Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Καστανιώτη το βιβλίο με τίτλο: \"Το ημερολόγιο ενός ανέργου, 155+1 αληθινές ιστορίες\"

Το βιβλίο είναι μία επιλογή από κείμενα που στάλθηκαν μέχρι το Δεκέμβρη του 2013, στον ιστότοπο imerologioanergou.gr, από άνεργους και άνεργες, όλων των ηλικιών, από όλη την Ελλάδα. Η πρωτοβουλία για την έκδοση αυτή, η επιλογή των κειμένων και τα εισαγωγικά σχόλια έχουν γίνει από τον δημοσιογράφο-συγγραφέα Χριστόφορο Κάσδαγλη.

Το βιβλίο είναι μια γροθιά στην κυβέρνηση που τολμάει να μιλάει για Success Story, την ίδια ώρα που 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι σε αυτή την χώρα ζουν την κόλαση της ανεργίας.

Η κυρίαρχη κοινωνική επιλογή θα έπρεπε να είναι το σταμάτημα των απολύσεων και η αντιμετώπιση της ανεργίας. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Τα ΜΜΕ, δεν αγγίζουν ποτέ την βόμβα αυτή, την καλύπτουν νομίζουν με την παρουσία καταριανών, κινέζων και ευρωπαίων επενδυτών. Ομως τα γεγονότα είναι πεισματάρικα και γι’ αυτό σε κάθε μέτρηση της κοινής γνώμης το πρόβλημα της ανεργίας χτυπάει πρωτιές. Και αυτό το ξέρει πολύ καλά ο Κάσδαγλης και γι\'αυτό προχωράει ένα βήμα παρακάτω.

Ο ιστότοπος, είναι ένας πρώτος τόπος όπου άνεργοι σε μαζική κλίμακα (πάνω από 2.500 μέηλ μέχρι σήμερα) έρχονται σε επικοινωνία μεταξύ τους. Το βιβλίο είναι προσπάθεια να ανοιξει αυτή η συζητηση στο πλατύτερο κόσμο.

Έτσι τα σχόλια έχουν δοκιμιακά χαρακτηριστικά, ενώ τα κείμενα είναι \"λογοτεχνία ανάγκης\" όπως λέει ο συγγραφέας, λογοτεχνία των από τα κάτω θα συμπληρώναμε εμείς. Καταστάσεις και συναισθήματα εναλλάσονται στα κείμενα των ανέργων, ή καλύτερα οπώς γράφει μία νέα γυναίκα -των απολυμένων. Οργή, πόνος, αγωνία, φόβος, παραίτηση, προσπάθεια, αγώνας ατομικός και συλλογικός βγαίνουν από τις σελίδες.

Όλο το πάζλ της ζωής των τελευταίων εξι χρόνων που έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Η βίαιη επίθεση σε δικαιώματα και κατακτήσεις της εργατικής τάξης για να μείνουν τα αφεντικά αλόβητα από την κρίση διαλύουν την ζωή. Η φράση “δεν βρίσκω εργασία ούτε στην ...επιφάνεια εργασίας”, δίνει με σαρκαστικό τόνο την εικόνα. Πέρα από τις εικόνες από τα κείμενα παράγονται και ερωτήματα.

Ο Κάσδαγλης αποδομεί το ερώτημα \"1,5 εκ. άνεργοι που είναι, αν κατεβαίνανε όλοι αυτοί ....\", που συνήθως υπονοεί ότι ο κόσμος είναι ηττημένος και αδιάφορος. Οι άνεργοι είναι εδώ, το σωστό ερώτημα είναι πως οργανώνονται. Για να μπορείς να διεκδικείς ελεύθερες συγκοινωνίες ή πρόσβαση σε θέατρα, κινηματογράφους ή μουσεία χρειάζεσαι κίνημα. Πολύ περισσότερο για να ανοίξουν θέσεις εργασίας. Και εδώ ανοίγει μία ολόκληρη συζήτηση για τον ρόλο των συνδικάτων. Η κατηγορία οτι τα σωματεία παλεύουν για αυξήσεις, συντάξεις, προνόμια θα μπορούσε να πει κάποιος, αποκλείει αμέσως την οργανωμένη εργατική τάξη από σύμμαχο των ανέργων. Αυτό όμως είναι μία αστήρικτη κατηγορία που διασπά και που δεν κολλάει με την πραγματικότητα.

Το παραδειγμα των εργαζόμενων στην Κόκα Κόλα, το παράδειγμα των εργαζόμενων στην ΕΡΤ, η κορυφαία μαχη των καθαριστριών, δείχνει οτι η ύπαρξη σωματείων δίνει την δυνατότητα της κοινωνικής ανυπακοής απέναντι στο αστικό κράτος και τους καπιταλιστές, αρνούμενοι την απόλυση. Πιο γόνιμη θα ήταν η κριτική για έλλειψη πρωτοβουλιών από τα συνδικάτα αντιμετώπισης της ανεργίας, συντονισμένα και μαζικά. Αυτός όμως μπορεί να είναι και ο στόχος ενός κινήματος ανέργων. Η κοινή πάλη του εργατικού κινήματος, χωρίς τους όλων των λογιών διαχωρισμούς.

Το συναίσθημα που σου αφήνει αυτό το βιβλίο είναι της πεποίθησης ότι και πρέπει και μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα, γι’ αυτό είναι χρήσιμο να διαβαστεί.

Γιάννης Μαραβελάκης