Για τους δάσκαλους που παρακολουθούν τα τεκταινόμενα στο συνδικάτο, θα αποτελούσε είδηση η 83η γενική συνέλευση της ΔΟΕ, που πραγματοποιήθηκε στις 22- 24 Ιούνη, να κατέληγε σε μια απόφαση. Η ηγεσία της ΔΟΕ για μια ακόμη φορά, δεν μας επιφύλαξε τέτοια τύχη.
\r\n\r\n
\r\n
Με αυτή την έννοια οι ευθύνες των κυρίαρχων παρατάξεων ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ είναι ιστορικές. Από την πρώτη στιγμή του συνεδρίου γνωρίζοντας ότι μέσα σ’ αυτό μπορούν να διαμορφωθούν αγωνιστικές πλειοψηφίες, προσπάθησαν να εξασφαλίσουν ότι δεν θα παρθεί καμία απόφαση. Κωλυσιέργησαν τις διαδικασίες ροκανίζοντας το χρόνο, ενώ τα μέλη τους στο προεδρείο της συνέλευσης πραγματοποίησαν συνεχή πραξικοπήματα ώστε να αποτρέψουν την οποιαδήποτε απόφαση. Είναι χαρακτηριστικό ότι την τελευταία μέρα του συνεδρίου, έκαναν τρεις σχεδόν ώρες για να αποφασίσουν αν το καταστατικό προέβλεπε ότι δύο προτάσεις μπορεί να συγκλίνουν και να ψηφιστούν ως μία. Όταν με πολλές ώρες καθυστέρηση έφτασε η ώρα της απόφασης για το αγωνιστικό πρόγραμμα δράσης, στην αίθουσα είχαν μείνει ελάχιστοι σύνεδροι από τις δύο αυτές παρατάξεις.
\r\nΠαρότι σε όλη τη διάρκεια της τελευταίας χρονιάς σχεδόν το σύνολο των αποφάσεων στο ΔΣ της Ομοσπονδίας πάρθηκαν από κοινού από τις ΠΑΣΚ και ΔΑΚΕ. Μέσα στο συνέδριο οι προτάσεις τους αν και παρόμοιες (48ωρη απεργία αφού εκδηλωθεί η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού) δεν μπήκαν στον κόπο να τις συνθέσουν ώστε να υπάρχει μια απόφαση. Βέβαια μια τέτοια απόφαση δεν θα ήταν τίποτε άλλο παρά ένας υποκριτικός στρουθοκαμηλισμός, η στάση τους όμως είναι ενδεικτική των προθέσεών τους.
\r\nΑλισβερίσι
\r\nΜπροστά σε ένα Σεπτέμβρη που ενέχει για την κυβέρνηση τον κίνδυνο της πλήρους αποσταθεροποίησης και της ανατροπής της, η ύπαρξη ενός μεγάλου απεργιακού αγώνα του μαζικότερου κλάδου του δημοσίου θα ήταν πραγματικός εφιάλτης. Η πλειοψηφία του ΔΣ της ΔΟΕ διάλεξε πλευρά. Το αλισβερίσι άλλωστε με την κυβέρνηση δεν είναι κρυφό, ο πρόεδρος της ΔΟΕ, Κόκκινος, καταδικασμένος τελεσίδικα από τα δικαστήρια για τα έργα και τις ημέρες του ως περιφερειάρχης Ν. Αιγίου, πήρε χάρη από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Ποιος άλλος εκπαιδευτικός είχε αυτή την «τύχη» σε όλη αυτή τη βιομηχανία διώξεων που έχει στηθεί στην εκπαίδευση και γενικότερα στο Δημόσιο;
\r\nΟ τρόπος που η ΔΟΕ έχει αντιμετωπίσει ως τώρα το ζήτημα της αξιολόγησης είναι προβληματικός. Αφού πάλεψε με λύσσα να κρατήσει τους δάσκαλους μακριά από το να συμπορευτούν με τους καθηγητές τον περασμένο Σεπτέμβρη κατηγορούσε την ΟΛΜΕ ότι με τις απεργίες οδήγησε το κίνημα σε ήττα. Ακολούθησε στη συνέχεια (και αυτό κάτω από την πίεση της βάσης) μια τακτική ατομικού αντάρτικου με σκοπό να αποφύγει μια μετωπική σύγκρουση με την κυβέρνηση και να κερδίσει χρόνο καθώς και να εξισορροπήσει τις πιέσεις κομματιού της βάσης των κυρίαρχων παρατάξεων που είναι με την αξιολόγηση. Και με αυτή όμως την επιλογή κινήθηκε από συμβιβασμό σε συμβιβασμό. Από την αρχική θέση της ατομικής ανυπακοής φτάσαμε στην επί της ουσίας ανάκληση των στάσεων εργασίας κατά τις συνεδριάσεις των ομάδων εργασίας για την αυτοαξιολόγηση, με την αποδοχή της λειτουργίας των ομάδων και την υιοθέτηση ενός ενιαίου κειμένου - απάντηση από όλα τα σχολεία.
\r\nΗ πρόταση των Παρεμβάσεων ήταν για απεργία μέχρι τις αρχές Οκτώβρη με πρώτο βήμα μια τριήμερη απεργία και γενικές συνελεύσεις που θα αποφάσιζαν τη συνέχεια. Ήταν η πλειοψηφούσα πρόταση επί των παραβρισκόμενων κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας και υποστηρίχθηκε από την ΕΡΑ και τους ανεξάρτητους. Είναι μια πρόταση που μπορεί να παλευτεί από το Σεπτέμβρη από τα κάτω μέσα στους συλλόγους που με οριζόντιο συντονισμό μπορούν να ξεπεράσουν την ηττοπάθεια και τις τρικλοποδιές της ηγεσίας της ΔΟΕ. Σε αυτό το βηματισμό πρέπει και μπορεί να κινηθεί το σύνολο της αριστεράς για να μπορούμε να έχουμε μια μαζική και μαχητική απάντηση στις επιθέσεις της κυβέρνησης, που ας είμαστε σίγουροι, θα εκδηλωθούν.
\r\nΣεραφείμ Ρίζος
\r\n