Ο αιγυπτιακός στρατός και η κυβέρνηση που έστησε μετά την ανατροπή του Μούρσι συνεχίζουν την προσπάθειά τους να παρουσιαστούν ως σωτήρες και συνεχιστές της επανάστασης. Ξεκινάνε δικαστήρια για να τιμωρηθούν τα στελέχη της κυβέρνησης Μούρσι που εξαπέλυσαν βία κατά διαδηλωτών, ενώ η αστυνομία απειλεί να διαλύσει τις κατασκηνώσεις των οπαδών του Μούρσι. Φυσικά, ούτε λόγος για να τιμωρηθούν τα στελέχη του στρατού που εξαπέλυσαν όργιο βίας, τόσο επί κυβέρνησης Μούρσι όσο και πριν. Ο Χισάμ Φουάντ από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές της Αιγύπτου εξηγεί πώς η κατάσταση συνεχίζει να βρίσκεται σε τεντωμένο σκοινί.
“Πλατιά στρώματα των μαζών έχουν εναποθέσει τις ελπίδες τους στο στρατό. Οι μάζες θέλουν να ξεφορτωθούν τη Μουσουλμανική Αδελφότητα και προς το παρόν δεν βλέπουν καμιά αντίφαση όταν οι θεσμοί του παλιού καθεστώτος κάνουν κάτι τέτοιο.
Ωστόσο η επανεμφάνιση των παλιών θεσμών είναι καμπανάκι κινδύνου για όλους όσοι πάλεψαν για την επανάσταση από το Γενάρη του 2011.
Βλέπουμε το παλιό καθεστώς να προσπαθεί να επιστρέψει. Η κρατική ασφαλεία επέστρεψε και επανέφεραν τα τμήματα που ασχολούνται με τους πολιτικούς και θρησκευτικούς αντιφρονούντες. Θέλουν να ξεκινήσουν διώξεις κατά πολιτικών ακτιβιστών, όπως έκαναν επί Μουμπάρακ. Η κυβέρνηση λέει πως θα επαναφέρει τους νόμους έκτακτης ανάγκης.
Οι διαδηλώσεις που κάλεσε ο στρατός ήταν για να εξασφαλίσει μαζική υποστήριξη στην καταστολή κατά της Αδελφότητας.
Οι υποστηρικτές του στρατού προς το παρόν έχουν τον έλεγχο των δρόμων. Μόνο μια μειοψηφία επαναστατών αντιτίθεται στο στρατό. Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές τονίζουμε τον θανάσιμο κίνδυνο που κρύβεται αν δοθεί λαϊκή εντολή στο στρατό να κρατήσει την εξουσία. Αν αφεθεί ο στρατός να κάνει αυτό που θέλει σε βάρος των μέχρι χτες συνεργών του στο έγκλημα, θα του λυθούν τα χέρια να καταστείλει ολόκληρη την αντιπολίτευση στη συνέχεια.
Εναλλακτική λύση
Μια σειρά από μέλη των Επαναστατών Σοσιαλιστών έχουν δεχθεί επιθέσεις λόγω αυτής της στάσης. Όμως είναι πολύ κρίσιμη η πάλη για να δημιουργηθεί μια πολιτική εναλλακτική λύση τόσο απέναντι στο στρατό όσο και απέναντι στην Αδελφότητα, η οποία από τη μεριά της από τις 30 Ιούνη και μετά χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο μια ρητορική μισαλλοδοξίας.
Καμιά από τις πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται στην Αδελφότητα, όπως για παράδειγμα οι οργανωτές της καμπάνιας “Ταμάρουντ (Ανταρσία)” ή το Εθνικό Μέτωπο Σωτηρίας δεν μπορεί να δράσει ως ανεξάρτητη, τρίτη δύναμη. Γιατί έδωσαν την υποστήριξή τους στο στρατό. Το Ταμάρουντ ξεκίνησε ως μια απλή δημοκρατική πρωτοβουλία (για την ανατροπή του Μούρσι) που απλώθηκε ταχύτατα. Όμως είναι ο στρατός, οι υπηρεσίες ασφαλείας και το παλιό καθεστώς που έχουν το χρήμα και την εξουσία. Όταν οι βασικοί ηγέτες του Ταμάρουντ βγήκαν στην τηλεόραση δίπλα δίπλα με τον Στρατηγό, ανακοινώνοντας πως ο πρόεδρος δεν είναι πλέον πρόεδρος, αυτό αμέσως τους απομόνωσε από τις επαναστατικές δυνάμεις.
Αν υποστηρίζεις την καταστολή που εξαπολύει ο στρατός ανοίγεις το δρόμο για να καταστραφεί μια από τις πιο σημαντικές κατακτήσεις της επανάστασης μέχρι στιγμής: η συνειδητοποίηση των μαζών για τον κατασταλτικό ρόλο του κράτους.
Ορισμένοι ακτιβιστές έχουν προχωρήσει σε μια πρωτοβουλία με το όνομα “Τρίτη πλατεία”. Δεν υποστηρίζουν ούτε το στρατό, ούτε τον Μούρσι. Δεν ελπίζουμε σε κάποια γρήγορη επιτυχία, αλλά είναι σημαντικό το γεγονός ότι πολλές επι μέρους ομάδες κάνουν παρόμοιες κινήσεις.
Χρειάζεται να μην ξεχνάμε ότι ο κόσμος που βγήκε στους δρόμους στις 30 Ιούνη, βγήκε επειδή η Αδελφότητα είχε αποτύχει. Ξεφορτώθηκαν έναν αποτυχημένο πρόεδρο και τώρα ψάχνουν για κάποιον που μπορεί να υλοποιήσει τα αιτήματά τους. Δεν νιώθουν ηττημένοι.
Η επανάσταση βρίσκεται ωστόσο σε κίνδυνο. Ο στρατός βρίσκεται σήμερα σε καλύτερη θέση να εξαπατήσει τις μάζες από ό,τι ήταν μέχρι πρόσφατα. Το ερώτημα είναι όμως τι μπορεί πραγματικά να προσφέρει ο στρατός; Μπορεί να ξεπεράσει την κρίση; Οι προσδοκίες του κόσμου είναι ότι όλα τα προβλήματα που αντιμετώπιζαν με τον Μούρσι τώρα θα εξαφανιστούν. Αλλά αν οι προσδοκίες τους δεν γίνουν πραγματικότητα, αυτοί που έχουν την εξουσία θα αντιμετωπίσουν προβλήματα.