Οι μάχες στην πλατεία Ταχρίρ τις δύο τελευταίες βδομάδες σηματοδοτούν κλιμάκωση της αστάθειας στην Αίγυπτο. Για πρώτη φορά μετά την επανάσταση, οι διαδηλωτές κατάφεραν να φτάσουν στην πλατεία Αμπασίγια, μια ανάσα από το Υπουργείο Άμυνας, όπου εδρεύει ο επικεφαλής της χούντας, στρατηγός Ταντάουϊ.
Η πανεπιστημιούπολη του Άιν αλ-Σαμς, ενός από τα Πανεπιστήμια του Καΐρου, λειτούργησε ως μετόπισθεν για τους διαδηλωτές. Εκεί κατέφευγαν για να αναδιοργανωθούν στη μάχη κόντρα στο στρατό, εκεί είχαν και τα πολεμοφόδια για τη σύγκρουση. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι μαχητές της Ταχρίρ προσπαθούν να φτάσουν μέχρι το Υπουργείο Άμυνας. Ο στρατός κατάφερνε να τους διαλύσει πριν τα καταφέρουν. Η διαφορά ήταν ότι αυτή τη φορά δεν ήταν μόνοι τους οι φοιτητές και οι νεολαίοι της Αριστεράς, αλλά στο πλάι τους ήταν και νεολαίοι των Ισλαμιστών. Όχι μόνο της μουσουλμανικής Αδελφότητας, αλλά και των Σαλαφιτών που συνήθως προτιμούν να κηρύττουν τον συντηρητικό τρόπο ζωής αντί να συμμετέχουν σε μάχες.
Όμως η επιλογή του στρατού να αποκλείσει τον Χάζεμ Αμπού Ισμαήλ, υποψήφιο των Σαλαφιτών, από την κούρσα των προεδρικών εκλογών άλλαξε τους συσχετισμούς στο δρόμο. Η εμφάνιση των Ισλαμιστών στις μάχες έδωσε την ευκαιρία στα πιο ριζοσπαστικά κομμάτια της νεολαίας να ξαναβγουν μπροστά και να οργανώσουν τη σύγκρουση. Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το στρατιωτικό συμβούλιο την εξέλιξη όξυνε ακόμη περισσότερο την κατάσταση. Έστειλε κατά των διαδηλωτών, πληρωμένες συμμορίες τραμπούκων για να τραυματίσουν και να σφάξουν.
Έπεσαν έξω
Τα γεγονότα αποκαλύπτουν ότι όποιος βιάστηκε να πει πως με την Μουσουλμανική Αδελφότητα να κερδίζει την πλειοψηφία στη Βουλή, θα άνοιγε ο δρόμος για τη σταθεροποίηση της Αιγύπτου κάτω από τη διαρχία “Αδελφότητας – Στρατού” με την ανοχή των ιμπεριαλιστών, έπεσε πολύ έξω. Το, ελεγχόμενο από την Αδελφότητα, Κοινοβούλιο έχει ήδη καταγγείλει την οργάνωση της εκλογικής διαδικασίας από το στρατιωτικό συμβούλιο.
Καταγγέλλει τον αποκλεισμό υποψηφίων και την πριμοδότηση νοσταλγών του Μουμπάρακ. Η αλλαγή των συσχετισμών είναι αξιοσημείωτη. Όπως γράφει ένας αρθρογράφος στην Egypt Independent: “Πριν από ένα χρόνο, το σύνθημα 'κάτω η στρατιωτική εξουσία' ήταν το σύνθημα μόνο μιας ακραίας ομάδας, των Επαναστατών Σοσιαλιστών. Σήμερα έχει υιοθετηθεί από σχεδόν όλους τους ακτιβιστές, συμπεριλαμβανομένων των Ισλαμιστών, φίλων του στρατού μέχρι πρόσφατα.” Ο στρατός έχει απομείνει χωρίς πολιτικό σύμμαχο και καταφεύγει όλο και περισσότερο αφενός σε τακτικές Μουμπάρακ, αφετέρου σε εκκλήσεις για ασφάλεια και ηρεμία, προσπαθώντας να ρίξει το φταίξιμο για την οικονομική κρίση που χτυπάει τη χώρα στους επαναστάτες.
Το παιχνίδι κάθε άλλο παρά λειτουργεί. Ιδιαίτερα όσο η εργατική τάξη αξιοποιεί την αποσταθεροποίηση για να προωθήσει τη δική της ατζέντα. Την Τρίτη, οι εργάτες στη Χαλυβουργία Μπεσάι έφτασαν να κλείσουν τον κεντρικό αυτοκινητόδρομο Καΐρου – Αλεξάνδρειας, διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς. Δύο χιλιάδες εργάτες βγήκαν για ώρες στο δρόμο, μπλοκάροντας την πολύ βασική αρτηρία για την οικονομική ζωή της χώρας και επέστρεψαν μόνο όταν το αποφάσισαν οι ίδιοι.
Όλο τον τελευταίο μήνα, 9.000 εργάτες σε τέσσερα χαλυβουργικά εργοστάσια στην πόλη Σαντάτ, στα βόρεια του Καΐρου, προχωράνε σε απεργίες, ενώ οι διαπραγματεύσεις με την εργοδοσία έχουν σταματήσει. “Θέλουμε να παίρνουμε όσο μισθό παίρνουν και στη Χαλυβουργία του Εζ”, δηλώνει ο Αμπντέλ-Χάντι, ένας Χαλυβουργός που εξηγεί ότι στου Εζ (ενός καπιταλιστή κολλητού του Μουμπάρακ) ο μισθός είναι 1800 λίρες ενώ στη δική τους είναι 500 λίρες. “Θέλουμε επίσης επιδόματα για σίτιση, μέσα μαζικής μεταφοράς και αναδιάρθρωση της μισθολογικής κλίμακας”, συμπληρώνει ο Αμπντελ-Χάντι. Η επανάσταση στην Αίγυπτο διαψεύδει μια ακόμη φορά όσους τη θεώρησαν τετελεσμένη.