Η ήττα του Σαρκοζί και η απόσυρσή του από την πολιτική ζωή της Γαλλίας είναι μια ακόμα ήττα του διευθυντηρίου της ΕΕ και των αρχιτεκτόνων της πολιτικής λιτότητας. Στο πρόσωπο του Σαρκοζί δεν τιμωρήθηκε μόνο η λιτότητα, αλλά και ο ρατσισμός, η ισλαμοφοβία, η υπόκλιση στην ατζέντα των φασιστών. Ο Φρανσουά Ολάντ, αναλαμβάνει πρόεδρος της Γαλλίας, παίρνοντας το 51,7% στο δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Γίνεται έτσι ο πρώτος πρόεδρος από το Σοσιαλιστικό Κόμμα μετά το τέλος της θητείας του Φρανσουά Μιτεράν το 1995. Τι πραγματικά όμως υπόσχεται ο Ολάντ;
“Η λιτότητα δεν χρειάζεται να αποτελεί τη μοίρα της Ευρώπης”, είπε απευθυνόμενος στο πλήθος των οπαδών του το βράδυ των εκλογών. Το πρόγραμμα του Ολάντ περιλαμβάνει σχέδια για αναδιαπραγμάτευση των μέτρων που σχετίζονται με την αντιμετώπιση του προβλήματος χρέους κρατών της Ευρώπης. Ισχυρίζεται ότι δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην οικονομική ανάπτυξη και όχι στη λιτότητα. Στη διάρκεια της εκστρατείας του υποστήριξε ότι πρέπει να κάνουν θυσίες και οι πλούσιοι. Υποσχέθηκε ότι θα αυξήσει τους φόρους για τις τράπεζες και τις μεγάλες επιχειρήσεις, και θα ανεβάσει το ποσοστό φορολόγησης στο 75% για αυτούς που κερδίζουν πάνω από 1 εκατομμύριο ευρώ. Υποσχέθηκε επίσης ότι το όριο συνταξιοδότησης θα επιστρέψει στα 60, από τα 62 που το είχε ανεβάσει ο Σαρκοζί. Όμως η αντιστροφή θα γίνει μόνο για όσους έχουν δουλέψει 41 χρόνια.
Οι προτάσεις του για δημιουργία θέσεων εργασίας, ωστόσο, είναι μετριοπαθείς. 60 χιλιάδες θέσεις εργασίας στην εκπαίδευση μέσα σε μια πενταετία και 150 χιλιάδες θέσεις για νέους ανθρώπους. Η ανεργία σήμερα ξεπερνάει τα τέσσερα εκατομμύρια. Ο Ολάντ προσπάθησε πολύ να πείσει ότι δεν αποτελεί κίνδυνο για τις αγορές. Υποσχέθηκε να ισοσκελίσει τα δημόσια οικονομικά μέχρι το 2017. Αυτό σημαίνει άγριες περικοπές στις δημόσιες δαπάνες, επιπέδου δεκάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.
Διάλυση
Κατάφερε να εκλεγεί μέσα σε ένα κλίμα εντεινόμενης πολιτικής πόλωσης. Στη δεξιά, η ήττα του Σαρκοζί αφήνει το κόμμα του, το UMP, σε κατάσταση διάλυσης ενόψει των κοινοβουλευτικών εκλογών τον Ιούνη.
Το UMP βασιζόταν ιδιαίτερα στην προσωπικότητα του Σαρκοζί. Έτσι τώρα αντιμετωπίζει εσωτερικές διαμάχες για το ποια στάση να κρατήσει απέναντι στο φασιστικό Εθνικό Μέτωπο το οποίο κέρδισε 6,4 εκατομμύρια ψήφους στον πρώτο γύρο των εκλογών.
Στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, το Σοσιαλιστικό Κόμμα υπέκυψε στην πίεση της ρατσιστικής εκστρατείας του Σαρκοζί. Ο Ολάντ υποστήριξε πως σε περίοδο κρίσης “ο περιορισμός της οικονομικής μετανάστευσης είναι όχι απλώς απαραίτητος, αλλά ουσιώδους σημασίας”. Δεσμεύτηκε επίσης να εφαρμόσει την απαγόρευση ενάντια στις γυναίκες που φοράνε νικάμπ ή μπούρκα σε δημόσιο χώρο, να μην επιτρέψει κρέας χαλάλ στα κυλικεία των σχολείων και να διατηρήσει τα ειδικά κέντρα κράτησης για τους “παράνομους” μετανάστες.
Δεν πρέπει να έχει κανείς καμιά αυταπάτη ότι ο Ολάντ είναι κάτι καλύτερο από αυτό που ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου όταν έκανε προεκλογική εκστρατεία με σύνθημα “Τα λεφτά υπάρχουν”. Αυτό που είναι διαφορετικό είναι πως η κρίση του καπιταλισμού είναι σήμερα βαθύτερη. Ούτε περιθώρια για πισωγυρίσματα έχουν οι ευρωπαίοι καπιταλιστές, αλλά ούτε καν χώρο για ψεύτικες υποσχέσεις. Ακόμη κι αν ξέρουν ότι ο Ολάντ δεν θα εφαρμόσει τις προοδευτικές του υποσχέσεις, οι “αγορές” ανησυχούν και αποσταθεροποιούνται.
Η Αριστερά παρά την πίεση που της ασκούσε η κυβερνητική πρόταση του Ολάντ, πήρε σχεδόν 13% στον πρώτο γύρο. Το ζήτημα είναι να μην στηρίξει τον Ολάντ αλλά τους απλούς ανθρώπους που θα βρεθούν απέναντι στον Ολάντ. Η πραγματική δύναμη βρίσκεται εκεί, στον κόσμο που με τις μάχες του δεν άφησε τον Σαρκοζί να κυβερνήσει όπως ήθελε τα προηγούμενα χρόνια. Από τις μάχες της νεολαίας που σταμάτησε τη μεταρρύθμιση στα εργασιακά, μέχρι το Όχι στο Ευρωσύνταγμα και τις απεργίες από το Δημόσιο μέχρι τα διυλιστήρια.