Το Σάββατο 7 Φλεβάρη έφυγε από τη ζωή, μετά από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο, η Πόπη Γανιάρη. Μια αγωνίστρια που από τα πολύ νεανικά της χρόνια μέχρι τις τελευταίες της στιγμές παρέμεινε σταθερά στρατευμένη στις γραμμές της επανάστασης και του διεθνισμού.
Όσο τη θυμάμαι, η Πόπη δεν έλειψε ποτέ από καμιά πρωτοβουλία που να είχε στόχο το δυνάμωμα της επαναστατικής Αριστεράς σε κάθε μέτωπο που ανοιγόταν. Τη δεκαετία του ’70 στις κινητοποιήσεις των εκρηκτικών πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης σαν μέλος τότε της ΟΚΔΕ. Στις συζητήσεις οργανωμένων και ανένταχτων αγωνιστών/ριών για την ανασυγκρότηση της επαναστατικής Αριστεράς στα τέλη του 1982, που γινόντουσαν στα παλιά γραφεία της ΟΣΕ στη Μενάνδρου. Λίγο αργότερα στην ‘Επιτροπή για το Στρατό’ για τη διεκδίκηση δικαιωμάτων για τους φαντάρους και τη διεθνιστική κόντρα με τον εθνικισμό και τη στρατοκρατία.
Με τη συμμετοχή της σε συλλογικότητες, όπως η ‘Ομάδα συντρόφων της άκρας αριστεράς’ τη δεκαετία του ’80 ή ως ‘ανένταχτη’ σε οικολογικές, αντιπολεμικές, αντιρατσιστικές και αντιφασιστικές πρωτοβουλίες τις δεκαετίες του ’90 και του 2000. Έχοντας παίξει ρόλο στο ξεκίνημα των ‘Φοιτητικών Συσπειρώσεων’ σαν φοιτήτρια στους Μεταλλειολόγους του ΕΜΠ, πρωτοστάτησε στη δημιουργία του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών σαν εργαζόμενη μηχανικός.
Το 2009, η Πόπη είδε στις διεργασίες για τη δημιουργία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την ευκαιρία για τη συγκρότηση του αναγκαίου μετώπου της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Αγκάλιασε την απόπειρα από το ξεκίνημά της και ήταν ιδρυτικό μέλος και εκλεγμένη στην πρώτη Κεντρική Συντονιστική Επιτροπή του μετώπου, αλλά και υποψήφια με τα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην ιδιαίτερη πατρίδα της, τη Χίο.
Παρά τις μεγάλες δυσκολίες της μακροχρόνιας αρρώστιας, όταν η κατάσταση της υγείας της επέτρεπε ήταν πάντα παρούσα στις κινητοποιήσεις και τις πολιτικές πρωτοβουλίες: από τις αντιρατσιστικές διαδηλώσεις στον φράχτη του Έβρου τον Γενάρη του 2016 μέχρι τη συγκρότηση της «Ανατρεπτικής Συμμαχίας για την Αθήνα» στις προηγούμενες δημοτικές εκλογές.
Η Πόπη ανέδυε τη δύναμη μισού αιώνα επαναστατικής Αριστεράς. Μπορεί να συμφωνούσες ή να διαφωνούσες κουβεντιάζοντας μαζί της. Όμως σχεδόν πάντα στο τέλος η κατάληξη άφηνε ένα θετικό αποτέλεσμα. Υπερασπιζόταν με πείσμα τις απόψεις της, αλλά αυτό που κυριαρχούσε πάνω της ήταν η ενωτική της διάθεση «προχωράμε μαζί».
Η σκέψη μας είναι με την Έφη, τον Οδυσσέα και όλους εκείνους κι εκείνες που της στάθηκαν μέχρι το τέλος.
Αντίο συντρόφισσα.
Ξέρουμε ότι αυτό που θα έλεγες κι εσύ είναι «δεν θρηνούμε, οργανώνουμε» την επαναστατική Αριστερά για την οποία πάλεψες σε όλη σου τη ζωή.