαβίογλου, διευθυντής του Κέντρου Κουρδικών Σπουδών που εδρεύει στο Ντιγιαρμπακίρ, δήλωσε ότι «οι Κούρδοι ψηφοφόροι έχασαν το ενδιαφέρον τους για τη συμμαχία της αντιπολίτευσης καθώς ο Κιλιτζντάρογλου έτρεχε προς τα δεξιά». Η συμμετοχή στο Ντιγιάρμπακιρ μειώθηκε στο 76% στον δεύτερο γύρο και το ίδιο και στις μεγάλες πόλεις που ζει η εργατική τάξη και η νεολαια και τις είχε κερδίσει η αντιπολίτευση στον πρώτο γύρο.
Πριν από την ψηφοφορία της Κυριακής, η αδερφή οργάνωση του ΣΕΚ στην Τουρκία, DSiP, δήλωνε ότι: «Όποιος έρθει στην εξουσία, θα ξεκινήσει μια βαριά οικονομική επίθεση στην εργατική τάξη και στους καταπιεσμένους... Καλούμε όλους τους εργαζόμενους και όλες τις δυνάμεις της αντιπολίτευσης να συναντηθούν στο έδαφος ενός ενωμένου αγώνα που θα οργανώσει γρήγορα την ενεργό αλληλεγγύη με τους μετανάστες και τον κουρδικό λαό ενάντια στον ρατσισμό».
Η καινούρια θητεία του Ερντογάν δεν θα είναι μία νέα πενταετία κυριαρχίας. Το αντίθετο. Όμως, η ελπίδα για την ανατροπή του δεν θα έρθει με το να μείνει ενωμένη η αντιπολίτευση και να περιμένει τις επόμενες εκλογές. Η ελπίδα βρίσκεται στους αγώνες του κόσμου από τα κάτω. Σ' αυτούς τους αγώνες, η εργατική τάξη στην Ελλάδα πρέπει να δείξει την αλληλεγγύη της, σε σύγκρουση με τα πολεμοκάπηλα σχέδια της δικιάς "μας" κυβέρνησης.