Η επίθεση των ΜΑΤ που έστειλε σε κρίσιμη κατάσταση στο νοσοκομείο τον Μάριο Λώλο δεν είναι ένα τυχαίο περιστατικό. Έτσι κι αλλιώς, σε οποιαδήποτε χώρα, να καταλήγει ο πρόεδρος της Ένωσης Φωτορεπόρτερ με ανοιγμένο κεφάλι από γκλοπ, όχι σε εμπόλεμη κατάσταση, αλλά σε μια διαδήλωση έξω απ' τη Βουλή, θα ξεπερνούσε τα όρια. Όμως, είναι φανερό πως το γεγονός εντάσσεται στην επιλογή της κυβέρνησης Παπαδήμου να βάλει την αστυνομική καταστολή στην καρδιά του πολιτικού παιχνιδιού.
Το κυνήγι των μεταναστών είναι η πρώτη πράξη αυτού του έργου. Αλλά δεν περιορίζεται εκεί. Την ίδια μέρα που χτυπήθηκε ο Μάριος Λώλος στο Σύνταγμα, είχε προηγηθεί η περικύκλωση της συναυλίας ενάντια στην ρατσιστική και αστυνομική βία έξω από τη Νομική. Οι ΜΑΤατζήδες, οι ΔΙΑΣ και οι ΔΕΛΤΑ αφιονίζονται κάθε πρωί που βγαίνουν στο κυνήγι μεταναστών. Κυνηγάνε και δέρνουν ανθρώπους που μαζεύουν σκουπίδια, καταστρέφουν τις πραμάτειες από όπου βγάζουν το ψωμί τους οι μικροπωλητές. Μετά τους στελνουν να χτυπάνε και να συλλαμβάνουν φοιτητές έξω από τις σχολές τους. Όταν ξέσπασαν οι διαδηλώσεις οργής για την αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα, το θολωμένο τους μυαλό τους οδήγησε να χτυπάνε δημοσιογράφους, φωτορεπόρτερ και όποιον άλλον έβλεπαν μπροστά τους. Όμως η αιτία δεν βρίσκεται στα ζωώδη ένστικτα των μπάτσων.
Η πολιτική γραμμή που έρχεται από τα πάνω γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρη. Η ανακοίνωση της κυβέρνησης για την απεργία της ΠΝΟ μετά την αποτυχία των διαπραγματεύσεων είναι χαρακτηριστική. Ένα ολόκληρο υπουργικό συμβούλιο βάζει τις υπογραφές του για να υπονοήσει ότι θα προχωρήσει σε επιστράτευση και σε επιθέσεις: “Σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προστατεύσει το δημόσιο συμφέρον και να διασφαλίσει την ομαλή εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών και την απρόσκοπτη διακίνηση των προϊόντων.”
“Περί συναθροίσεων”
Η πρωτοβουλία του Δημάρχου Αθηναίων, Γιώργου Καμίνη, για τις διαδηλώσεις στην Αθήνα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με αυτήν την προσπάθεια. Ο “προοδευτικός” Καμίνης, που στηρίζεται από την ΔΗΜΑΡ και τους Οικολόγους Πράσινους, ο οποίος εκλέχθηκε για να φύγει ο δεξιός Κακλαμάνης, έρχεται τώρα να καταθέσει πρόταση νόμου για τις “δημόσιες υπαίθριες συναθροίσεις”.
Οι οργανωτές των διαδηλώσεων πρέπει να ζητάνε την άδεια της αυτού εξοχότητας, κ. Καμίνη, όπως και της αστυνομίας. Πρέπει να δηλώνουν την ακριβή τους διαδρομή, και όλα αυτά ώστε σε περίπτωση που θα προκληθούν “έκτροπα”, οι διοργανωτές θα έχουν την ευθύνη, τόσο ποινικά όσο και ως προς το κόστος των ζημιών. Μας λέει ότι: "Ο οργανωτής δημόσιας συνάθροισης ευθύνεται για την αποζημίωση όσων υπέστησαν βλάβη της ζωής, της σωματικής ακεραιότητας και της ιδιοκτησίας από τους συμμετέχοντες σε δημόσια υπαίθρια συνάθροιση".
Αν η αστυνομία τόσα χρόνια έδινε αποζημιώσεις για τους τραυματίες που άφηνε πίσω της στις εφόδους της, και πάνω απ' όλα για τους νεκρούς μας, δεν θα της είχαν μείνει λεφτά να ορκίζει καινούργιους ΔΙΑΣ, ούτε για να παραγγέλνει καραβιές δακρυγόνων από το Ισραήλ.
Οι αντιφάσεις της πρότασης Καμίνη είναι τεράστιες. Για παράδειγμα λέει πως το χειρότερο πρόβλημα το δημιουργούν οι μικρές διαδηλώσεις: «έχουν επιδεινώσει εδώ και καιρό την κατάσταση. Και οι πολιτικοί το αποσιωπούσαν» και μετά τις συνδέει με τα “έκτροπα”. Όλοι ξέρουν ότι οι μικρές καθημερινές διαδηλώσεις στην Αθήνα είναι διαδηλώσεις μικρών εργατικών χώρων, εργοστασίων που κλείνουν, εργαζόμενων που ζητάνε τα δεδουλευμένα τους ή απαιτούν πίσω τα κλεμένα αποθεματικά τους. Και σε αυτές τις διαδηλώσεις δεν συνηθίζονται “επεισόδια” εκτός αν κάνει επίθεση η αστυνομία. Ο Καμίνης θέλει να βάλει τους εργάτες που τους χρωστάνε τους μισθούς τους να πληρώνουν και τα σπασμένα των μπάτσων.
Όμως η συζήτηση για τις αντιφάσεις θα είχαν νόημα αν παίρναμε στα σοβαρά τον Καμίνη. Αλλά δεν είναι σοβαρός συνομιλητής ο Δήμαρχος που θέλει να χαρίσει τον Άγιο Παντελεήμονα στους φασίστες και έχει ήδη παραδώσει την πόλη στις νόμιμες συμμορίες με τα μηχανάκια της ΔΙΑΣ/ΔΕΛΤΑ.
Το βασικό είναι ότι Καμίνης, Παπαδήμος και όλος ο πολιτικός θίασος έχουν την ελπίδα ότι θα φέρουν το κίνημα σε θέση άμυνας, επειδή θα βάλουν μερικούς ΜΑΤατζήδες να τρίζουν τα δόντια. Μόνο στον ύπνο τους μπορούν να τα φαντάζονται αυτά. Χρησιμοποίησαν την καταστολή χωρίς οίκτο σε κάθε μεγάλη στιγμή του κινήματος. Αρκεί να θυμηθούμε τι σήμαναν τα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα το καλοκαίρι, τον Οκτώβρη ή πρόσφατα στις 12 Φλεβάρη. Και αντί για υποχώρηση προκάλεσαν περισσότερη οργή και περισσότερη συνείδηση στον κόσμο που παλεύει. Τώρα μέσα στην (άτυπη προς το παρόν) προεκλογική περίοδο, βλέπουν τις απεργίες να μην υποχωρούν και ξέρουν ότι όσους μπάτσους και να έχουν, όταν μπαίνουν σε κίνηση οι χώροι δουλειάς, τα χέρια τους κόβονται.
Η Ντίνα Δασκαλοπούλου, μέλος της εργασιακής επιτροπής της Ελευθεροτυπίας και σύντροφος του Μάριου Λώλου, στο τρίτο υστερόγραφο μιας ανοιχτής επιστολής της γράφει: “επειδή αυτό είναι το τρίτο χτύπημα που του ρίχνετε στο κεφάλι, να ξέρετε ότι είναι ξεροκέφαλος. Και σύντομα θα τον έχετε πάλι απέναντι". Μαζί με το Μάριο, θα μας έχουν όλους απέναντι.