ΣΥΡΙΑ
“Ένας πόλεμος που δεν έγινε” θα μπορούσε να είναι ο αισιόδοξος τίτλος για τη Συρία το 2013. Όμως, η πραγματική κατάσταση είναι πολύ πιο δραματική. Το καθεστώς εξαπέλυσε απερίγραπτη καταστολή κατά της επανάστασης, βομβαρδίζοντας ανελέητα. Οι πρόσφυγες έγιναν εκατομμύρια.
Παράλληλα οι ιμπεριαλιστές ετοιμάζονταν να βομβαρδίσουν κι αυτοί, δήθεν για να “απελευθερώσουν το Συριακό λαό”. Οι απειλές δεν έγιναν τελικά πραγματικότητα, καθώς η κατάσταση απειλήθηκε να μετατραπεί σε πολιτική κρίση μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ, ενώ η κυβέρνηση Κάμερον στη Βρετανία έχασε την ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο.
ΑΙΓΥΠΤΟΣ
Η Αίγυπτος κινήθηκε με ρυθμούς που δεν χωράνε σε μια σύντομη ανασκόπηση. Η κυβέρνηση Μούρσι ξεκίνησε τη χρονιά με προσδοκίες ότι θα σταθεροποιούσε τη χώρα και θα ηρεμούσε τα πνεύματα. Αντί γι'αυτό ξεσήκωσε ένα νέο επαναστατικό κύμα. Στις 30 Ιούνη εξελίχθηκαν κάποιες από τις μαζικότερες διαδηλώσεις στην ιστορία. Ο Μούρσι έπεσε και ο κόσμος πανηγύρισε. Ωστόσο ήταν ο στρατός που κατάφερε προς το παρόν να καλύψει το κενό, αναλαμβάνοντας να ρίξει το Μούρσι και να φορέσει το μανδύα της επανάστασης. Μόνο προς το παρόν.
ΚΙΝΑ
Η περίφημη “στροφή προς τον Ειρηνικό”, την οποία πραγματοποιεί η κυβέρνηση Ομπάμα με σκοπό την περικύκλωση της Κίνας, είχε πρακτικά “αποτελέσματα” μέσα στο 2013. Αυτά ήταν η κορύφωση της έντασης ανάμεσα σε Κίνα, Ιαπωνία, Κορέα και φυσικά τις ΗΠΑ. Η οικονομική άνοδος της Κίνας, αναπόφευκτα αλλάζει τα πράγματα. Το Πεκίνο διεκδικεί να έχει στον έλεγχο τους δρόμους του εμπορίου που τροφοδοτούν τη μεγάλη παραγωγική μηχανή του με τις χώρες από όπου εισάγει τις πρώτες ύλες και τις αγορές στις οποίες κατευθύνονται τα προϊόντα του. Περικυκλωμένη από αμερικάνικες βάσεις, η Κίνα αυξάνει με άλματα τις στρατιωτικές της δαπάνες κάθε χρόνο.
Οι ΗΠΑ δεν έχουν καμιά νομιμοποίηση να παρουσιάζονται ως “αδικημένες” από τις κινήσεις του Πεκίνου. Από τη μεριά τους χτίζουν έναν κλοιό γύρω από την αναδυόμενη υπερδύναμη εδώ και χρόνια. Ο Ομπάμα έχει δεσμευθεί στην πολιτική της “στροφής προς τον Ειρηνικό”, που σημαίνει ότι ίσως το 60% των αμερικάνικων στρατιωτικών δυνατοτήτων θα αφοσιωθεί σε αυτή την περιοχή.”
ΓΑΛΛΙΑ - ΜΑΛΙ
Η κυβέρνηση Ολάντ ενώ καταρρέει πολιτικά στο εσωτερικό και βλέπει την οικονομία της να γίνεται το αρνητικό παράδειγμα ολόκληρης της Ευρώπης αποφάσισε μέσα στο 2013 να κάνει επίδειξη στρατιωτικής δύναμης επεμβαίνοντας στο Μαλί. Ούτε τον εαυτό της έσωσε, ούτε τη χώρα σταθεροποίησε. Οι 4.000 Γάλλοι έφτασαν στο Μαλί υποτίθεται για να υπερασπίσουν τη δημοκρατία απέναντι στους Ισλαμιστές που είχαν πάρει τον έλεγχο στο βορρά της χώρας και απειλούσαν να εφορμήσουν προς το Νότο. Στην πραγματικότητα η κυβέρνηση που υπερασπίζεται ο γαλλικός στρατός είναι προϊόν ενός πραξικοπήματος που έγινε το Μάρτη του 2012.
ΤΟΥΡΚΙΑ - ΒΡΑΖΙΛΙΑ - ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ
Το 2013 ήταν η χρονιά που οι χώρες που προβάλλονταν ως εξαιρέσεις από την κρίση και την αστάθεια έζησαν τα μεγαλύτερα και πιο εκρηκτικά κινήματα. Στην Τουρκία και τη Βραζιλία διαδηλώσεις για φαινομενικά “μικρά” αιτήματα μετατράπηκαν όχι μόνο σε μαζικά ποτάμια οργής, αλλά έδειξαν σταθερότητα και διάρκεια, προκάλεσαν πολιτική κρίση και πανικό στις κυβερνήσεις.
Στην Τουρκία η αφορμή ήταν μια αναμόρφωση στο πάρκο Γκεζί, κοντά στην πλατεία Ταξίμ της Ισταμπούλ. Στη Βραζιλία η αφορμή δόθηκε τον Ιούνη από την αύξηση της τιμής του εισιτηρίου στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Το 2013 για τη Βουλγαρία ήταν η χρονιά της πιο μεγάλης πολιτικής κρίσης. Τα κινήματα έπαιξαν τον καθοριστικό ρόλο. Οι μάχες ξεκίνησαν για την τιμή του ηλεκτρικού ρεύματος στην αρχή της χρονιάς και σήμερα έχουν δώσει τη θέση τους στους αγώνες στα πανεπιστήμια. Στο μεταξύ έριξαν Υπουργούς και και την ίδια την κυβέρνηση.