Η πρώτη συζήτηση ήταν αφιερωμένη στο ερώτημα “Πώς μπορεί να νικήσει η εργατική αντίσταση;” Δίπλα στο Γιάννη Λευκιμιάτη από τους εργαζόμενους της ΕΡΤ και τη Δέσποινα Κωστοπούλου από τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, στο πάνελ βρίσκονταν ο Γιάννης Τσαλίμογλου από την Ένωση Λιμενεργατών ΟΛΠ, ο Δημήτρης Πολυχρονιάδης από το Σύλλογο Δασκάλων Αμαρουσίου και ο Τάσος Αναστασιάδης, συντονιστής της πρωτοβουλίας. Όλοι μίλησαν για τους αγώνες που καθόρισαν το εργατικό κίνημα τα τελευταία χρόνια και έχουν φέρει σε αδιέξοδο τη συγκυβέρνηση, για την αδράνεια των συνδικαλιστικών ηγεσιών και πώς ξεπερνιέται, για το ρόλο του Συντονισμού στην κλιμάκωση των απεργιακών μαχών.

 

Την ανάγκη η πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις να έρθει πιο μπροστά στο περιεχόμενο του Συντονισμού ανέδειξε η τοποθέτηση του Γιάννη Τσαλίμογλου. Αφού θύμισε πως προχώρησε το ξεπούλημα του μεγαλύτερου μέρους του λιμανιού στην COSCO με τυμπανοκρουσίες μάλιστα τότε από διευθυντικά στελέχη της εταιρίας ότι “δε θα γίνει ποτέ απεργιακή κινητοποίηση στο χώρο”, περιέγραψε πώς ξέσπασε η απεργία των εργαζόμενων το καλοκαίρι. “Πήγαν να ζητήσουν κάτι στα εργασιακά τους δικαιώματα και τους αποκάλεσαν αναλώσιμα σκουπίδια. Ηταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι”, είπε, τονίζοντας πως πρόκειται για “μια μεγάλη επιτυχία του εργατικού κινήματος ενάντια στην COSCO, ενάντια στην ψεύτικη ανάπτυξη και όσα λέει ο Σαμαράς, ενάντια στην προπαγάνδα των καναλιών ότι είναι η καλύτερη εταιρία”. Και έκλεισε με την επισήμαση ότι “πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση, να μην καθησυχάζουμε δευτερόλεπτο, καθώς ακούγεται ότι μέχρι το τέλος του χρόνου όλες τις μετοχές του ΟΛΠ θα τις πάρει η COSCO. Είναι πιθανό, όπως στην ΕΡΤ, να πάμε μια μέρα για δουλειά και να μας πουν ότι έχετε απολυθεί. Ελπίζω να είμαστε όλοι παρόντες και μπροστά”.

 

Ξεχώρισε η παρέμβαση που έκανε ο Νίκος Κικάκης, από τη Συντονιστική Επιτροπή Καθηγητών σε Διαθεσιμότητα που έδωσε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα δράσης για κάθε γειτονιά: “Πώς μπορούμε να νικήσουμε;” είπε. “Πρώτα από όλα χρειάζεται καλύτερος συντονισμός των διαθέσιμων. Έχουμε εμπειρία. Μία μέρα στην Καλλιθέα κλείσαμε εμείς τη Σιβιτανίδειο, κλείσαν οι καθαρίστριες την εφορία, κλείσαν οι σχολικοί φύλακες το δημαρχείο. Κι όλοι μαζί, τα τρία μικρά ρυάκια της οργής, ενωθήκαμε σε ένα μικρό ποτάμι που πλημμύρισε τους δρόμους της Καλλιθέας. Αυτό πρέπει να το συνεχίσουμε. Συντονισμός από τα κάτω, όλων των κλάδων σε διαθεσιμότητα, δεν μπορεί ένας κλάδος να νικήσει μόνος του”.

 

Στη δεύτερη συζήτηση, με τίτλο “Πώς οργανώνεται και συνεχίζει ο Συντονισμός”, έγινε κουβέντα για τα επόμενα βήματα της πρωτοβουλίας. Μαζί με το Γιώργο Κιβωτό από το ΔΣ του Σωματείου Εργαζομένων Φαρμακαποθήκης ΠΕΙ.ΦΑ.ΣΥΝ. και τη Σταματία Τσουμέα από τους σχολικούς φύλακες, ομιλητές ήταν ο Πάνος Χουντής από το ΔΣ της ΕΛΜΕ Πειραιά, η Σούλα Μπαλαλέ, συνταξιούχος, ο Μίλτος Ευσταθιάδης από το Σύλλογο Εργαζομένων δήμου Ελληνικού και ο Κώστας Καταραχιάς, πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Νοσοκομείου Άγιος Σάββας.

Στο επίκεντρο βρέθηκε η πανυγειονομική απεργία στις 2 Οκτώβρη, η υπόσχεση της ΑΔΕΔΥ για απεργία στις 10 Οκτώβρη, η μάχη κατά του νέου προϋπολογισμού, η πρόταση για πανεργατική κινητοποίηση στις 6 Νοέμβρη στην Αγία Παρασκευή, στον ένα χρόνο από την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο.

 

Για τη σημασία του συντονισμού ντόπιων και μεταναστών εργατών μίλησε ο Λίτον Χαν από τους εργάτες γης της Μανωλάδας. “Το 2013 φάγαμε σκάγια από Βαγγελάτο, 154 άτομα και 35 πήγαν νοσοκομείο”, είπε. “Περιμέναμε ένα χρόνο και παραπάνω για δικαστήριο στην Πάτρα και τρέχαμε μήνες απ’ έξω. Εδωσαν δικαιοσύνη όχι στους εργάτες αλλά στον εργοδότη. Θέλουν να τσακωνόμαστε μεταξύ μας κι εργοδότες να τρώνε λεφτά. Θέλουμε βοήθεια από σας”.

 

Το άπλωμα του Συντονισμού σε πόλεις έξω από την Αθήνα συζητήθηκε διεξοδικά στη συνέλευση και συμπεριλαμβάνεται στις αποφάσεις της. Ο Νίκος Χατζάρας, από το πρόγραμμα “Βοήθεια στο Σπίτι” στο δήμο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης, ήταν ένας από τους εργαζόμενους της περιφέρειας που περιέγραψε πώς μπορεί να οργανωθεί αυτή η προσπάθεια. “Ο Συντονισμός στη Θεσσαλονίκη προέκυψε από την ανάγκη των διαφόρων κομματιών να δώσουν κοινούς αγώνες. Φτάσαμε το περασμένο Γενάρη να μαζεύονται εικοσιπέντε σωματεία, στηρίξαμε τις συγκεντρώσεις των καθαριστριών, την πεζοπορία των σχολικών φυλάκων, τη μάχη του ΕΟΠΥΥ, τη συναυλία που έδωσαν η ΕΡΤ με τους διαθέσιμους κι άλλους, κι έτσι πήρε το δρόμο του. Παρά τις δυσκολίες, μετρημένες δυνάμεις, απειρία, προσωπικές υποχρεώσεις, συνεχίζουμε”.

 

Όταν ο Κεδίκογλου ανακοίνωσε την απόφαση της κυβέρνησης να κλείσει την ΕΡΤ, εμείς οι εργαζόμενοι, στη γενική συνέλευση που κάναμε αμέσως μετά, πήραμε μία απόφαση που συνοψίζεται σε μία λέξη: συνεχίζουμε. Οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ συμπληρώνουμε 16 μήνες τώρα κατά της κυβέρνησης του μαύρου. Συγκεκριμένα, 149 μέρες μέσα στο Ραδιομέγαρο και σήμερα 325 μέρες απέναντι από το Ραδιομέγαρο, στο ΕΡΤopen.

 

Μέσα σ΄’ αυτό το διάστημα είχαμε ήττες αλλά και μικρές νίκες. Χαρακτηρίζω μικρές τις νίκες αλλά στην πραγματικότητα είναι τόσο μεγάλες στη συνείδηση των συναγωνιστών μας που μας δίνουν κουράγιο και δύναμη για να συνεχίζουμε και να γινόμαστε καλύτεροι. Δεκαέξι μήνες τώρα η ΕΡΤ3 εκπέμπει συνέχεια σε όλη τη Βόρειο Ελλάδα, την περιφέρεια και φτάνει μέχρι την Κρήτη. Οι περιφερειακοί ραδιοφωνικοί σταθμοί λειτουργούν κανονικά. Στην Αθήνα εκπέμπουμε διαδικτυακά μέσω του ΕΡΤopen. Είμαστε περήφανοι για το πρόγραμμα που παράγουμε γιατί δεν έχουμε πόρους, μόνο το απεργιακό μας ταμείο. Είμαστε περήφανοι γιατί έχουμε καταφέρει να είμαστε το μοναδικό Μέσο κόντρα στην παραπληροφόρηση των ιδιωτικών ΜΜΕ και την κυβερνητική προπαγάνδα της ΝΕΡΙΤ. Ο τρόπος που βγαίνει το πρόγραμμα ίσως να είναι μοναδικός σε παγκόσμιο επίπεδο, αφού βγαίνει 16 μήνες τώρα με αυτοδιαχείριση, δείχνοντας τι μπορούν να κάνουν οι εργαζόμενοι χωρίς αφεντικά.

Το σύνθημά μας είναι “η ΕΡΤ είναι ανοιχτή και είναι η φωνή του κάθε αγωνιστή”. Το εργατικό κίνημα έχει δίαυλο έκφρασης και είναι η ΕΡΤ και το ΕΡΤopen. Τα μικρόφωνά μας είναι ανοιχτά σε όλο τον κόσμο.

Αυτές τις νίκες δεν τις καταφέραμε μόνοι αλλά με κάθε εργαζόμενο που στήριξε τον αγώνα μας και έκανε το δικό του αγώνα μέσα στην εργασία του. Μαζί με τους διοικητικούς των πανεπιστημίων, τους εκπαιδευτικούς, τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, τους εργαζόμενους στην υγεία δώσαμε μάχες, να μην περάσουν οι απολύσεις και οι διαθεσιμότητες, να μην κλείσουν σχολεία και νοσοκομεία, να μην πωληθούν τα δημόσια αγαθά.

 

Δυστυχώς οι Συνομοσπονδίες δεν είναι στην κατεύθυνση της κοινής δράσης και τολμώ να πω ούτε καν της δράσης. Αν θέλουμε νίκες, οι αγωνιζόμενοι εργαζόμενοι είμαστε αυτοί που πρέπει να τις οργανώσουμε. Και οι νίκες προϋποθέτουν να είμαστε όλοι μαζί, κανένας μόνος του. Ο Συντονισμός ξεκίνησε από την ΠΟΣΠΕΡΤ και τους διοικητικούς του ΕΚΠΑ. Μέχρι σήμερα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην οργάνωσή μας και το γεγονός ότι φτάσαμε σε πανελλαδική συνέλευση μας ενθαρρύνει για σπουδαιότερες δράσεις. Μαζί με τους αγωνιστές της Coca Cola, της COSCO, της Ιντρακόμ, των φαρμακαποθηκών και άλλους συναδέλφους από τον ιδιωτικό τομέα μπορούμε να κάνουμε περισσότερες και πιο καίριες δράσεις. Όλοι μαζί μπορούμε να νικήσουμε.

 

Σε ποια φάση βρίσκεται το κίνημά μας; Η πρώτη διετία του μνημονίου είχε κάθε μήνα μία γενική απεργία. Αυτό που ακούγαμε τότε ήταν ότι επρόκειτο για τουφεκιές στο αέρα. Από τη μεριά μας δίναμε τη μάχη για να μαζικοποιήσουμε κάθε απεργία και να βάλουμε το ζήτημα της διάρκειας, ότι είναι βήμα για να κλιμακώσουμε. Ήταν η περίοδος που είχαμε τη γενίκευση αλλά όχι τη διάρκεια. Και περάσαμε σε μια επόμενη περίοδο με κλάδους που έκαναν το βήμα της διάρκειας, εκπαιδευτικοί, γιατροί ΕΟΠΥΥ, διοικητικοί πανεπιστημίων.

 

Σήμερα, με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία δεδομένη και με μια αριστερά κατώτερη των περιστάσεων συνδικαλιστικά -παρόλο που έχει αρχίσει να αποκτά πλειοψηφίες σε πολλά συνδικάτα- εκεί έρχεται να απαντήσει η προσπάθεια του Συντονισμού. Στο πώς μπορείς δηλαδή αυτούς τους αγώνες να τους γενικεύσεις και να τους μετατρέψεις σε ένα κίνημα που και την κυβέρνηση θα ρίξει και την πολιτική της θα ανατρέψει.

 

Η απεργία-αποχή αξιολόγηση ξεκίνησε από την ηγεσία σα συμβολική ιστορία που κάποιοι ηρωικοί συνδικαλιστές θα σκίσουν τα χαρτιά. Κανείς δεν είχε εμπιστοσύνη ότι ο κόσμος μαζικά δε θα υπογράψει αλλά περίμενε ότι θα φοβηθεί από την τρομοκρατία της κυβέρνησης. Αυτό που κάναμε σα Συντονιστικό Νοσοκομείων, έχοντας μια εμπειρία αγώνων στην υγεία πάνω από δύο χρόνια, ήταν να περάσουμε τη μάχη στη βάση. Ότι δεν θα είναι απλά υπογραφές και μάζεμα χαρτιών αλλά κινητοποιήσεις σε κάθε νοσοκομείο.

 

Στο Γεννηματά έφτασαν σε πορείες και σε μπλοκάρισμα του διοικητή στο γραφείο του. Στον Αγιο Σάββα πλαισίωσαν την αποχή από την αξιολόγηση με μια βδομάδα με στάσεις εργασίας και συγκεντρώσεις μαζί με ασθενείς. Αυτό δηλαδή που καθόρισε το τόνο και τη συνέχεια ήταν ότι μια σειρά πρωτοβάθμια μέσα από το Συντονιστικό έκαναν την αξιολόγηση γενικές συνελεύσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις και συγκεντρώσεις. Έτσι φτάσαμε πάνω από 90% των εργαζόμενων να μην συμμετέχει στην αξιολόγηση.

 

Η κυβέρνηση είναι ετοιμόρροπη, παραπαίουσα και αδύνατη αλλά δεν είναι ακίνδυνη. Είναι επικίνδυνη γιατί συνειδητοποιεί την αδυναμία της, ότι έχει λίγο χρόνο μπροστά της. Το εργατικό κίνημα πρέπει να στηριχτεί στους δικούς του θεσμούς. Είναι ένεση αισιοδοξίας η ΕΡΤ, οι καθαρίστριες, το 90% που επέστρεψε την αξιολόγηση, αλλά τώρα ο αγώνας χρειάζεται να γενικευτεί. Αυτό έχουμε να οργανώσουμε. Στόχος μας ο παρατεταμένος απεργιακός αγώνας που θα έρθει από τις συνελεύσεις, τους συντονισμούς, την πανελλαδική προσπάθεια, στο δρόμο των κλάδων που όλο το προηγούμενο διάστημα πάλεψαν και συνεχίζουν.

 

Πριν 15 μήνες ο διευθυντής μας με “δημοκρατικές διαθέσεις” μάς πρότεινε να γίνει κάποια μείωση μισθού. 

Συστάθηκε μια επιτροπή που ήταν αρκετά δυναμική και έκανε κάποιες συνελεύσεις αρκετά μαζικές ώστε να εξηγήσει στους εργαζόμενους τι σημαίνει αυτό: ότι σε περίπτωση που υπογράψουμε καταστρατηγούνται όλα, μπαίνουμε μνημόνιο.

Αυτό δεν άρεσε στην επιχείρηση και έβγαλε το δημοκρατικό της πρόσωπο με προφορικές και γραπτές επιπλήξεις μέχρι που φτάσαμε στην απόλυση ενός συναδέλφου. Ευτυχώς παράλληλα είχαμε μπει στη διαδικασία να σκαρώνουμε ένα πρωτοβάθμιο σωματείο, μέσα στο οποίο ήταν και ο απολυμένος. Δικαστικά καταφέραμε να τον πάρουμε πίσω κι έχουμε πλέον σωματείο στο χώρο εργασίας. 

 

Μπορεί να μην ακούγεται τόσο μεγάλο όπως ο αγώνας των καθαριστριών ή της COSCO, αλλά ξαφνικά αρχίσαμε να πατάμε στα πόδια μας, να σπάει ο φόβος και να λέμε ό,τι έχουμε να πούμε. Αυτό θέλουμε να μεταφέρουμε εδώ, ότι αρχίζουμε και αποκτάμε μια αξιοπρέπεια στο χώρο εργασίας. Μας έχουν πάρει τα πάντα, έχουν μείνει λίγα και ευτυχώς φτιάχτηκε μια κόκκινη γραμμή αντίστασης.

Από ποιους φτιάχτηκε; Τα τελευταία πέντε χρόνια που γύρισε ο κόσμος ανάποδα, σε ένα χώρο εργασίας 130 ανθρώπων, απεργούσαμε δέκα, κατεβαίναμε στο δρόμο πέντε και δε συνεννοούμασταν για κανένα λόγο. Ήμασταν στο χώρο εργασίας και πιστεύαμε ότι δε θα μας βρει εδώ. Τελικά κάποια πράγματα συμβαίνουν στην πραγματικότητα, ήρθε η μείωση και η απόλυση δίπλα μας. Δεν υπήρχε κάποια πολιτική συνείδηση στον κόσμο σώνει και καλά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ήμασταν και χαζοί, καταλαβαίναμε τι συμβαίνει και τελικά αυτός ο κόσμος έχει καταφέρει και αντιστέκεται. 

 

Είναι ένα παράξενο μείγμα, να λάβουμε υπόψη μας ότι είμαστε και άλλες γενιές, που ακούμε συνδικαλισμό και βγάζουμε σπυριά. Δεν είχαμε και την παιδεία να το ξεχωρίσουμε, τον κακό συνδικαλιστή από το συνδικαλισμό.

Μας ενδιαφέρει να προχωρήσουν κάποια πράγματα για να μην είμαστε κάτω από τις εντολές της ΓΣΕΕ. Να μη γίνονται τέσσερις απεργίες το χρόνο ενώ μας έχουν πάρει τα πάντα. Έτσι βρισκόμαστε κι εμείς εδώ, πιστεύω να συντονιστούμε καλύτερα και να ανοιχτεί όλο αυτό περισσότερο.

 

Είμαστε ζωντανοί, ακόμα στον αγώνα και θα συνεχίσουμε. Δε θα σταματήσουμε μέχρι και ο τελευταίος συνάδελφός μας να επιστρέψει στην εργασία του. Είχαμε την “τιμητική” να είμαστε ο πρώτος κλάδος, μετά από 100 και πάνω χρόνια, που έχει πάρει ήδη στα χέρια του τις απολύσεις του. Είναι κινητικότητα-παρωδία αυτό που έχει κάνει σε μας ο Κυριάκος Μητσοτάκης, καθώς 526 συνάδελφοί μας έχουν πάει βοηθητικό προσωπικό στα νοσοκομεία -πείτε μου τι μπορεί να προσφέρει η εμπειρία ενός σχολικού φύλακα δεκατεσσάρων χρόνων ως βοηθητικό προσωπικό στα νοσοκομεία; Ένας κλάδος 1400 ψυχών είμαστε ήδη στην απόλυση και τον καιάδα της ανεργίας.

 

Από την αρχή αυτής της πολιτικής, παλέψαμε γι’ αυτό το συντονισμό. Θεωρήσαμε ότι δεν είναι πρόβλημα μόνο του σχολικού φύλακα αλλά όλων. Ξεκινήσαμε μια μεγάλη πεζοπορία από Θεσσαλονίκη στην Αθήνα και στο δρόμο ήρθαμε σε επαφή με όλους τους πολίτες και κάναμε γνωστό το πρόβλημά μας με μεγάλη ανταπόκριση αλλά και με μεγάλο πόλεμο.

\r\n

Επαφή

\r\n

Κανένα μεγάλο κανάλι δεν ανέδειξε αυτό τον αγώνα. Γιατί να πει ότι κάποιοι περπατούν στην εθνική και έρχονται σε επαφή με την νοικοκυρά, τον αγρότη, τον απολυμένο της ΛΑΡΚΟ, με τον εργαζόμενο, με το κόσμο της Χαλκιδικής που παλεύει για να διατηρήσει το χωριό του; Γιατί να ασχοληθούν μαζί μας; Βρεθήκαμε σε πολλές συναντήσεις, ομιλίες, πορείες, δράσεις.

Αφού μας απέλυσαν, από την πίσω πόρτα μας αντικατέστησαν. Όχι με εργαζόμενους αλλά με “ωφελούμενους” για έξι μήνες μέχρι να τελειώσει η χρονιά για να μην φαίνεται ότι λείπει ο σχολικός φύλακας και μετά τους πέταξαν κι αυτούς. 

 

Είναι σημαντικός για μας ένας συντονισμός και τις αδυναμίες που έχουμε μπορούμε να τις ξεπράσουμε. Είναι σημαντικό αυτό το συντονισμό να τον επεκτείνουμε και στην περιφέρεια, όπου ο κόσμος είναι ανενημέρωτος. Δε φτάνει η φωνή η δική μας, της αγωνιζόμενης ΕΡΤ και όλων.

Να πάμε κάποιοι εκεί. Να μην τους αφήσουμε να μας διασπάσουν.

 

Είμαστε ένα χρόνο στο δρόμο, 146 μέρες στη σκηνή σήμερα. Ο πρώτος λόγος είναι ότι κάποιοι θεώρησαν ότι δεν μας χρειάζονται άλλο. Προτίμησαν να δώσουν τη δουλειά μας σε εργολάβους που ξέρουμε τι σημαίνει, είναι ένα σύγχρονο δουλεμπόριο με συνθήκες τριτοκοσμικές. Ο δεύτερος λόγος είναι αυτό που μας είπαν οι “θεός σχωρέστους” Θεοχάρης και Σουρνάρας: “σας διώξαμε γιατί δεν θα μας δημιουργήσετε προβλήματα”. Σοβαρά; Και προβλήματα δημιουργήσαμε και πάλι θα την έχουμε τη δουλειά μας γιατί δε μπορεί να γίνει αλλιώς.

 

Εμείς δεν είχαμε πίσω μας σωματείο, ήμασταν μέλη μιας Ομοσπονδίας και Συλλόγων αλλά δεν είχαμε ένα δικό μας σωματείο. Ξεκινήσαμε μόνες μας, δε ξέραμε τι σημαίνει πανό και ντουντούκα. Δίπλα μας βρέθηκαν άνθρωποι που μας βοήθησαν. Είχαμε εικόνα από τους αγώνες της ΕΡΤ, είχαν ήδη ξεκινήσει οι καθηγητές και οι σχολικοί φύλακες. Και στην πορεία αναπτύξαμε μια δικιά μας δράση. Προχωρήσαμε, βλέποντας και κάνοντας. Δεν μας πήγαν όλα καλά. Είχαμε συμπλοκές, διαμαρτυρίες, ξανά συμπλοκές και τρεις φορές βρεθήκαμε στη ΓΑΔΑ κατηγορούμενες για εξύβριση, διατάραξη, σωματικές βλάβες. Μάλλον θα αλλάξουμε επάγγελμα και θα γίνουμε bodyguard.

 

Ολοι όσοι είμαστε σε αυτή τη θέση, ζούμε στιγμές δύσκολες και πρωτόγνωρες. Εμείς που έχουμε αποφασίσει να είμαστε στους δρόμους, να βάλουμε πλάτη για να κατεβάσουμε και τους υπόλοιπους. Έχουμε κάνει ένα κύκλο στο δρόμο και τη σκηνή και αρχίζει ένας άλλος. Θα συνεχίσουμε να είμαστε στο δρόμο μαζί με την ΕΡΤ, την Coca Cola, την COSCO, τους καθηγητές, τους σχολικούς φύλακες και θα πρέπει να γίνουμε ακόμα πιο πολλοί.