Η προσπάθεια του Σαμαρά να κλείσει ραντεβού με τον Ομπάμα απέδωσε επιτέλους καρπούς. Μετά την αποτυχημένη απόπειρα του Ιούνη κατάφερε να υπάρξει συνάντηση στον Λευκό Οίκο την Πέμπτη 8 Αυγούστου. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης συνάντηση με δημοσιογράφους, επαφές με ελληνομερικανικούς επενδυτικούς ομίλους, συναντήσεις με τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Μπλούμπεργκ, τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ Μπαν Γκι-Μουν, εκπροσώπους της ελληνικής ομογένειας και τον επικεφαλής του αμερικανοεβραϊκού συμβουλίου.
Οπως αναφέρει το Βήμα: “Η επιλογή της συγκεκριμένης ημερομηνίας ήχησε παράξενα σε πολλούς. Με το Κογκρέσο κλειστό, το ίδιο και το ΔΝΤ, η επίσκεψη έμοιαζε να περνά στα ψιλά. Εγιναν αρκετές συζητήσεις για το αν ο Πρωθυπουργός έπρεπε να μεταβεί ή όχι στη Νέα Υόρκη και για το πώς θα μπορούσε η επίσκεψη να αποκτήσει μεγαλύτερο βάρος”. Είναι προφανές ότι ένας από τους βασικούς στόχους της επίσκεψης Σαμαρά στις ΗΠΑ είναι η προσπάθεια μπας και σηκωθεί λίγο το κλίμα, ότι “έξω πάμε καλά” όπως συνήθιζαν να λένε για παλαιότερες κυβερνήσεις.
Σούδα
Ομως δεν πρόκειται απλά για μια επίσκεψη εντυπώσεων. Της συνάντησης Σαμαρά-Ομπάμα, προηγήθηκε πριν από δέκα ημέρες, η συνάντηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, Αβραμόπουλου με τον αμερικανό ομόλογό του, Χέιγκελ, στο Πεντάγωνο. Ο Χέιγκελ ευχαρίστησε τον Αβραμόπουλο “για την μακροχρόνια φιλοξενία μονάδων του αμερικανικού ναυτικού στον Κόλπο της Σούδας” αλλά και συγκεκριμένα για τον ρόλο της συγκεκριμένης βάσης στην επιχείρηση που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στη Λιβύη.
Στη συνάντηση με τον Ομπάμα ο Σαμαράς πάει για να προσφέρει ακόμα περισσότερη στήριξη στις ΗΠΑ, ακόμα μεγαλύτερη ελληνική εμπλοκή στις επεμβάσεις για τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών στην περιοχή των καυτών μετώπων της Ανατολικής Μεσογείου, όπως η Συρία με στόχο να υπερκεράσει τις αντίστοιχες προσπάθειες από την πλευρά της Τουρκίας.
Στο πρόγραμμα των συναντήσεων περιλαμβάνονται εκπρόσωποι μεγάλων πολυεθνικών και θα συζητηθούν τα σχέδια αξιοποίησης της ΑΟΖ, η μεταφορά φυσικού αερίου κάτω από ένα “ενιαίο χώρο” Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ. Πρόκειται για μια άκρως επικίνδυνη πολιτική που οδηγεί σε ακόμα μεγαλύτερη όξυνση των ανταγωνισμών, από την οποία οι μόνοι που έχουν να κερδίσουν είναι οι πολυεθνικές της ενέργειας και τα γεράκια του πολέμου.
Η εικόνα ότι ο Σαμαράς θα πείσει τον Ομπάμα να κάμψει τις αντιστάσεις του Σόιμπλε και της Μέρκελ για νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους είναι για κατανάλωση. Η οικονομική και εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ δεν καθορίζεται από τον Σαμαρά. Και σε κάθε περίπτωση, πέρα από τις ενδοϊμπεριαλιστικές διαμάχες για την διαχείριση της κρίσης, ΗΠΑ και Γερμανία, ΔΝΤ και ΕΕ συμφωνούν και εφαρμόζουν ένα πράγμα: συνέχιση της λιτότητας για όσο πάρει.
Οσον αφορά στις επενδύσεις, όπως αναφέρει το Βήμα “έμπειροι παρατηρητές των ελληνοαμερικανικών σχέσεων σημειώνουν ότι η ελληνική επιθυμία για αμερικανικές επενδύσεις σκοντάφτει εδώ και πολλά χρόνια στα ίδια εμπόδια. «Οι αμερικανοί επενδυτές θέλουν τρία πράγματα: περιορισμό της γραφειοκρατίας, σταθερό φορολογικό σύστημα και ταχεία επίλυση δικαστικών διαφορών. Βλέπετε εσείς να έχει αλλάξει κάτι σε αυτά την τελευταία εικοσαετία;»