Διεθνή

30 νεκροί και πάνω από 100 τραυματίες είναι ο θλιβερός απολογισμός της βομβιστικής επίθεσης που έγινε τη Δευτέρα 20 Ιούλη στην πόλη Σουρούτς της Τουρκίας, στα σύνορα με τη Συρία, σε απόσταση 10 περίπου χιλιομέτρων από το Κομπάνι.

 

Η επίθεση έγινε στον κήπο ενός πολιτιστικού κέντρου  με στόχο τους ακτιβιστές που βρίσκονταν συγκεντρωμένοι εκεί προκειμένου να μεταβούν στο Κομπάνι για να δείξουν την αλληλεγγύη τους προσφέροντας ανθρωπιστική βοήθεια. 

 

Οι τουρκικές αρχές αποδίδουν την επίθεση στο Ισλαμικό Κράτος, ενώ σύμφωνα με διάφορα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, δράστης ήταν μια νεαρή γυναίκα καμικάζι. Λίγες ώρες αργότερα, στην Κωνσταντινούπολη πραγματοποιήθηκε αυθόρμητη μαζική διαδήλωση που διέλυσε η αστυνομία με δακρυγόνα.

 

Η δολοφονική επίθεση στο Σουρούτς αποτελεί ένα δείγμα ότι η αποσταθεροποίηση βαθαίνει και απλώνεται πέρα από το Ιράκ και τη Συρία μέσα στην ίδια την Τουρκία –την οποία ο Ερντογάν ήθελε να αναδείξει σαν τον βασικό παράγοντα σταθεροποίησης στην περιοχή.

 

Ο Ερντογάν μπορεί τώρα να «καταριέται και να καταδικάζει τους δράστες αυτή της βιαιότητας» αλλά η κυβέρνησή του έχει τις δικές της ευθύνες για τον πόλεμο και την καταστροφή που αυτή τη στιγμή σαρώνει την περιοχή αφήνοντας πίσω εκατοντάδες χιλιάδες νεκρούς και εκατομμύρια πρόσφυγες. 

 

Αποτελεί  ειρωνεία το γεγονός ότι και ο Λευκός Οίκος έσπευσε να καταδικάσει την επίθεση ανακοινώνοντας «την αποφασιστικότητά μας να πολεμήσουμε κατά της κοινής απειλής της τρομοκρατίας».

 

Ο πόλεμος του Μπους κατά της «τρομοκρατίας» με την εισβολή και την κατοχή στο Ιράκ και το άθλιο παιχνίδι του διαίρει και βασίλευε με Σιίτες και Σουνίτες που ακολούθησε και ο Ομπάμα τα επόμενα χρόνια, έστρωσαν κυριολεκτικά το έδαφος για το αντιδραστικό Ισλαμικό Κράτος – που στη Συρία πολέμησε να σβήσει τη φλόγα της επανάστασης με την ίδια επιμονή που την πολέμησε και ο Ασαντ.

 

Κάθε νέα «βοήθεια» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και των συμμάχων του για την «πάταξη της τρομοκρατίας» θα σημάνει ακόμα περισσότερη  καταστροφή και βαρβαρότητα. Μόνη απάντηση είναι η ενότητα της εργατικής τάξης και των λαών της περιοχής, ανεξαρτήτως εθνότητας και θρησκείας, ενάντια στις ΗΠΑ, το Ισραήλ και τους συμμάχους τους στην περιοχή, ενάντια σε δικτάτορες όπως ο Ασαντ στη Συρία και ο Σίσι στην Αίγυπτο, ενάντια στο Ισλαμικό Κράτος.