Ωστόσο απέναντί τους είχαν να αντιμετωπίσουν ένα ανερχόμενο διεθνές κίνημα που από το Σιάτλ το 1999, το πέρασμά του στην Ευρώπη, στην Πράγα το Σεπτέμβρη του 2000 ενάντια στην σύνοδο του ΔΝΤ, στην Νίκαια της Γαλλίας τον Δεκέμβρη του 2000 με την διαδήλωση των 100.000 που περικύκλωσαν την σύνοδο κορυφής της ΕΕ, με τους δεκάδες χιλιάδες που διαδήλωσαν στην σύνοδο κορυφής του Γκέντεμποργκ τον Μάη του 2001 και την συγκλονιστική διαδήλωση των 300.000 στη Γένοβα τον Ιούνη του 2001 ενάντια στους G8, είχε καταφέρει να ριζοσπαστικοποιήσει νέα κομμάτια νεολαίας και εργαζόμενων.
“Απέναντι στην Ευρώπη του κεφαλαίου, του ρατσισμού και του πολέμου που θα διαχειρίζεται για ένα εξάμηνο ο Σημίτης, ορθώνεται όλο και πιο δυναμικά η Ευρώπη των εργατών, του αντικαπιταλιστικού και αντιπολεμικού κινήματος”, έγραφε στις κεντρικές σελίδες της Ε.Α. ο Λέανδρος Μπόλαρης στο άρθρο του με τίτλο “Γιατί διαδηλώνουμε στο Ναύπλιο-είμαστε κομμάτι ενός διεθνούς κινήματος”.
Και τότε, όπως και ο Σαμαράς σήμερα, ο Σημίτης θα προσπαθούσε να “κρύψει” πίσω από τις επισημότητες και τα φλας την κρίση της κυβέρνησής του, λαβωμένης ήδη από την μεγαλύτερη πανεργατική απεργία που είχε οργανωθεί για δεκαετίες, ενάντια στο ασφαλιστικό του Γιαννίτση στις 29 Απρίλη του 2001.
“Το Ναύπλιο δεν έχει ξαναζήσει παρόμοιες στιγμές”, τόνιζε στις περιγραφές του ο Δ. Νανούρης στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία συνδέοντας την διαδήλωση στο Ναύπλιο στις 24/1/03 με τις μεγάλες διεθνείς κινηματικές εμπειρίες της Πράγας, της Γένοβας ή της Φλωρεντίας. Δεν ήταν ο μόνος. “Μόλις δυο χρόνια από τη Γένοβα, το Ναύπλιο έχει να παρουσιάσει κάτι αντίστοιχο για τα ελληνικά δεδομένα”, έγραφε ο Χ. Μέγας στην Ελευθεροτυπία.
Δεν είχαν άδικο. Με κεντρικό σύνθημα “Θέλουμε δουλειές, όχι βόμβες”, ενα τεράστιο αντιπολεμικό ποτάμι πλημμύρισε την Παρασκευή 24 Γενάρη το Ναύπλιο με πάνω από 20.000 κόσμο απ' όλη την Ελλάδα να δίνουν το παρόν στην υπό βροχή περικύκλωση της πρώτης επίσημης συνόδου υπουργών της ΕΕ στην Ελλάδα, “στέλνοντας το μήνυμα ότι το αντιπολεμικό κίνημα μεγαλώνει γιατί χιλιάδες απλός κόσμος καταλαβαίνει ότι αυτό το σύστημα καταστρέφει τις ζωές του είτε με τις βόμβες της ανεργίας και τις λιτότητας, είτε με αυτές τις πραγματικές που ετοιμάζονται να ρίξουν ο Μπους και ο Σημίτης στο Ιράκ σκοτώνοντας χιλιάδες αθώους”, έγραφε η Κατερίνα Θωίδου στην Εργατική Αλληλεγγύη.
Ωστόσο η τεράστια επιτυχία της διαδήλωσης στο Ναύπλιο δεν ήταν δεδομένη. Tα ΜΜΕ για μέρες οργίαζαν κινδυνολογώντας για τις ορδές των κουκουλοφόρων που θα έρθουν “να σπάσουν” την πόλη.
15 Φλεβάρη
Η επιτυχία της πρώτης αυτής διαδήλωσης στο Ναύπλιο έβαλε τις βάσεις για την κινηματική συνέχεια και το επόμενο μεγάλο βήμα που ήταν η αντιπολεμική διαδήλωση της 15 Φλέβαρη του 2003. Η συγκλονιστηκή κινητοποίηση της 15ης Φλεβάρη όπου πάνω 30 εκατομμύρια άνθρωποι σε 600 πόλεις σε ολόκληρο τον πλανήτη διαδήλωσαν εκείνο το Σάββατο είναι ένα γεγονός ιστορικής σημασίας. Όμως για την Ελλάδα, και με την προεδρία της ΕΕ στα χέρια του Σημίτη, είχε ιδιαίτερη σημασία και για την συνέχεια.
Η παρουσία των υπουργών παιδείας της ΕΕ στην Αθήνα στις 1-2 Μάρτη ξεσηκώνει σχολεία και πανεπιστήμια με την ΟΛΜΕ και την ΔΟΕ να βγάζουν στάση εργασίας και την ΠΟΣΔΕΠ 24ωρη απεργία την Παρασκευή 28/2, ενώ καθ' όλο το τριήμερο οργανώνεται αντισύνοδος στην Πάντειο στα πλαίσια της οποίας φοιτητές και εκπαιδευτικοί της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο οργανώνουν αντιπολεμική εκδήλωση με πρόταση για απεργίες και καταλήψεις ενάντια στον πόλεμο.
“Τη μέρα που θα αρχίσει η επίθεση καλούμε σε μαζική κινητοποίηση στο κέντρο κάθε πόλης στον κόσμο και το πρώτο Σάββατο μετά την επίθεση σε μαζικές διαδηλώσεις σε κάθε πρωτεύουσα”, είναι η κοινή ανακοίνωση της συνόδου του Διεθνούς Αντιπολεμικού Κινήματος που πραγματοποιήται στο Λονδίνο την 1η του Μάρτη. Λίγες μέρες αργότερα, η παρουσία των υπουργών Άμυνας, των πραγματικών πολέμαρχων της ΕΕ στην Αθήνα ξεσηκώνει ένα νέο αντιπολεμικό κύμα με περικύκλωση του Πενταγώνου στις 15/3, αποκλεισμό της βάσης της Σούδας την Κυριακή 16/3 και Αντισύνοδο Ειρήνης και Συνέλευση της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο την ίδια μέρα στο Πάντειο με την συμμετοχή του ιστορικού ηγέτη της αλγερίνικης επανάστασης Αχμέτ Μπεν Μπελά, του Τζωρτζ Γκάλογουεϊ από τη Βρετανία και συντρόφων από την Τουρκία και την Κύπρο.
Η έναρξη του πολέμου στις 20 Μάρτη οδηγεί σε ένα νέο ξέσπασμα. Εκατοντάδες χιλιάδες παίρνουν μέρος στην αντιπολεμική πανεργατική στάση εργασίας που έχουν κηρύξει ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για τις 21 Μάρτη, σε μια πρωτοφανή αντιπολεμική έκρηξη σε όλες τις πόλεις της χώρας. Χιλιάδες μαθητές μαζί με τους δασκάλους και τους καθηγητές τους, φοιτητές, εργαζόμενοι κατεβαίνουν στο κέντρο όλων των πόλεων -μικρών ή μεγάλων- στην πιο αυθόρμητα οργισμένη αντιπολεμική λαοθάλασσα που έγινε ποτέ. Οι ίδιες εικόνες επαναλαμβάνονται στις 3 Απρίλη όταν η απεργία που είχε καλέσει η ΑΔΕΔΥ για μισθολογικά ζητήματα μετατρέπεται ξανά σε αντιπολεμική αναγκάζοντας και τη ΓΣΕΕ να βγάλει την ίδια ώρα στάση εργασίας και συμμετοχή στα συλλαλητήρια.
Η παρουσία στην Αθήνα στις 7 Απρίλη και στην Θεσσαλονίκη στις 8 Απρίλη, της Χάϊντι Τζουλιάνι -της μητέρας του δολοφονημένου Κάρλο που σκοτώθηκε από τις σφαίρες μπάτσου στην μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην σύνοδο των G8 στη Γένοβα το 2001- δίνει το στίγμα για την διαδήλωση ενάντια στην σύνοδο κορυφής της Θεσσαλονίκης στις 20-22 Ιούνη.
Χασάπηδες
Νωρίτερα ωστόσο, στις 16 Απρίλη, σε μια υπερπολυτελή φιεστα στη Στοά του Αττάλου υπογράφεται η συνθήκη διεύρυνσης της ΕΕ που αποκτάει άλλα 10 μέλη. Η παρουσία των χασάπηδων κολητών του Μπους, Μπλερ, Αθνάρ και Μπερλουσκόνι στην Αθήνα να φωτογραφίζονται ξέγνοιαστοι και χαμογελαστοί στο Ζάππειο ξεσηκώνει νέα διαδήλωση με χιλιάδες κόσμου να προσπαθούν να σπάσουν τις κόκκινες ζώνες που έχουν επιβάλει χιλιάδες μπάτσοι σε ολόκληρο το κέντρο της Αθήνας.
“Θέλουμε δουλειές, αυξήσεις, συντάξεις, όχι Ευρώ και πόλεμο”, είναι ένα από τα συνθήματα που γράφεται σε πανό κατά την διάρκεια της Πρωτομαγιάτικης διαδήλωσης. Η οργή ενάντια στην ΕΕ του πολέμου και του ρατσισμού είναι ορατή και στην διαδήλωση της Πρωτομαγιάς που φτάνει μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία.
Στις 16-18 Μάη στην Αθήνα το αντιπολεμικό κίνημα συναντάει τον επαναστατικό Μαρξισμό κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Μαρξισμός, με την παρουσία του Σαμίρ Αμίν από το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ, του Καμάλ Ουασέφ από το Συνδικάτο Οικοδόμων της Αιγύπτου και του Άλφιο Νικότρα από την Κομμουνιστική Επανίδρυση στην Ιταλία οι οποίοι εξηγούν την τεράστια σημασία της αντιπολεμικής έκρηξης καλώντας όλο τον κόσμο να διαδηλώσει στη Θεσσαλονίκη.
Από τα τέλη του Μάη όλοι, ενώσεις, συνδικάτα, πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις καλούν στην Θεσσαλονίκη. Εκατοντάδες πούλμαν, τρένα, διαδηλωτές από ολόκληρο τον κόσμο οργανώνουν την παρουσία τους στην πόλη που ζει στους ρυθμούς της διαδήλωσης. Γήπεδα και ελεύθεροι χώροι ετοιμάζονται να φιλοξενήσουν δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές.
Η κυβέρνηση πανικόβλητη χρησιμοποιεί κάθε προπαγάνδα και καταστολή για να σταματήσει το πιο πολύχρωμο ποτάμι που κατέκλεισε ποτέ την πόλη. Δεκάδες χιλιάδες αστυνομικοί μετατρέπουν ολόκληρες περιοχές σε απαγορευμένες ζώνες, ενώ η σύνοδος κορυφής μεταφέρεται στο Πόρτο Καράς στην Χαλκιδική.
Οι μπάτσοι θέλουν να μετατρέψουν όλη την περιοχή σε κόκκινη ζώνη. Την Παρασκευή 20/6, όμως, το Εργατικό Κέντρο Χαλκιδικής κηρύσσει απεργία. Κάτοικοι της περιοχής, εκπαιδευτικοί και οι μεταλλωρύχοι της TVX που βρίσκονται σε απεργία ενώνουν τις φωνές τους με τους χιλιάδες ακτιβιστές που φθάνουν στον Μαρμαρά κατευθυνόμενοι στο Πόρτο Καράς για να σπάσουν την κόκκινη ζώνη.
Η διήμερη αντισύνοδος που διοργανώνουν η Πρωτοβουλία Γένοβα και η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο στο Ιβανώφειο είναι σταθμός για το κίνημα, ένα μεγάλο αντικαπιταλιστικό και αντιπολεμικό εργαστήρι, με χιλιάδες αγωνιστές να έρχονται για πρώτη φορά σε επαφή με τις ιδέες της ανατροπής. Το Σάββατο, πάνω από 70.000 κόσμος, παρά τις επιθέσεις της αστυνομίας ακόμα και στην εξέδρα του ΕΚΘ, διαδηλώνει στο κέντρο της Θεσσαλονίκης σπάζοντας την τρομοκρατία.
Η ήττα της κυβέρνησης να παρουσιάσει την προεδρία της ΕΕ ως ένα γκλαμουράτο γεγονός που θα την βοηθούσε να κρύψει την κρίση της ήταν προφανής. Λίγους μήνες μετά ο Σημίτης θα αναγκαζόταν να παραιτηθεί από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και να δώσει το δαχτυλίδι της ηγεσίας στον ΓΑΠ. Η προεδρία της ΕΕ αντί για σωσίβιο έγινε βαρίδι που τον έπνιξε. Αυτό διεκδικούμε με ακόμα περισσότερη ένταση και τώρα για τον Σαμαρά.