Στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, την Τετάρτη 6 Ιουνίου, πραγματοποιήθηκε η ομιλία συζήτηση στο Διοικητικό Μέγαρο του ΟΤΕ, όπου συμμετείχαν περίπου 30 εργαζόμενοι.
Στην εκδήλωση παραβρέθηκαν ο Πέτρος Κωνσταντίνου Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Αθηναίων και υποψήφιος Α’ Αθήνας, ο Γιώργος Βασσάλος ερευνητής με σημαντική συμβολή στη μελέτη της αντιδραστικής πολιτικής της ΕΕ και υποψήφιος Β’ Αθήνας, ο Γιώργος Στεφανής εργαζόμενος στον ΟΤΕ και υποψήφιος στη Εύβοια, και η Αναστασία Μουστάκα υποψήφια Β’ Αθήνας.
Ο Πέτρος Κωνσταντίνου άνοιξε τη κουβέντα για την σχέση του ελληνικού καπιταλισμού με την ΕΕ και τις εναλλακτικές που προτείνει η αντικαπιταλιστική αριστερά για την μονομερή διαγραφή του χρέους, έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ, την ανάγκη ανατροπής αυτού του σάπιου και σαθρού συστήματος με κοινωνικοποίηση όλων των τραπεζών και μεγάλων επιχειρήσεων και εργατικό έλεγχο.
Ο Γιώργος Βασσάλος λόγου της ιδιότητάς του αναφέρθηκε στην λειτουργία και τις αποφάσεις της ΕΕ και τους μηχανισμούς επιβολής σε όλα τα κράτη μέλη. Πόσο άμεσα είναι διασυνδεδεμένοι οι τραπεζίτες των μεγαλυτέρων Ευρωπαϊκών Τραπεζών της Γερμανίας και της Γαλλίας με την ΕΚΤ, τα μεγαλοστελέχη της ΕΕ με τους αρχηγούς των δύο μεγάλων κρατών Μέρκελ και Ολάντ και πόσο στενά και κλειστά είναι τα περιθώρια για να αλλάξουν ή ακόμα και να επηρεαστούν οι αποφάσεις αυτές.
Μετά την τοποθέτηση των συντρόφων, ακολούθησε πλούσια συζήτηση και τέθηκαν πολλές ερωτήσεις. Οι ερωτήσεις αφορούσαν το ζήτημα της αλλαγής των συνειδήσεων των εργαζομένων μέσα στο αλλοτριωμένο καπιταλιστικό σύστημα και πως μπορούν να επηρεαστούν οι εργαζόμενου από τις πολιτικές εξελίξεις προς την κατεύθυνση της ανατροπής του καπιταλισμού. Επίσης τέθηκαν πολλά ερωτήματα για τις αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και πως μπορούμε να τις επηρεάσουμε σε περίπτωση που έρθει στην εξουσία μία αριστερή κυβέρνηση. Πολλά ερωτήματα αφορούσαν το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ και πως θα μπορούσε να υλοποιηθεί σε περίπτωση που βγει πρώτο κόμμα στις εκλογές 17 Ιουνίου. Επίσης γιατί πρέπει να φύγουμε από την ΕΕ και ευρώ και ποιο θα είναι το μέλλον μας αν δεν γίνει αυτό.
Οι ερωτήσεις ήταν πολλές και αυτό δείχνει ότι υπάρχει έντονος πολιτικός προβληματισμός στους εργαζόμενους και η ανησυχία για το τι θα φέρει η επόμενη μέρα μετά τις εκλογές σε περίπτωση που θα έρθει στην εξουσία η αριστερά ή το μαύρο μέτωπο ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και τα παρακλάδια τους.
Το κλιμάκιο ΑΝΤΑΡΣΥΑ ανέπτυξε όλες τις θέσεις και μέσα από τα παραδείγματα και επιχειρήματα απάντησε σε όλες τις ερωτήσεις των εργαζομένων. Oι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ για την καταγγελία του μνημονίου δεν αρκούν γιατί τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν από τα πάνω. Χρειάζεται και ο εργατικός έλεγχος που θα προκύψει από την δημιουργία των επιτροπών αγώνα που θα εκλεγούν στις επιτροπές εργαζομένων που θα εφαρμόσουν των εργατικό έλεγχο. Πρέπει να πάμε και σε διαγραφή του χρέους και εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων γιατί μόνο έτσι θα εξασφαλίσουμε την επιβίωση των εργαζομένων αφού τσακίσουμε ότι σάπιο και σαθρό έχει απομείνει μετά την ανατροπή του συστήματος.
Οι συνειδήσεις των εργαζομένων αλλάζουν μέσα στους αγώνες και προοδευτικά μέσα στις μάχες που θα δώσουμε για να πετύχουμε και να δομήσουμε ένα πιο δίκαιο σύστημα για όλους. Πρέπει να αναγκάσουμε το ΣΥΡΙΖΑ να αφήσει οριστικά το δρόμο της ΕΕ και το ευρώ και το ΚΚΕ να καταλάβει ότι τους αγώνες πρέπει να τους οργανώνουμε από κοινού σε δημοκρατική βάση. Να πείσουμε τους εργαζόμενους ότι υπάρχει δρόμος χωρίς ΕΕ και ευρώ, να πάψουμε να δίνουμε λεφτά στα εξοπλιστικά προγράμματα να πληρώνουμε 20 δις. ευρώ για τόκους και τα λεφτά να πάνε εκεί που πρέπει, στους εργαζόμενους.
Αναφερθήκαμε επίσης και στο παράδειγμα της Λετονίας, που υποστηρίζει ότι πρέπει να το ακολουθήσει η Ελλάδα, η διευθύντρια του ΔΝΤ Λαγκάρντ. Η Λετονία πριν από την απόσχιση από την ΕΣΣΔ, ήταν μία από τις πλουσιότερες χώρες της Βαλτικής με ανεπτυγμένη βιομηχανία, με πολλά εργοστάσια υψηλής τεχνολογίας ακόμα και για τον εξοπλισμό των διαστημόπλοιων.
Μετά την απόσχιση ακολούθησε η φούσκα των ακινήτων με διάλυση όλης της παραγωγικής δομής, το ξεπούλημα όλων των κρατικών επιχειρήσεων, την άκρατη καρατόμηση των εργατικών δικαιωμάτων και την διάλυση όλων των κοινωνικών δομών. Το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού αναγκάστηκε να μεταναστεύσει προκειμένου να βρει δουλειά σε άλλες γειτονικές χώρες. Οι δρόμοι της πρωτεύουσας έμειναν άδειοι. Η Ρήγα, το καμάρι της Βαλτικής, μοιάζει με πόλη φάντασμα, λες και είναι μια διαρκείς Κυριακή και όλες οι οικογένειες λείπουν στην εξοχή.
Αλλά η Ρήγα σε σχέση με την περιφέρεια «βράζει», γιατί σε άλλες πόλεις τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα. Ο ενεργός πληθυσμός έχει μεταναστεύσει - άλλοι μαζεύουν φράουλες στην Ιρλανδία, άλλοι δουλεύουν babysitter στην Αγγλία και άλλοι ως ανειδίκευτοι εργάτες στη Γερμανία. Οι χώροι όπου ήταν τα δύο πιο μεγαλύτερα εργοστάσια της Λετονίας έγιναν σουπερμάρκετ και εμπορικό κέντρο. Έκλεισαν τα πιο σύγχρονα και πρωτοπόρα πανεπιστήμια και πολυτεχνεία. Δεν έχουν ανάγκη το εξειδικευμένο προσωπικό. Αφού οι “ευρωπαίοι” απορρόφησαν ότι είχαν ανάγκη, τώρα μόνο ως ανειδίκευτους τους θέλουν. Τώρα λένε η ΕΕ και το ΔΝΤ ήρθε η ώρα να πληρώσετε. Το συνολικό χρέος της Λετονίας φτάνει τα 130% του ΑΕΠ, η ανεργία σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία φτάνει στα 22% και η Βαλτική τίγρης συρρικνώθηκε στις διαστάσεις ενός μικρού ποντικιού. Η χώρα βρίσκεται σε άθλια κατάσταση, αν και οι ευρωπαίοι γραφειοκράτες την επιβραβεύουν γιατί πολύ πιστά εφαρμόζει όλα εκείνα τα μέτρα που έχουν επιβληθεί από το ΔΝΤ και ΕΕ. Αλλά εμείς το γνωρίζουμε καλά αυτό, γιατί καμία χώρα όπου έχει πάει το ΔΝΤ δεν έχει ανακάμψει. Οπότε το παράδειγμα της Λαγκάρντ είναι το λιγότερο άστοχο, όπως και με τον Νίγηρα.
Αυτή η συζήτηση αλλά και πολλές άλλες που θα ακολουθήσουν δείχνουν ότι οι εργαζόμενοι προβληματίζονται γιατί δεν αρκούν μόνο οι εκλογικές αναμετρήσεις για να αλλάξουν τα πράγματα. Οι εργαζόμενοι καταλαβαίνουν ότι οι απαντήσεις στα πιο πολλά ερωτήματα θα απαντηθούν μέσα από τους αγώνες που έρχονται και πρέπει να δώσουμε για να ξεφύγουμε από την κρίση. Τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν μόνο από τα πάνω. Η συνέχεια λοιπόν ξεκίνησε στους δρόμους με πρώτο σταθμό το αντιναζιστικό συλλαλητήριο στις 8 Ιουνίου στην Ομόνοια, αλλά και στις απεργίες και τα συλλαλητήρια που αναμένονται λίαν συντόμως γιατί η κρίση του καπιταλισμού θα οξυνθεί ακόμα περισσότερο.
Αναστασία Μουστάκα, εργαζόμενη στον ΟΤΕ